Sojuz 14

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sojuz 14
Dane misji
Indeks COSPAR 1974–051A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-T
Masa pojazdu 6800 kg
Rakieta nośna Sojuz
Załoga
Zdjęcie Sojuz 14
Radziecki znaczek upamiętniający misję Sojuza 14, z lewej Popowicz, z prawej Artiuchin
Załoga Paweł Popowicz (2)
Jurij Artiuchin (1)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 3 lipca 1974 (18:51:08 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 217 km
Perygeum 195 km
Okres orbitalny 88,6 min
Inklinacja orbity 51,6°
Lądowanie
Miejsce lądowania 140 km SE od Dżezkazganu
Lądowanie 19 lipca 1974 (12:21:36 UTC)
Czas trwania misji 15 d, 7 h, 30 min, 28 s
Liczba okrążeń Ziemi 255
Program Sojuz

Sojuz 14 (kod wywoławczy Беркут - orzeł przedni) przetransportował kosmonautów Jurija Artiuchina i Pawła Popowicza na stację kosmiczną Salut 3. Misja stanowiła część radzieckiego programu Ałmaz, mającego na celu oszacowanie możliwości wojskowego wykorzystania załogowych lotów kosmicznych. Wojskowa natura misji nie była oficjalnie ogłoszona przez władze radzieckie.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Podstawowa[edytuj | edytuj kod]

Rezerwowa[edytuj | edytuj kod]

Druga rezerwowa[edytuj | edytuj kod]

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Kosmonauci wystartowali z kosmodromu Bajkonur 3 lipca 1974 roku. Po dwóch dniach lotu weszli na pokład Saluta. Pierwsze zadanie polegało na sprawdzeniu wszystkich układów stacji oraz warunków życiowych panującej w jej wnętrzu[1]. Załoga sprawdzała możliwości wykorzystania stacji Salut jako załogowego satelity rozpoznawczego. Kosmonauci przetestowali także inne elementy systemu, takie jak panele słoneczne, przeprowadzili też serię eksperymentów biomedycznych. Władze ogłosiły, że wszystkie cele misji zostały wykonane.

Kosmonauci przez cały czas trwania misji ćwiczyli przez dwie godziny dziennie, aby zredukować negatywne efekty przebywania w stanie nieważkości. Na pokładzie stacji była ruchoma bieżnia. Kosmonauci poruszając się na niej byli dociskani sprężystymi pasami o docisku około 50 kg. Stwierdzili, że przy powolnym poruszaniu się dużymi krokami następowały zakłócenia w usytuowaniu stacji. Eksperyment wykazał konieczność udoskonalenia układu stabilizacji kolejnych stacji kosmicznych. Gimnastyka pozwoliła obu kosmonautom zachowanie kondycji fizycznej podczas całego pobytu w stanie nieważkości[1]. Dzięki temu byli w stanie opuścić pojazd o własnych siłach po lądowaniu.

Charakterystyczną cechą misji był stosunkowo znaczny wiek członków załogi. W czasie lotu Popowicz miał 44. lata, podobnie jak jego współtowarzysz – Jurij Artiuchin[1]. Byli to pierwsi kosmonauci, którzy znaleźli się na pokładzie radzieckiej stacji kosmicznej i po wylądowaniu mogli zdać relację z pobytu[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Stefan Kowal. Salut 3 – Sojuz 14, Sojuz 15, Sojuz – Apollo. „Astronautyka”. 6 (76), s. 3, 1974. Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Wrocław. ISSN 35226 (pol.). 
  2. T.A. Heppenheimer: Podbój Kosmosu,Historia programów kosmicznych. Warszawa: Wydawnictwo Amber Sp. z o.o., 1997, s. 315. ISBN 83-7169-852-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Soyuz 14 (ang.). W: SpaceFacts [on-line]. [dostęp 2015-05-03].