Radosław Sikorski

Z Wikipedii

Radosław Sikorski
Data i miejsce urodzenia	23 lutego 1963 Bydgoszcz
Minister obrony narodowej
Okres urzędowania	od 31 października 2005 do 7 lutego 2007
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik	Jerzy Szmajdziński
Następca	Aleksander Szczygło
Minister spraw zagranicznych
Przynależność polityczna	Platforma Obywatelska
Okres urzędowania	od 16 listopada 2007
Poprzednik	Anna Fotyga
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Platforma Obywatelska
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Radosław Tomasz Sikorski, znany powszechnie jako Radek Sikorski (ur. 23 lutego 1963 w Bydgoszczy) – polski polityk, politolog, dziennikarz, minister obrony narodowej w latach 2005–2007 w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, senator VI kadencji, poseł VI kadencji, od 2007 minister spraw zagranicznych w rządzie Donalda Tuska.

[edytuj] Wykształcenie

W marcu 1981 w I Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy, wówczas noszącym imię Ludwika Waryńskiego, pełnił funkcję przewodniczącego uczniowskiego komitetu strajkowego. Strajk był odpowiedzią na tzw. wydarzenia bydgoskie, w trakcie których funkcjonariusze milicji pobili działaczy NSZZ "Solidarność" na sesji Wojewódzkiej Rady Narodowej. W latach 1981–1989 jako uchodźca polityczny przebywał w Wielkiej Brytanii. Posiada tytuł zawodowy Bachelor of Arts (zbliżony do licencjata) uzyskany na kierunku filozofia, nauki polityczne i ekonomia (PPE) w Pembroke College Uniwersytetu w Oksfordzie oraz tytuł zawodowy Master of Arts (zbliżony do magistra) z tej samej uczelni. W 1999 odbył wyższy kurs obrony w Akademii Obrony Narodowej.

[edytuj] Praca dziennikarska

W latach 1986–1989 był korespondentem prasy brytyjskiej ("The Spectator", "The Observer") w Afganistanie, Angoli i Jugosławii. W 1988 otrzymał pierwszą nagrodę World Press Photo w kategorii zdjęć reporterskich za zdjęcie rodziny afgańskiej zabitej w bombardowaniu. Od 1990 do 1992 był doradcą Ruperta Murdocha do spraw inwestycji w Polsce. W latach 1990–1991 pełnił funkcję warszawskiego korespondenta "Sunday Telegraph".

Był redaktorem cyklu publikacji analitycznych pt. European Outlook, a także organizatorem konferencji międzynarodowych. Jest autorem książek wydanych w kilku językach, m.in. Prochy Świętych (nt. wojny w Afganistanie), The Polish House – an Intimate History of Poland. Publikował w "Rzeczpospolitej", "National Review", "The Spectator", "The Wall Street Journal", "Sunday Telegraph". Występował jako ekspert w sprawach stosunków międzynarodowych w telewizjach polskich (TVP, TVN24) i zagranicznych (CNN, Fox News, BBC World, Voice of America). W TVP prowadził program pt. "Wywiad Miesiąca", w którym rozmawiał ze znanymi politykami światowymi. Od 2002 do 2005 był członkiem rzeczywistym American Enterprise Institute w Waszyngtonie i dyrektorem wykonawczym Nowej Inicjatywy Atlantyckiej przy AEI.

[edytuj] Działalność polityczna w III RP

Min. Sikorski podczas spotkania z Donaldem Rumsfeldem, 7 grudnia 2005 w Pentagonie.

Radosław Sikorski i jego następca Aleksander Szczygło, 7 lutego 2007

Od lewej: minister spraw zagranicznych Portugalii Luís Amado, Radosław Sikorski, Donald Tusk, Lech Kaczyński i premier Portugalii José Sócrates; Lizbona, 13 grudnia 2007

Minister Sikorski z Ministrem Obrony Narodowej Bogdanem Klichem i Szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Generałem Franciszkiem Gągorem podczas obchodów Święta Konstytucji, 3 maja 2008

Radosław Sikorski z sekretarz stanu USA, Hillary Clinton

[edytuj] Lata 1992–2001

W 1992 w rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej, opowiadał się za szybką integracją Polski ze strukturami NATO. W późniejszych latach związany był ze zorganizowanym przez Jana Olszewskiego Ruchem Odbudowy Polski. W wyborach do Sejmu w 1997 kandydował z listy ROP w okręgu bydgoskim, jednak nie uzyskał mandatu i wkrótce potem rozstał się z tym ugrupowaniem.

