Jerzy Dziewulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Dziewulski
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1943
Warszawa
Poseł IV kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 18 października 2005
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal za Ofiarność i Odwagę Medal za Ofiarność i Odwagę (po raz drugi) Medal za Ofiarność i Odwagę (po raz trzeci)

Jerzy Dziewulski (ur. 15 grudnia 1943 w Warszawie) – polski polityk, milicjant i antyterrorysta, poseł na Sejm I, II, III i IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służbę wojskową ukończył w stopniu sierżanta podchorążego. Pracę zawodową w Milicji Obywatelskiej rozpoczął w wydziale kryminalnym na Żoliborzu. Pracował w Komendzie Stołecznej (Pałac Mostowskich), pełniąc m.in. funkcję dowódcy jednostki antyterrorystycznej na lotnisku Okęcie w Warszawie. Odbył szkolenie w siłach specjalnych Izraela. W 1980 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Ze stanowiska głównego specjalisty w Komendzie Głównej Policji odszedł w roku 1997, w związku z konstytucyjnym zakazem łączenia mandatu parlamentarnego ze służbą w Policji.

Kierował likwidacją 13 zamachów terrorystycznych, także na pokładach samolotów, wyprowadzając 765 pasażerów z zagrożenia życia. Był ze strony polskiej dowódcą jednej z największych operacji (o kryptonimie MOST) przerzutu osób pochodzenia żydowskiego z krajów byłego ZSRR do Izraela. Jako konsultant brał też udział w kręceniu odcinków serialu 07 zgłoś się. Wystąpił w nim jako komandos i szef brygady antyterrorystycznej w czterech odcinkach 18–21 z 1987.

W czasie kampanii prezydenckiej w 1995 był szefem ochrony osobistej Aleksandra Kwaśniewskiego, następnie od grudnia 1995 do maja 1996 nieetatowym sekretarzem osobistym Prezydenta RP, a później do 1997 roku jego doradcą ds. bezpieczeństwa.

Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1]. W 1991 został posłem I kadencji z listy Polskiej Partii Przyjaciół Piwa. W 1993 i 1997 był ponownie wybierany do Sejmu z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W 2001 po raz czwarty uzyskał mandat poselski z listy SLD-UP w okręgu olsztyńskim. Zasiadał m.in. w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych i Komisji Łączności z Polakami za Granicą.

W 2005 jako kandydat niezależny bez powodzenia startował w wyborach do Senatu. Po wyborczej porażce wycofał się z polityki i zajął prowadzeniem działalności gospodarczej.

Został odznaczony Krzyżami Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz trzykrotnie Medalem za Ofiarność i Odwagę. Dwukrotnie ranny na służbie.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]