Sojuz 36

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sojuz 36
Emblemat Sojuz 36
Dane misji
Indeks COSPAR 1980-41A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-T
Masa pojazdu 6 800 kg
Rakieta nośna Sojuz-U
Załoga
Załoga Walerij Kubasow (3)
Bertalan Farkas (1)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 26 maja 1980 (18:20:39 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 281,9 (363,3) km
Perygeum 197,5 (345,5) km
Okres orbitalny 89,0 (91,4) min
Inklinacja orbity 51,64°
Lądowanie
Miejsce lądowania 140 km SE od Żezkazganu
Lądowanie 31 lipca 1980 (15:15:02 UTC)
Czas trwania misji 65 d, 20 h, 54 min, 23 s. (lot kapsuły Sojuz 36)
7d, 20h, 45m, 44s (czas lotu kosmonautów)
Liczba okrążeń Ziemi 1 038
Program Sojuz

Salut 6 EP-5 (kod wywoławczy «Орион» - Orion) – piąta krótkotrwała misja na Saluta 6 i zarazem dziewiąty udany załogowy lot kosmiczny na tę stację. Kubasow i Farkas powrócili na Ziemię na pokładzie statku Sojuz 37.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Start[edytuj | edytuj kod]

Rezerwowa[edytuj | edytuj kod]

Lądowanie[edytuj | edytuj kod]

Załoga Sojuza 37

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Na pokładzie Sojuz 36 znajdowała się lecąca w ramach programu Interkosmos radziecko-węgierska załoga w składzie: dowódca - Walerij Kubasow i inżynier-badacz - Bertalan Farkas, który został pierwszym węgierskim kosmonautą.

Pierwotnie misja miała mieć miejsce w czerwcu 1979 roku. Została jednak przełożona po awarii głównego silnika kapsuły Sojuz 33. Kosmonauci powrócili na pokładzie kapsuły Sojuz 35.

Eksperymenty[edytuj | edytuj kod]

Węgierskie eksperymenty skupiały się na materiałoznawstwie, obserwacjach Ziemi i biologii. W sumie przeprowadzono 31 eksperymentów, nie licząc 5 doświadczeń bułgarskich. W eksperymencie „Motyl” zastosowali układ dozymetrów termoluminescencyjnych, które rozmieszczono w różnych punktach Saluta i na odzieży kosmonautów. Dozymetry te umożliwiły dokładną kontrolę dawek promieniowania jonizującego w poszczególnych częściach stacji i padających na załogę. Przyrząd „Balaton” służył do określania zdolności do pracy mierzący szybkość i dokładność reakcji kosmonautów oraz ich stabilność w przypadku natrafienia na trudności. Aparat „Diagnostyk” był wykorzystywany do szybkiej kontroli pracy serca, układu naczyniowego i oddechowego, wykonując zapisy elektroencefalograficzne i inne badania.

Kubasow i Farkas przywieźli przyrząd bułgarski „Spiektr-15”, który posłużył do przeprowadzenia doświadczeń geofizycznych „Gorizont”, „Kontrast”, „Atmosfera”, „Pannonia” i „Iluminator”.[1]

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 112 (6), s. 2, 1980. Wrocław: Wydawnictwo Ossolineum. ISSN 0004-623X. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]