Od 1 października 1992 do 17 lutego 1995 Wojskowe Służby Informacyjne zainteresowane podwójnym obywatelstwem i wiążącym się z tym ryzykiem podwójnej lojalności inwigilowały Radosława Sikorskiego, nadając akcji kryptonim "Szpak". Teczka z materiałami zgromadzonymi w czasie akcji "Szpak" została odtajniona i upubliczniona przez Radosława Sikorskiego w 2006^[1].

W latach 1998–2001 w rządzie Jerzego Buzka był wiceministrem spraw zagranicznych. Zajmował się utrzymywaniem kontaktów z Polonią oraz relacji z krajami Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej. W tym samym okresie sprawował funkcję przewodniczącego Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie.

[edytuj] Działalność od 2005

25 września 2005 został wybrany do Senatu jako kandydat Komitetu Wyborczego Prawa i Sprawiedliwości w okręgu bydgoskim. Kadencję rozpoczął 20 października tego samego roku, w Senacie VI kadencji był członkiem komisji spraw zagranicznych.

31 października 2005 został zaprzysiężony na ministra obrony narodowej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a 14 lipca 2006 w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.

5 lutego 2007 podał się do dymisji. W mediach jako przyczynę dymisji sugerowano konflikt z szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego Antonim Macierewiczem. Została ona przyjęta przez premiera Jarosława Kaczyńskiego^[2]. Oficjalnie powodem przyjęcia dymisji była negatywna ocena Ministerstwa Obrony Narodowej po przeprowadzeniu przeglądu resortów na przełomie 2006 i 2007, jednakże jeszcze 16 stycznia 2007 przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, minister Przemysław Gosiewski twierdził, że Radosław Sikorski ma poparcie premiera i zostanie w rządzie. Prezydent 7 lutego 2007 odwołał go z urzędu, powołując na ministra obrony narodowej dotychczasowego szefa swojej kancelarii Aleksandra Szczygłę.

12 września 2007 ogłosił, że będzie kandydował do Sejmu z listy Platformy Obywatelskiej z okręgu bydgoskiego. W wyborach, które odbyły się 21 października tego samego roku, otrzymał 117 219 głosów i zdobył mandat posła na Sejm VI kadencji^[3]. 2 grudnia 2007 wstąpił do PO.

Wcześniej, 16 listopada tego roku, został powołany na stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Donalda Tuska.

[edytuj] Działalność społeczna

Jest członkiem założycielem Związku Wyzwolenia Narodowego, przewodniczącym Towarzystwa Polskiego Uniwersytetu Oksfordzkiego, członkiem Oxford Union Society, Klubu Canning, Klubu Polskiej Rady Biznesu, członkiem rady Klubu Atlantyckiego oraz rady Nagrody im. Jana Karskiego.

[edytuj] Nagrody i wyróżnienia

• Nagroda Literacka dla Młodych Pisarzy The Spector i The Sunday Telegraph,
• Odznaka Zasłużony Działacz Kultury
• Wiktor 2006 w kategorii Najpopularniejszy polityk
• "Człowiek Roku 2005" "Gazety Polskiej"
• Medal "Zasłużony dla Kultury"
• Laur Umiejętności i Kompetencji 2009 przyznawany przez Regionalną Izbę Gospodarczą w Katowicach

[edytuj] Życie prywatne

Syn Jana i Teresy z domu Paszkiewicz. Dziadek Kazimierz Paszkiewicz był kierownikiem szkoły w Łochowie, wuj Stefan Paszkiewicz był uczestnikiem powstania wielkopolskiego i uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej. Brat babki ks. prałat Roman Zientarski był więźniem obozów koncentracyjnych w Dachau i Buchenwaldzie, drugi brat babki ks. infułat Władysław Zientarski był kustoszem biblioteki archidiecezjalnej w Gnieźnie, brat ojca Klemens Sikorski jest znanym gdańskim rusznikarzem.

Jego żoną jest amerykańska dziennikarka i pisarka Anne Applebaum, laureatka nagrody Pulitzera za książkę o Gułagu. Mają dwóch synów: Aleksandra i Tadeusza. Mieszkają w Chobielinie, w pałacyku odbudowanym w latach 1989–1999.

Od 1986 posiadał również obywatelstwo brytyjskie, którego zrzekł się latem 2006.

