Lista zawodowych mistrzów świata wagi junior średniej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Waga junior średnia jest jedną z ostatnich wprowadzonych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w roku 1962 przez WBA a następnie WBC (1963), IBF (1984) i WBO (1988). Jej limit wynosi 154 funty (69,9 kg).

Pierwszym mistrzem świata był od roku 1962 Amerykanin Denny Moyer. Do roku 1975 był uznawany jeden uniwersalny mistrz świata. Po powstaniu nowych organizacji boksu zawodowego, każda uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

- World Boxing Association (WBA) powstała w roku 1962 na bazie istniejącej od 1921 roku National Boxing Association (NBA),

- World Boxing Council (WBC) założona w roku 1963,

- International Boxing Federation (IBF) założona w 1983,

- World Boxing Organization (WBO) założona w roku 1988.

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
20 października 1962 19 lutego 1963 Denny Moyer  Stany Zjednoczone WBA 0

Moyer został inauguracyjnym mistrzem WBA zwyciężając Joeya Giambrę. Po pokonaniu 19 lutego 1963 Stana Harringtona został również inauguracyjnym mistrzem WBC[1].

19 lutego 1963 29 kwietnia 1963 Denny Moyer  Stany Zjednoczone Uniwersalny (WBA i WBC) 0
29 kwietnia 1963 7 lipca 1963 Ralph Dupas  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1
7 lipca 1963 18 czerwca 1965 Sandro Mazzinghi  Włochy Uniwersalny 3
18 czerwca 1965 25 czerwca 1966 Nino Benvenuti  Włochy Uniwersalny 1
25 czerwca 1966 26 maja 1968 Ki Soo-Kim  Korea Południowa Uniwersalny 2
26 maja 1968 listopad 1968 Sandro Mazzinghi  Włochy Uniwersalny 1

Mazzinghi 25 października 1968 w walce z Freddie Littlem został zdyskwalifikowany za niedozwolone uderzenie. Decyzja ta została zmieniona a walka uznana za ”nie odbytą” jednak tytułu mu nie przywrócono[2].

17 marca 1969 9 lipca 1970 Freddie Little  Stany Zjednoczone Uniwersalny 2
9 lipca 1970 31 października 1971 Carmelo Bossi  Włochy Uniwersalny 1
31 października 1971 4 czerwca 1974 Kōichi Wajima  Japonia Uniwersalny 6
4 czerwca 1974 21 stycznia 1975 Oscar Albarado  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1
21 stycznia 1975 kwiecień 1975 Kōichi Wajima  Japonia Uniwersalny 0

Wajima został pozbawiony tytułu przez WBC.

kwiecień 1975 7 czerwca 1975 Kōichi Wajima  Japonia WBA 0
7 maja 1975 13 listopada 1975 Miguel de Oliveira  Brazylia WBC 0
7 czerwca 1975 17 lutego 1976 Jae-Do Yuh  Korea Południowa WBA 1
13 listopada 1975 18 czerwca 1976 Elisha Obed  Bahamy WBC 2
17 lutego 1976 18 maja 1976 Kōichi Wajima  Japonia WBA 0
18 maja 1976 8 października 1976 José Manuel Duran  Hiszpania WBA 0
18 czerwca 1976 6 sierpnia 1977 Eckhard Dagge  Niemcy WBC 2
8 października 1976 5 marca 1977 Miguel Angel Castellini  Argentyna WBA 0
5 marca 1977 9 sierpnia 1978 Eddie Gazo  Nikaragua WBA 3
6 sierpnia 1977 4 marca 1979 Rocky Mattioli  Włochy WBC 2
9 sierpnia 1978 24 października 1979 Masashi Kudo  Japonia WBA 3
4 marca 1979 23 maja 1981 Maurice Hope  Wielka Brytania WBC 3
24 października 1979 25 czerwca 1981 Ayub Kalule  Uganda WBA 4
23 maja 1981 3 grudnia 1982 Wilfred Benítez  Portoryko WBC 2
25 czerwca 1981 czerwiec 1981 Sugar Ray Leonard  Stany Zjednoczone WBA 0

Leonard zwakował tytuł WBA w wadze junior średniej preferując konfrontację z Thomasem Hearnsem o tytuły WBA i WBC w wadze półśredniej.

