Kazimierz Papée

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kazimierz Papée

Kazimierz Papée (ur. 10 stycznia 1889 we Lwowie, zm 19 stycznia 1979 w Rzymie) – polski dyplomata, Komisarz Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku w latach 1932-1936, poseł w Czechosłowacji od 1936 do 1939, ambasador przy Stolicy Apostolskiej w latach 1939-1958, doktor prawa, żołnierz Legionów Polskich.

Młodość i początki w służbie dyplomatycznej[edytuj | edytuj kod]

Był synem znanego historyka Fryderyka[1] i Władysławy, córki poety Władysława Anczyca. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskał stopień naukowy doktora. Podczas I wojny światowej, w latach 1915-1916, służył w Legionach. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do służby dyplomatycznej i rozpoczął pracę w ministerstwie na stanowisku referenta. Od 1 kwietnia 1920 Kazimierz Papée pracował w poselstwie RP w Hadze jako sekretarz legacyjny I klasy, następnie od 8 kwietnia 1922 pełnił analogiczną funkcję w poselstwie przy rządzie niemieckim w Berlinie. Po powrocie do ministerstwa w 1923 był zastępcą kierownika Departamentu Politycznego i awansował na stopień radcy legacyjnego II klasy. W dniu 14 stycznia 1924 objął funkcję chargé d’affaires w poselstwie w Kopenhadze. Poselstwem tym kierował do 1 grudnia 1924, po czym powrócił do MSZ na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Politycznego. Od 1 stycznia 1928 kierował wydziałem konsularnym poselstwa w Ankarze i uzyskał awans na stopień radcy legacyjnego I klasy. Pomiędzy 15 stycznia a 29 kwietnia 1929 stał na czele poselstwa przy rządzie Estonii jako chargé d'affaires. Następnie, w dniu 16 lipca 1929, otrzymał stanowisko konsula generalnego w Królewcu[2].

Służba w Komisariacie Generalnym RP w Gdańsku[edytuj | edytuj kod]

25 lutego 1932 Kazimierz Papée został powołany na Komisarza Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku z tytułem posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego III klasy[2]. Po stabilizacji stosunków polsko-gdańskich, za czasów Henryka Strasburgera, urzędowanie nowego Komisarza rozpoczęło się od ponownego zaostrzenia polskiej polityki wobec Wolnego Miasta. Jego symbolem stał się incydent z ORP Wicher w czerwcu 1932. Pełnienie funkcji Komisarza przez Papée przypadło na trudny okres w stosunkach polsko-gdańskich, naznaczony wzrostem wpływów nazistów na Wolne Miasto i koniecznością walki o utrzymanie praw Polski i Polaków. Niekorzystną sytuację pogarszał także upadek autorytetu Ligi Narodów i jej Wysokiego Komisarza[1]. W ocenie współczesnych Kazimierz Papée nie przejawiał samodzielności i był ścisłym wykonawcą poleceń ówczesnego ministra Józefa Becka, który los stosunków Polski z Gdańskiem uzależniał od sytuacji między Polską a III Rzeszą[3]. Oficjalnie został odwołany z tego stanowiska 15 grudnia 1936 i przekazał je, 30 grudnia 1936, swojemu następcy Marianowi Chodackiemu. W dniu 31 grudnia tego roku władze Wolnego Miasta urządziły na jego cześć pożegnalny obiad[1].

Dalsza kariera dyplomatyczna[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnie od 15 grudnia 1936 był już posłem w Czechosłowacji. Funkcję pełnił aż do rozpadu tego państwa w marcu 1939, później przez krótki okres ponownie pracował w Ministerstwie. Od 24 lipca 1939 do 1958 był ambasadorem Rzeczypospolitej Polskiej przy Stolicy Apostolskiej[2]. Po śmierci papieża Piusa XII sprawował funkcję Administratora Spraw Ambasady RP przy Stolicy Apostolskiej, zaś od 1976 aż do śmierci był jedynie nieoficjalnym przedstawicielem Rządu RP na uchodźstwie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Żoną Kazimierza Papée była krewna ministra Becka[1] i siostra majora Henryka Dobrzańskiego ps. Hubal - Leonia z domu Dobrzańska z którą miał syna Henryka - klimatologa[6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Stanisław Mikos: Działalność Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku 1920 - 1939. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1971.
  2. 2,0 2,1 2,2 Jacek Majchrowski: Kto był kim w drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa: BGW, 1994. ISBN 83 7066 569 1.
  3. S. Mikos, op.cit., powołuje się na opinię dyplomaty Jana Gawrońskiego zawartą w jego pamiętnikach pt. Dyplomatyczne wagary Warszawa 1965
  4. 10 listopada 1933 „za zasługi na polu pracy państwowej w dziale służby zagranicznej” M.P. z 1933 r. Nr 259, poz. 277
  5. 8 listopada 1930 „za zasługi na polu pracy dyplomatycznej” M.P. z 1930 r. Nr 260, poz. 352
  6. Gdzie jest pochowany Henryk Dobrzański? [dostęp 31 lipca 2009]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]