Polska Partia Przyjaciół Piwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska Partia Przyjaciół Piwa
Skrót PPPP
Lider Janusz Rewiński (1990–1992), Leszek Bubel (1992–1993)
Data założenia 28 grudnia 1990
Data rozwiązania 1993
Adres siedziby Al. Jerozolimskie 125/127, 02-017 Warszawa
Deklarowana
ideologia polityczna
partia satyryczna
Liczba członków ponad 10 tys. (1991)
biuletyn
Leszek Bubel pierwszy od prawej) i Janusz Rewiński (drugi od prawej) podczas spotkania zarządu PPPP

Polska Partia Przyjaciół Piwa (PPPP) – polska partia polityczna założona w 1990 przez satyryka Janusza Rewińskiego. Sądownie została zarejestrowana 28 grudnia 1990. Prowadziła działalność do 1993.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Geneza partii[edytuj | edytuj kod]

Pomysł utworzenia ugrupowania powstał w kręgu osób realizujących program telewizyjny z końca lat 80. Skauci Piwni. Brali w nim udział m.in. Janusz Rewiński, Krzysztof Piasecki, Bohdan Smoleń i Stanisław Zygmunt. Na fali popularności programu powstało stowarzyszenie Skauci Piwni, które przeobraziło się w partię polityczną, wzorowaną w swoim charakterze na Pomarańczowej Alternatywie i innych ruchach quasi-politycznych z tamtego okresu.

– Wydaje mi się, że pomysł na partię przyszedł do głowy nam, Skautom, jako kontynuacja naszego programu telewizyjnego. Może i był to pomysł redakcji „Pana”, którą ceniliśmy, bo nie była trybunopodobna – wspomina Janusz Rewiński. – W każdym razie 28 grudnia 1990 roku ze Zbigniewem Chomiczem, naczelnym „Pana”, zarejestrowaliśmy partię, której dałem swoją gębę[1].

Sukces polityczny PPPP[edytuj | edytuj kod]

Pomysłodawcą przekształcenia stowarzyszenia w partię była redakcja nieistniejącego już miesięcznika dla mężczyzn „Pan”. Początkowo powstanie partii było traktowane przez jej twórców jako żart, ale umożliwiło dostanie się do Sejmu osobom zajmującym się na poważnie biznesem i polityką. Oficjalnie celem PPPP było promowanie kulturalnego stylu picia piwa w pubach (stylizowanych na angielskie), zamiast wódki, a tym samym zwalczanie alkoholizmu.

Fragment programu wyborczego PPPP:

Quote-alpha.png
Nie mamy złudzeń, że Polak stanie się abstynentem. Tylko niech nie pije wódki. Smaczne, chłodne, aromatyczne piwo tak samo może służyć do wznoszenia toastów (...) Przy piwie można wymienić poglądy, przy piwie łatwiej dojść do porozumienia, dogadać się. Dogadujmy się, bądźmy tolerancyjni, wyrozumiali i spolegliwi.

Władzą naczelną partii były Walne Zgromadzenie i Ława Najwyższa. W skład Ławy wchodził prezydent partii oraz 10–15 członków. Działały również Okręgowe Ławy Piwne. Pierwszym prezydentem PPPP został Janusz Rewiński, a wiceprezydentem Adam Halber.

Niecodzienna nazwa i rozczarowanie transformacją ustrojową w Polsce sprawiły[2], że w wyborach parlamentarnych w 1991 partia uzyskała względnie wysokie poparcie, tj. 3,27% głosów (dziesiąty wynik na 111 komitetów wyborczych), co pozwoliło PPPP na wprowadzenie do Sejmu 16 posłów.

Rozpad partii[edytuj | edytuj kod]

Partia wkrótce podzieliła się na dwie frakcje – Małe Piwo i Duże Piwo, mimo oświadczeń Rewińskiego, że piwo nie jest ani ciemne, ani jasne, jest po prostu smaczne.

Od 1992 prezydentem PPPP był Leszek Bubel, pod wodzą którego w wyborach parlamentarnych w 1993 partia uzyskała jedynie 0,1% głosów, w efekcie czego ugrupowanie zaprzestało jakiejkolwiek działalności i nie zostało ponownie zarejestrowane zgodnie z wymogami nowej ustawy z 1997. Głównym powodem tak słabego rezultatu wyborczego był fakt, że posłowie PPPP kandydowali do Sejmu z innych list wyborczych, głównie KLD. Jako członkowie PPPP z listy Przymierza Samoobrona kandydowali m.in. ludzie sportu: Kazimierz Górski, Andrzej Supron czy Władysław Komar.

W 2007 działacze związani z Leszkiem Bublem rozpoczęli próby ponownej rejestracji PPPP, jednak bez powodzenia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marek Henzler: Z ławy piwnej do sejmowej. polityka.pl, 9 listopada 2011. [dostęp 2014-06-02].
  2. Spory o początek. W: Marek Borucki: Multimedialna Historia Polski od Mieszka I do Jana Pawła II tom 30 Epoka Jana Pawła II 1980–2005. Bydgoszcz ul.Zamoyskiego 2, 85-063: „Gazeta Pomorska” Media Sp. z o.o., 2007, s. 38–39. ISBN 978-83-60751-10-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]