7 listopada 1981 2 lutego 1982 Tadashi Mihara  Japonia WBA 0
2 lutego 1982 16 czerwca 1983 Davey Moore  Stany Zjednoczone WBA 3
3 grudnia 1982 1986 Thomas Hearns  Stany Zjednoczone WBC 4

Hearns zwakował tytuł WBC przechodząc do wyższych kategorii wagowych.

16 czerwca 1983 1984 Roberto Durán  Panama WBA 0

Durán został pozbawiony tytułu za odmowę walki z oficjalnym pretendentem Mikiem McCallumem[3].

11 marca 1984 2 listopada 1984 Mark Medal  Stany Zjednoczone IBF 0
19 października 1984 1987 Mike McCallum  Jamajka WBA 6

McCallum zdobył wakujący tytuł WBA zwyciężając Seana Manniona. Pozostawił tytuł wakujący przechodząc do kategorii średniej[4].

2 listopada 1984 1986 Carlos Santos  Portoryko IBF 1

Santos zwakował tytuł IBF.

4 czerwca 1986 27 czerwca 1987 Buster Drayton  Stany Zjednoczone IBF 2

Drayton zdobył wakujący tytuł IBF zwyciężając niejednogłośnie na punkty Carlosa Santosa[5].

5 grudnia 1986 12 lipca 1987 Duane Thomas  Stany Zjednoczone WBC 0
27 czerwca 1987 4 listopada 1988 Matthew Hilton  Kanada IBF 1
12 lipca 1987 2 października 1987 Lupe Aquino  Meksyk WBC 0
2 października 1987 8 lipca 1988 Gianfranco Rosi  Włochy WBC 1
21 listopada 1987 listopad 1990 Julian Jackson  Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych WBA 3

Jackson zdobył wakujący tytuł zwyciężając In-Chul Baeka. Pozostawił wakujący tytuł zostając 24 listopada 1990 mistrzem WBC w wadze średniej[6].

8 lipca 1988 11 lutego 1989 Donald Curry  Stany Zjednoczone WBC 0
4 listopada 1988 5 lutego 1989 Robert Hines  Stany Zjednoczone IBF 0
8 grudnia 1988 październik 1993 John David Jackson  Stany Zjednoczone WBO 6

Jackson został inauguracyjnym mistrzem WBO po zwycięstwie nad Lupe Aquino. Zrezygnował z tytułu przechodząc do kategorii średniej[7].

5 lutego 1989 15 lipca 1989 Darrin Van Horn  Stany Zjednoczone IBF 0
11 lutego 1989 8 lipca 1989 René Jacquot  Francja WBC 0
8 lipca 1989 31 marca 1990 John Mugabi  Uganda WBC 0
15 lipca 1989 17 września 1994 Gianfranco Rosi  Włochy IBF 11
31 marca 1990 18 grudnia 1993 Terry Norris  Stany Zjednoczone WBC 10
23 lutego 1991 1 października 1991 Gilbert Delé  Francja WBA 1
1 października 1991 1992 Vinny Pazienza  Stany Zjednoczone WBA 0

Pazienza pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wyższych kategorii wagowych.

21 grudnia 1992 4 marca 1995 Julio César Vásquez  Argentyna WBA 10

Vásquez zdobył wakujący tytuł zwyciężając Hitoshi Kamiyamę[8].

30 października 1993 22 listopada 1995 Verno Phillips  Belize WBO 4
18 grudnia 1993 7 maja 1994 Simon Brown  Jamajka WBC 1
7 maja 1994 12 listopada 1994 Terry Norris  Stany Zjednoczone WBC 0
17 września 1994 12 sierpnia 1995 Vincent Pettway  Stany Zjednoczone IBF 1
12 listopada 1994 19 sierpnia 1995 Luis Santana  Dominikana WBC 1
4 marca 1995 1995 Pernell Whitaker  Stany Zjednoczone WBA 0

Whitaker natychmiast po zdobyciu tytułu zwakował go będąc równocześnie mistrzem WBC w wadze półśredniej[9].

