Sojuz T-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sojuz T-2
Dane misji
Indeks COSPAR 1980-45A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-ST
Masa pojazdu 6 830 kg
Rakieta nośna Sojuz U
Załoga
Załoga Jurij Małyszew (1)
Władimir Aksjonow (2)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 5 czerwca 1980 (14:19:30 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 249 km
Perygeum 202 km
Okres orbitalny 88,7 min
Inklinacja orbity 51,6°
Ekscentryczność orbity ]
Lądowanie
Miejsce lądowania 200 km SE od Dżezkazganu
Lądowanie 9 czerwca 1980 (12:39:00 UTC)
Czas trwania misji 3 d, 22 h, 19 min, 30 s.
Liczba okrążeń Ziemi 62
Program Sojuz

Salut 6 EP-6 (kod wywoławczy «Юпитер» - Jowisz) – szósta krótkotrwała misja na Saluta 6. Była dziesiąta udana załogowa misja na tę stację.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Start[edytuj | edytuj kod]

Dublerzy[edytuj | edytuj kod]

Lądowanie[edytuj | edytuj kod]

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Podczas lotu Sojuza T-2 po raz pierwszy wykorzystano załogową wersję nowego statku kosmicznego typu Sojuz T. Wersje bezzałogowe tego pojazdu były testowane w latach 1974-79. Oficjalne były to satelity serii Kosmos o numerach 670, 772, 869, 1001 i 1074. Ostatnim testem był lot Sojuz T, który przycumował do stacji Salut 6 w grudniu 1979. Celem tej misji było przetestowanie możliwości nowej, zmodyfikowanej wersji Sojuza. Podczas podejścia do dokowania ze stacją system komputerowy Argon popełnił błąd i załoga musiała wykonać manewr ręcznie. Podczas krótkiego pobytu na pokładzie stacji orbitalnej kosmonauci pracowali wspólnie z członkami stałej załogi – Walerijem Ruminem oraz Leonidem Popowem. W ciągu 3 dni połączenia z kompleksem orbitalnym wykonali badania geofizyczne, technologiczne i medyczno-biologiczne oraz sprawdzili systemy pokładowe swego statku. W celu uzyskania danych potrzebnych do rozwiązania problemów meteorologii i optyki atmosfery kosmonauci przeprowadzili doświadczenie „Refrakcja”. Eksperyment polegał na obserwacji i fotografowaniu kształtu wschodzącego i zachodzącego Słońca na różnych jego wysokościach ponad widnokręgiem.[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 113, s. 1, 1981. Wrocław: Wydawnictwo Ossolineum. ISSN 0004-623X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]