Sojuz 7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sojuz 7
Emblemat Sojuz 7
Dane misji
Indeks COSPAR 1969-86A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-OK
Masa pojazdu 6 570 kg
Rakieta nośna Sojuz
Załoga
Załoga Anatolij Filipczenko (1)
Władisław Wołkow (1)
Wiktor Gorbatko (1)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 12 października 1969 (10:44:42 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 223 km
Perygeum 210 km
Okres orbitalny 88,8 min
Inklinacja orbity 51,7°
Lądowanie
Lądowanie 17 października 1969 (09:25:05 UTC)
Czas trwania misji 4 d, 22 h, 40 min, 23 s
Liczba okrążeń Ziemi 80
Program Sojuz

Sojuz 7 (kod wywoławczy Буран - Buran, "Burza śnieżna") stanowił część wspólnej misji, wraz ze statkami Sojuz 6 i Sojuz 8, w ramach której trzy pojazdy i siedmiu kosmonautów przebywało na orbicie jednocześnie.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Podstawowa[edytuj | edytuj kod]

Rezerwowa[edytuj | edytuj kod]

Druga rezerwowa[edytuj | edytuj kod]

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Głównym celem misji było połączenie się z kapsułą Sojuz 8 i przeniesienie załogi na jej pokład, tak jak to miało miejsce w wypadku kapsuł Sojuz 4 i Sojuz 5. Załoga Sojuza 6 miała filmować operację.

Misji nie wykonano, przez awarie sprzętu. Źródła radzieckie utrzymywały potem, że nie planowano w ogóle manewru dokowania - wydaje się to jednak mało prawdopodobne - pojazdy były wyposażone w węzły cumownicze, a załoga Sojuza 8 składała się z weteranów wcześniejszego udanego dokowania. Misja ta stanowiła ostatni orbitalny test radzieckiej technologii lotów na Księżyc, i jej niepowodzenie mogło stanowić ostatni gwóźdź do trumny całego programu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]