Ryszard Bugaj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryszard Bugaj
Ryszard Bugaj2.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1944
Gawłów
Przewodniczący Unii Pracy
Przynależność polityczna Unia Pracy
Okres urzędowania od stycznia 1993
do 1997
Następca Aleksander Małachowski
Poseł II kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Unia Pracy
Okres urzędowania od 14 października 1993
do 19 października 1997
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Ryszard Bugaj (ur. 22 lutego 1944 w Gawłowie) – polski polityk, doktor habilitowany nauk ekonomicznych, profesor nadzwyczajny w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN, były przewodniczący Unii Pracy, poseł na Sejm X, I i II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1971 studia na Wydziale Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Warszawskiego, w 1989 po obronie rozprawy pt. Próba reformy systemu finansowania gospodarki w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych został doktorem nauk ekonomicznych[1], a w 2004 na podstawie pracy zatytułowanej Dylematy finansów publicznych. Przekształcenia w gospodarce polskiej uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych[2].

W 1968 brał udział w protestach studenckich przeciwko zdjęciu spektaklu Dziady. W 1980 przystąpił do „Solidarności”, w listopadzie 1980 został członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych, w okresie stanu wojennego został na kilka dni internowany.

Był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu. W 1989 uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W 1990 był wśród założycieli Solidarności Pracy, w tym samym roku z listy tego stowarzyszenia został wybrany na posła I kadencji. W styczniu 1993 został przewodniczącym współtworzonej przez SP w 1992 partii Unia Pracy. W wyborach parlamentarnych w 1993 po raz trzeci objął mandat poselski, gdy kierowane przez niego ugrupowanie otrzymało wynik 7,28% głosów.

W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (UP nie przekroczyła progu wyborczego). Podał się do dymisji, a w 1998 odszedł z partii, sprzeciwiając się polityce nowych władz (Aleksandra Małachowskiego i Marka Pola), zmierzających do ścisłej współpracy z Sojuszem Lewicy Demokratycznej.

W wyborach parlamentarnych w 2001 ponownie bez powodzenia startował do Sejmu, tym razem z warszawskiej listy PSL.

Założył następnie najpierw stowarzyszenie, następnie krótko istniejącą partię pod nazwą Forum Polska Praca. W 2003 opowiadał się przeciwko członkostwu Polski w Unii Europejskiej na wynegocjowanych warunkach. W wyborach prezydenckich w 2005 publicznie poparł kandydaturę Lecha Kaczyńskiego. Na początku 2006 powrócił do Unii Pracy, objął funkcję przewodniczącego rady politycznej tej partii. Odszedł z niej ponownie w tym samym roku, sprzeciwiając się wejściu UP do koalicji Lewica i Demokraci. Od 5 lutego 2009 był doradcą społecznym Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego do spraw ekonomicznych. W 2014 został członkiem rady programowej partii Prawo i Sprawiedliwość[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

3 maja 2007 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4]. W październiku 2008 wszedł w skład Kapituły Orderu Odrodzenia Polski, wystąpił z niej we wrześniu 2010[5].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]