Wybory parlamentarne w Polsce w 1993 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska
Godło RP
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Polski
Portal Portal Polska

Wybory parlamentarne w Polsce w 1993 – wybory do Sejmu i Senatu, zarządzone przez prezydenta RP Lecha Wałęsę na 19 września 1993; zostały rozpisane na skutek zarządzenia prezydenta o rozwiązaniu Sejmu w dniu 31 maja 1993.

Od 31 maja 1993 do dnia wyborów (pierwsze posiedzenie nowo wybranego Sejmu odbyło się 14 października 1993) Rzeczpospolita Polska nie miała urzędującego Sejmu i Senatu. Zgodnie z przepisami konstytucyjnymi funkcje swoje pełnili marszałek Sejmu, marszałek Senatu i wicemarszałkowie.

Wybory do Sejmu II kadencji[edytuj | edytuj kod]

W wyborach do Sejmu w okręgach wg ordynacji proporcjonalnej wybierano 391 posłów. Mandaty dzielono metodą D'Hondta pomiędzy komitety, które uzyskały co najmniej 5%, a w przypadku koalicyjnych komitetów wyborczych (KKW) – 8% głosów. Z progu tego zwolnione były komitety wyborcze organizacji mniejszości narodowych. Pozostałe 69 mandatów obsadzano z list ogólnopolskich, na których kolejność kandydatów ustalały same komitety[1]. Mandaty z list tych przydzielano proporcjonalnie metodą d'Hondta; mogły je uzyskać komitety, które uzyskały co najmniej 7% głosów. Mandaty uzyskiwali posłowie z najwyższych pozycji na listach, z pominięciem tych, którzy zostali wybrani w okręgach wyborczych.

Frekwencja w wyborach do Sejmu wyniosła 52,13%[2].

Wyniki wyborów[edytuj | edytuj kod]

Komitet wyborczy Głosy  % głosów Mandaty zdobyte
w okręgach
Mandaty zdobyte
z listy krajowej
Mandaty ogółem  % mandatów
Sojusz Lewicy Demokratycznej 2 815 169 20,41% 145 26 171 37,2%
Polskie Stronnictwo Ludowe 2 124 367 15,40% 112 20 132 28,7%
Unia Demokratyczna 1 460 957 10,59% 60 14 74 16,1%
Unia Pracy 1 005 004 7,28% 32 9 41 8,9%
Katolicki Komitet Wyborczy „Ojczyzna” 878 445 6,37%
Konfederacja Polski Niepodległej 795 487 5,77% 22 22 4,8%
Bezpartyjny Blok Wspierania Reform 746 653 5,41% 16 16 3,5%
Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” 676 334 4,90%
Porozumienie Centrum 609 973 4,42%
Kongres Liberalno-Demokratyczny 550 578 3,99%
Unia Polityki Realnej 438 559 3,18%
Samoobrona – Leppera 383 967 2,78%
Partia X 377 480 2,74%
Ruch dla Rzeczypospolitej 371 923 2,70%
Polskie Stronnictwo Ludowe – Porozumienie Ludowe 327 085 2,37%
Mniejszość Niemiecka 60 770 0,44% 3 3 0,7%
Ruch Autonomii Śląska 26 357 0,19%
Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Niemców Woj. Katowickiego 23 396 0,17% 1 1 0,2%
Naczelna Organizacja Techniczna 22 717 0,16%
Ojczyzna – Lista Polska 15 958 0,12%
Polska Wspólnota Narodowa 14 989 0,11%
Polska Partia Przyjaciół Piwa 14 382 0,10%
Niemiecka Wspólnota Robocza „Pojednanie i Przyszłość” 13 776 0,10%
Związek Białoruski w Rzeczypospolitej Polskiej 10 164 0,07%
Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Niemców Woj. Częstochowskiego 10 068 0,07%
Otwarta Kampania Niezależnych – Poza Układem 6918 0,05%
Polska Unia Pracujących 6789 0,05%
Olsztyńskie Stowarzyszenie Mniejszości Niemieckiej 2444 0,02%
Rzemieślnicza Partia Polski 2251 0,02%
Wyborcza Akcja Bezrobotnych 900 0,01%
Polska Partia Odnowy Kraju 663
Polski Front Narodowy 565
Narodowe Towarzystwo Oświatowe w Piotrkowie Trybunalskim 463
Spółdzielczy Dom 418
Polski Front Patriotyczny 258
Razem 13 796 227 100% 391 69 460 100%

Wybory do Senatu III kadencji[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Senatu odbyły się według systemu większościowego. W województwach wybierano 2–3 senatorów, którzy uzyskali największą liczbę głosów. Senatorowie III kadencji Senatu Rzeczypospolitej Polskiej.

Frekwencja w wyborach do Senatu wyniosła 52,10%[2].

Komitety, których kandydaci dostali się do Senatu[edytuj | edytuj kod]

Komitet wyborczy Mandaty
Sojusz Lewicy Demokratycznej 37
Polskie Stronnictwo Ludowe 36
Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” 9
Unia Demokratyczna 4
Bezpartyjny Blok Wspierania Reform 2
Unia Pracy 2
Klub Inteligencji Katolickiej w Białymstoku 1
Kongres Liberalno-Demokratyczny 1
Mniejszość Niemiecka 1
Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Rolników Indywidualnych „Solidarność” 1
Polskie Stronnictwo Ludowe – Porozumienie Ludowe 1
Porozumienie Centrum 1
kandydaci indywidualni 4

Przypisy

  1. Antoni Dudek: Historia Polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 277. ISBN 978-83-240-2130-7.
  2. 2,0 2,1 Uchwała Państwowej Komisji Wyborczej o sprostowaniu błędów, M.P. z 1994 nr 2 poz. 8.