Rzecznik Praw Pacjenta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polska
Godło RP
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Polski
Portal Portal Polska

Rzecznik Praw Pacjenta (RzPP) – centralny organ administracji rządowej właściwy w sprawach ochrony praw pacjentów określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Rzecznika Praw Pacjenta.

Rzecznicy Praw Pacjenta[edytuj | edytuj kod]

Geneza powstania instytucji[edytuj | edytuj kod]

O powołanie Rzecznika Pacjenta, urzędu o podobnej nazwie do Rzecznika Praw Pacjenta, jako pierwsze, od 2001 występowało, Stowarzyszenia Pacjentów "Primum Non Nocere" i ówczesny prezes Adam Sandauer. Wedle projektu ustawy tej organizacji[1], Rzecznik Pacjenta, miał być organem powoływanym przez parlament, by zapewniać pomoc osobom, które ucierpiały na skutek błędów i wypadków medycznych. Próba zebrania 100 tys. podpisów pod obywatelskim projektem ustawy, podjęta w 2004, zakończyła się niepowodzeniem.

Rzecznik Praw Pacjenta powołany został ustawą z dnia 31 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417).

Zakres działania Rzecznika Praw Pacjenta[edytuj | edytuj kod]

Celem pracy Rzecznika Praw Pacjenta jest prewencyjna dbałość o przestrzeganie praw pacjentów (przewidzianych ustawą o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta) oraz reagowanie w każdej sytuacji, w której prawa pacjenta nie są przestrzegane.

Do zakresu działania organu należy:

  • prowadzenie postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów,
  • opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących ochrony praw pacjenta,
  • występowanie do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy ustawodawczej bądź o wydanie lub zmianę aktów prawnych w zakresie ochrony praw pacjenta,
  • opracowywanie i wydawanie publikacji oraz programów edukacyjnych popularyzujących wiedzę o ochronie praw pacjenta,
  • współpraca z organami władzy publicznej w celu zapewnienia pacjentom przestrzegania ich praw, w szczególności z ministrem właściwym do spraw zdrowia,
  • przedstawianie właściwym organom władzy publicznej, organizacjom i instytucjom oraz samorządom zawodów medycznych ocen i wniosków zmierzających do zapewnienia skutecznej ochrony praw pacjenta,
  • współpraca z organizacjami pozarządowymi, społecznymi i zawodowymi, do których celów statutowych należy ochrona praw pacjenta,
  • analiza skarg pacjentów w celu określenia zagrożeń i obszarów w systemie ochrony zdrowia wymagających naprawy,
  • wykonywanie innych zadań określonych w przepisach prawa lub zleconych przez Prezesa Rady Ministrów.

Rzecznik Praw Pacjenta, poza podjęciem działań własnych, może się też zwrócić do Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka o podjęcie działań z zakresu ich kompetencji.

Budżet, zatrudnienie i wynagrodzenia[edytuj | edytuj kod]

Wydatki i dochody Rzecznika Praw Pacjenta są realizowane w części 66 budżetu państwa.

W 2011 wydatki RzPP wyniosły 7 mln zł, przeciętne zatrudnienie w Biurze Rzecznika w przeliczeniu na pełne etaty 67 osób, a średnie miesięczne wynagrodzenie brutto – 5062 zł[2].

W ustawie budżetowej na 2012 wydatki Rzecznika Praw Pacjenta zaplanowano w wysokości 8,3 mln zł[3], a w 2013 – 11,5 mln zł[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Projekt ustawy. Stowarzyszenie Primum Non Nocere. [dostęp 2013-09-04].
  2. Informacja o wynikach kontroli wykonania w 2011 roku budżetu państwa w części 66 – Rzecznik Praw Pacjenta Najwyższa Izba Kontroli, Warszawa 2012, s. 14-15 [dostęp: 13 lipca 2012]
  3. Ustawa budżetowa na rok 2012 z dnia 2 marca 2012 r.. W: Dz. U. poz. 273 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 15 marca 2012. [dostęp 2013-02-12]. s. 61.
  4. Ustawa budżetowa na rok 2013 z dnia 25 stycznia 2013 r.. W: Dz. U. poz. 169 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 5 lutego 2013. [dostęp 2013-02-12]. s. 61.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]