Sojuz 8

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sojuz 8
Emblemat Sojuz 8
Dane misji
Indeks COSPAR 1969-87A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-OK
Masa pojazdu 6 646 kg
Rakieta nośna Sojuz
Załoga
Załoga Władimir Szatałow (2)
Aleksiej Jelisiejew (2)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 13 października 1969 (10:19:09 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 227 km
Perygeum 201 km
Okres orbitalny 88,7 min
Inklinacja orbity 51,7°
Lądowanie
Miejsce lądowania 51°N 72°E/51,000000 72,000000
Lądowanie 18 października 1969 (09:09:58 UTC)
Czas trwania misji 4 d, 22 h, 50 min, 49 s
Liczba okrążeń Ziemi 80
Program Sojuz

Sojuz 8 (kod wywoławczy Гранит - "Granit") stanowił część wspólnej misji, w ramach której trzy pojazdy - Sojuz 6, 7 i 8 z siedmioma kosmonautami na pokładzie przebywały wspólnie na orbicie.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Podstawowa[edytuj | edytuj kod]

Rezerwowa[edytuj | edytuj kod]

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Zadaniem postawionym przed załogą było połączenie się z Sojuzem 7 i przeniesienie załogi - manewr przećwiczony już podczas lotu Sojuzów 4 i 5. Załoga Sojuza 6 miała filmować przebieg operacji.

Celu nie osiągnięto na skutek awarii sprzętu. Źródła radzieckie utrzymywały potem, że nie planowano przeprowadzenia dokowania - wydaje się to jednak mało prawdopodobne - pojazdy były wyposażone w urządzenia cumownicze, a Szatałow i Jelisiejew byli weteranami poprzedniej, udanej misji z dokowaniem. Misja Sojuzów 6-8 stanowiła ostatni załogowy test orbitalny radzieckiego sprzętu przeznaczonego do lądowania na Księżycu i jej niepowodzenie mogło stanowić ostatni gwóźdź do trumny radzieckiego programu księżycowego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]