[edytuj] Wybrane publikacje

• Full circle. A homecoming to free Poland, 1997
• Moscow's Afghan war. Soviet motives and western interests, 1987
• Prochy Świętych – Podróż do Heratu w czas wojny, 1995
• The Polish House. An Intimate History of Poland, 1998

W 2007 została opublikowana Strefa zdekomunizowana, stanowiąca wywiad-rzekę przeprowadzony z Radosławem Sikorskim przez Łukasza Warzechę i wydany w wydawnictwie AMF Sp. z o.o. 25 rozdziałów poświęcono rozmowom dotyczącym życia Radosława Sikorskiego, polityce polskiej i międzynarodowej oraz historii Polski. Książka zawiera m.in. informacje na temat historii Chobielina i refleksje na temat specyfiki ziem polskich dawnego zaboru pruskiego. Tytuł nawiązuje do tabliczki, którą Radosław Sikorski umieścił przed dworem w Chobielinie po wygranych przez postkomunistyczną lewicę wyborach parlamentarnych w 1993.

Przypisy

[edytuj] Źródła

• Strona sejmowa posła VI kadencji
• Nota biograficzna na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych

p • d • e Rząd Jarosława Kaczyńskiego W dniu zaprzysiężenia Ludwik Dorn (PiS) • Anna Fotyga (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Roman Giertych (LPR) • Przemysław Gosiewski (PiS) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (SRP) • Jarosław Kaczyński (PiS) • Anna Kalata (SRP) • Stanisław Kluza (bezp.) • Andrzej Lepper (SRP) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (PC) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Rafał Wiechecki (LPR) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS) Późniejsi członkowie rządu Zyta Gilowska (bezp.) • Andrzej Aumiller (SRP) • Aleksander Szczygło (PiS) • Janusz Kaczmarek (bezp.) • Mariusz Błaszczak (PiS) • Elżbieta Jakubiak (bezp.) • Wojciech Mojzesowicz (PiS) • Władysław Stasiak (bezp.) • Mirosław Barszcz (bezp.) • Marek Gróbarczyk (bezp.) • Ryszard Legutko (PiS) • Joanna Kluzik-Rostkowska (PiS)

p • d • e Rząd Kazimierza Marcinkiewicza W dniu zaprzysiężenia Ludwik Dorn (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Krzysztof Jurgiel (PiS) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Teresa Lubińska (bezp.) • Kazimierz Marcinkiewicz (PiS) • Stefan Meller (bezp.) • Krzysztof Michałkiewicz (PiS) • Andrzej Mikosz (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (bezp.) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS) Późniejsi członkowie rządu Anna Fotyga (PiS) • Roman Giertych (LPR) • Zyta Gilowska (bezp.) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (PSL) • Anna Kalata (SRP) • Andrzej Lepper (SRP) • Rafał Wiechecki (LPR) • Paweł Wojciechowski (bezp.)

p • d • e Rząd Donalda Tuska W dniu zaprzysiężenia Donald Tusk (PO) • Elżbieta Bieńkowska (bezp.) • Zbigniew Ćwiąkalski (bezp.) • Zbigniew Derdziuk (bezp.) • Mirosław Drzewiecki (PO) • Jolanta Fedak (PSL) • Cezary Grabarczyk (PO) • Aleksander Grad (PO) • Katarzyna Hall (bezp.) • Bogdan Klich (PO) • Ewa Kopacz (PO) • Barbara Kudrycka (PO) • Maciej Nowicki (bezp.) • Waldemar Pawlak (PSL) • Jacek Rostowski (bezp.) • Marek Sawicki (PSL) • Grzegorz Schetyna (PO) • Radosław Sikorski (PO) • Bogdan Zdrojewski (PO) Późniejsi członkowie rządu Michał Boni (PO) • Andrzej Czuma (PO)

p • d • e Ministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej Krzysztof Skubiszewski (bezp.) • Andrzej Olechowski (BBWR) • Władysław Bartoszewski (bezp.) • Dariusz Rosati (bezp.) • Bronisław Geremek (UW) • Władysław Bartoszewski (bezp.) • Włodzimierz Cimoszewicz (SLD) • Adam Daniel Rotfeld (bezp.) • Stefan Meller (bezp.) • Anna Fotyga (PiS) • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Anna Fotyga (PiS) • Radosław Sikorski (PO)

p • d • e Obecni parlamentarzyści okręgu Bydgoszcz Posłowie Anna Bańkowska (LiD) • Krzysztof Brejza (PO) • Grażyna Ciemniak (LiD) Jarosław Katulski (PO) • Eugeniusz Kłopotek (PSL) • Tomasz Latos (PiS) • Wojciech Mojzesowicz (PiS) • Paweł Olszewski (PO) • Teresa Piotrowska (PO) • Grzegorz Roszak (PO) • Radosław Sikorski (PO) • Andrzej Walkowiak (PiS) Senatorowie Zbigniew Pawłowicz (PO) • Jan Rulewski (PO)