6 czerwca 1995 16 grudnia 1995 Carl Daniels  Stany Zjednoczone WBA 0
12 sierpnia 1995 16 grudnia 1995 Paul Vaden  Stany Zjednoczone IBF 0
19 sierpnia 1995 16 grudnia 1995 Terry Norris  Stany Zjednoczone WBC 2
22 listopada 1995 luty 1996 Paul Jones  Wielka Brytania WBO 0

Jones został pozbawiony tytułu WBO.

16 grudnia 1995 marzec 1997 Terry Norris  Stany Zjednoczone WBC i IBF 4

Norris zrezygnował z tytułu IBF pozostając mistrzem WBC.

16 grudnia 1995 21 sierpnia 1996 Julio César Vásquez  Argentyna WBA 0
1 marca 1996 17 maja 1996 Bronco McKart  Stany Zjednoczone WBO 0
17 maja 1996 22 sierpnia 1998 Ronald Wright  Stany Zjednoczone WBO 3
21 sierpnia 1996 6 marca 1999 Laurent Boudouani  Francja WBA 4
marzec 1997 6 grudnia 1997 Terry Norris  Stany Zjednoczone WBC 0
12 kwietnia 1997 6 grudnia 1997 Raúl Márquez  Stany Zjednoczone IBF 2
6 grudnia 1997 12 grudnia 1998 Yory Boy Campas  Meksyk IBF 3
6 grudnia 1997 29 stycznia 1999 Keith Mullings  Stany Zjednoczone WBC 1
22 sierpnia 1998 lipiec 2001 Harry Simon  Namibia WBO 4

Simon pozostawił wakujący tytuł w wadze junior średniej zostając 21 lipca 2001 mistrzem tymczasowym WBO w wadze średniej[10].

12 grudnia 1998 2 grudnia 2000 Fernando Vargas  Stany Zjednoczone IBF 5
29 stycznia 1999 23 czerwca 2001 Javier Castillejo  Hiszpania WBC 5
6 marca 1999 3 marca 2000 David Reid  Stany Zjednoczone WBA 2
3 marca 2000 2 grudnia 2000 Félix Trinidad  Portoryko WBA 2
2 grudnia 2000 12 maja 2001 Félix Trinidad  Portoryko WBA i IBF 0

Trinidad zwakował tytuły WBA i IBF w junior średniej zostając 12 maja 2001 mistrzem WBA w wadze średniej[11].

23 czerwca 2001 14 września 2002 Oscar de la Hoya  Stany Zjednoczone WBC 1
22 września 2001 14 września 2002 Fernando Vargas  Stany Zjednoczone WBA 0
12 października 2001 13 marca 2004 Ronald Wright  Stany Zjednoczone IBF 5
16 marca 2002 3 grudnia 2005 Daniel Santos  Portoryko WBO 4
10 sierpnia 2002 1 marca 2003 Santiago Samaniego  Panama WBA 0

Samaniego z mistrza tymczasowego, został awansowany na pełnoprawnego, po tym jak Vargas unifikując tytuły z De la hoyą zyskał status "Super Champion" .

14 września 2002 13 września 2003 Oscar de la Hoya  Stany Zjednoczone WBA Super i WBC 1
13 września 2003 13 marca 2004 Shane Mosley  Stany Zjednoczone WBA i WBC 0
13 marca 2004 5 czerwca 2004 Ronald Wright  Stany Zjednoczone WBA Super, WBC i IBF 0

Wright został pozbawiony tytułu IBF.

maj 2004 maj 2005 Ronald Wright  Stany Zjednoczone WBA Super i WBC 1

Wright zrezygnował z tytułów WBA i WBC przechodząc do kategorii średniej[12].

