Nowa Galicja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy historycznego terytorium na ziemiach polskich. Zobacz też: Nueva Galicia.
Mapa Królestwa Galicji

Nowa Galicja, Galicja Zachodnia (niem. Neu-Galizien, West-Galizien) – jednostka podziału terytorialnego ziem polskich zagarniętych przez Austrię na mocy III rozbioru Polski w 1795. Istniała w latach 1795-1809, do 1803 jako osobny kraj koronny, 13 maja 1803 włączona w skład Galicji[1].

Utworzenie[edytuj | edytuj kod]

21 marca 1796 cesarz Franciszek II Habsburg wydał patent, formalnie włączający to terytorium do Austrii pod nazwą prowincji Galicji Zachodniej.

Swym zasięgiem objęła tereny byłych województw I Rzeczypospolitej: lubelskiego, sandomierskiego oraz część krakowskiego i mazowieckiego.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1796 Galicja Zachodnia została podzielona na 12 cyrkułów, podporządkowanych Zachodnio-Galicyjskiej Nadwornej Komisji Urządzającej, a od 1797 Gubernium Krajowemu dla Galicji Zachodniej w Krakowie pod prezydencją komisarza radcy dworu Johanna Wenzla von Margelika:

W 1803 Nowa Galicja została podzielona na 6 cyrkułów podległych Gubernium Galicji we Lwowie:

Władze[edytuj | edytuj kod]

Komisarz[edytuj | edytuj kod]

Gubernatorzy[edytuj | edytuj kod]

Epilog[edytuj | edytuj kod]

Po zwycięskiej dla wojsk polskich wojnie polsko-austriackiej, administrację nad wyzwolonymi ziemiami Nowej Galicji i Galicji Wschodniej przejął z rąk Gubernium we Lwowie Rząd Centralny Wojskowy Tymczasowy Obojga Galicji. Zgodnie z postanowieniami podpisanego 14 października 1809 pokoju w Schönbrunn, Nowa Galicja i cyrkuł zamojski zostały włączone do Księstwa Warszawskiego.

Przypisy

  1. Pilleriana z 1803 r. Nr XXXII, s. 150