5 czerwca 2004 2 października 2004 Verno Phillips  Belize IBF 0
2 października 2004 14 lipca 2005 Kassim Ouma  Uganda IBF 1
21 maja 2005 6 maja 2006 Alejandro García  Meksyk WBA 1
14 lipca 2005 8 lipca 2006 Roman Karmazin  Rosja IBF 0
13 sierpnia 2005 6 maja 2006 Ricardo Mayorga  Nikaragua WBC 0
3 grudnia 2005 październik 2011 Serhij Dzyndzyruk  Ukraina WBO 6

Dzyndzyruk został pozbawiony tytułu mistrza nie mogąc bronić tytułu z Lukasem Konečnym ze względu na kontuzję.

6 maja 2006 5 maja 2007 Oscar de la Hoya  Stany Zjednoczone WBC 0
6 maja 2006 6 stycznia 2007 José Antonio Rivera  Stany Zjednoczone WBA 0
8 lipca 2006 27 marca 2008 Cory Spinks  Stany Zjednoczone IBF 1
6 stycznia 2007 7 lipca 2007 Travis Simms  Stany Zjednoczone WBA 0
5 maja 2007 lipiec 2007 Floyd Mayweather Jr.  Stany Zjednoczone WBC 0

Mayweather zrezygnował z tytułu w wadze junior średniej przystępując do pojedynku z Ricky Hattonem o tytuł WBC w wadze średniej.

7 lipca 2007 11 lipca 2008 Joachim Alcine  Haiti WBA 1
28 lipca 2007 7 czerwca 2008 Vernon Forrest  Stany Zjednoczone WBC 1
27 marca 2008 listopad 2008 Verno Phillips  Belize IBF 0

Phillips zrezygnował z tytułu IBF aby zmierzyć się 29 listopada 2008 z Paulem Williamsem o tytuł mistrza tymczasowego WBO.

7 czerwca 2008 14 września 2008 Sergio Mora  Stany Zjednoczone WBC 0
11 lipca 2008 14 listopada 2009 Daniel Santos  Portoryko WBA 0
14 września 2008 21 maja 2009 Vernon Forrest  Stany Zjednoczone WBC 0

Forrest pozbawiony został tytułu nie mogąc go bronić ze względu na przewlekłą kontuzję.

24 kwietnia 2009 7 sierpnia 2010 Cory Spinks  Stany Zjednoczone IBF 0
21 maja 2009 17 czerwca 2010 Sergio Gabriel Martínez  Argentyna WBC 0

Martínez od 4 października 2008 był posiadaczem tytułu mistrza tymczasowego. Po odebraniu tytułu Forrestowi został mistrzem pełnoprawnym. Zrezygnował z tytułu przechodząc do wagi średniej.

14 listopada 2009 5 czerwca 2010 Yuri Foreman  Izrael WBA 0
5 czerwca 2010 wrzesień 2010 Miguel Angel Cotto  Portoryko WBA 0

Cotto został awansowany na super mistrza[13].

7 sierpnia 2010 23 lutego 2013 Cornelius Bundrage  Stany Zjednoczone IBF 2
wrzesień 2010 5 maja 2012 Miguel Angel Cotto  Portoryko WBA Super 2
13 listopada 2010 8 lutego 2011 Manny Pacquiao  Filipiny WBC 0

Pacquiao zrezygnował z tytułu zamierzając walczyć z Shanem Mosleyem w obronie posiadanego tytułu WBO w wadze półśredniej.

5 lutego 2011 Nadal Austin Trout  Stany Zjednoczone WBA

Trout zdobył wakujący, po awansie Cotto na super mistrza, tytuł mistrza regularnego WBA zwyciężając Rigoberto Alvareza[14].

5 marca 2011 Nadal Saúl Álvarez  Meksyk WBC
październik 2011 Nadal Zaurbek Bajsangurow  Rosja WBO

Bajsangurow od 30 lipca 2011 był mistrzem tymczasowym. Po pozbawieniu tytułu Serhija Dzyndzyruka został mistrzem regularnym[15].

5 maja 2012 Nadal Floyd Mayweather Jr.  Stany Zjednoczone WBA Super
23 lutego 2013 Nadal Ishe Smith  Stany Zjednoczone IBF

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]