Strom Thurmond
| James Strom Thurmond | |
| Data i miejsce urodzenia | 5 grudnia 1902 Edgefield (Karolina Południowa) |
| Data i miejsce śmierci | 26 czerwca 2003 Edgefield |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1942−1963 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | U.S. 82nd Airborne Division |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa: |
| Odznaczenia | |
|
|
|
James Strom Thurmond (ur. 5 grudnia 1902 w Edgefield w stanie Karolina Południowa, zm. 26 czerwca 2003 tamże) − amerykański dowódca wojskowy, generał major United States Army, nauczyciel, prawnik i polityk, gubernator stanu Karolina Południowa (1947−1951), najdłużej żyjący i drugi pod względem długości urzędowania senator USA. W Senacie zasiadał w latach 1954−2003 (do 1964 jako demokrata, a następnie jako republikanin).
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Urodził się 5 grudnia 1902 w Edgefield w stanie Karolina Południowa, jako syn Johna Williama Thurmonda (1862−1934) i Eleonory Gertrudy Strom (1870−1958). Uczęszczał do Clemson Agricultural College (obecnie Clemson University), gdzie był członkiem korporacji akademickiej Pi Kappa Alpha (ΠΚΑ). W 1923 ukończył studia ogrodnicze, a następnie prawnicze. W latach 1930−1938 pracował jako adwokat.
Podczas II wojny światowej służył w Europie i na Pacyfiku, m.in. brał udział w alianckiej inwazji we Francji. W okresie służby wojskowej otrzymał 18 odznaczeń i nagród, m.in. dwukrotnie Legię Zasługi, Brązową Gwiazdę, Purpurowe Serce oraz francuski Krzyż Wojenny. W latach 1954−1955 był prezesem Związku Oficerów Rezerwy. Następnie wycofał się ze służby wojskowej w randze generała majora.
W latach 1947−1951 pełnił urząd gubernatora stanu Karolina Południowa. W 1948 został kandydatem prosegregacyjnej, południowej frakcji demokratów (Demokraci Praw Stanowych, Dixiecrat) na prezydenta. Uzyskał wówczas 1.169.021 głosów (2,4%) i wygrał wybory w czterech stanach południowych (Luizjana, Karolina Południowa, Missisipi, Alabama, przypadł mu też głos jednego z demokratycznych elektorów w Tennessee). Wybory wygrał wówczas urzędujący prezydent Harry Truman, pokonując nie tylko Thurmonda i kandydata progresywistów (liberalnego skrzydła demokratów) Henry'ego Wallace'a, ale i nominata republikanów Thomasa Deweya.
W 1954 Thurmond został wybrany senatorem. Jest to pierwszy przypadek w historii, gdy senator zdołał zdobyć swój mandat w wyborach jako tzw. kandydat dopisany do listy, tj. nie figurujący na liście kandydatów, ale wpisywany w wolne miejsce na karcie do głosowania[1].
W 1957 zasłynął jako autor najdłuższej mowy blokującej (Filibuster). W Senacie zasiadał przez dziewięć kadencji. W latach 1981−1987, 1995 oraz 2001 (z przerwą) pełnił funkcję prezydenta pro tempore Senatu.
W 1964, w ramach protestu przeciwko popieranej przez prezydenta Lyndona Johnsona Ustawie o Prawach Obywatelskich i postawie popierającej ją większości demokratów, zmienił przynależność partyjną (mimo iż ustawę poparło proporcjonalnie więcej republikanów).
W 1997 został najdłużej żyjącym i urzędującym senatorem USA.
Strom Thurmond był jednym z najbardziej kontrowersyjnych senatorów w ostatnim stuleciu i opinie o nim są ostro podzielone. Nie da się zaprzeczyć, że w pierwszej części swojej kariery politycznej Thurmond był zagorzałym rasistą i zwolennikiem separacji między białymi i czarnymi. Jednak w późniejszej części swojej długiej kariery Thurmond powoli zaczął przyjmować bardziej postępowe poglądy. Z nadejściem lat 70. stał się nawet zwolennikiem integracji między rasami, wcześniej niż inni senatorowie z Południa. Thurmond zatrudnił Murzynów w swoim sztabie, wysłał córkę do mieszanej szkoły publicznej i popierał kandydatury afro-amerykańskich sędziów. Niektórzy posądzali go o zrobienie tego zwrotu tylko ze względów politycznych.
Niedługo po śmierci Thurmonda Essie Mae Washington-Williams wyjawiła, że jest jego nieślubnym dzieckiem. Jej matką była afroamerykańska pokojówka. Washington-Williams urodziła się w 1925, kiedy jej matka miała lat 16, a Thurmond lat 22. Thurmond, choć oczywiście ze względów politycznych nie mógł się przyznać że był jej ojcem, utrzymywał z nią bliskie kontakty przez całe życie.
12 czerwca 2010 jego rekord długości senackiej kariery (ale nie wieku) pobił demokrata Robert Byrd.
Odznaczenia [edytuj]
- Legia Zasługi – dwukrotnie
- Brązowa Gwiazda
- Purpurowe Serce
- World War II Victory Medal
- European-African-Middle Eastern Campaign Medal
- Prezydencki Medal Wolności
- Prezydencki Medal Obywatelski
- Order Korony (Belgia)
- Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja)
Przypisy
- ↑ bw: Pierwszy od 50 lat senator USA z dopisanych głosów (pol.). Gazeta Wyborcza, 2010-11-17 21:41. [dostęp 2010-11-18]. s. 1.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)
- Biography of James Strom Thurmond, Senat Stanów Zjednoczonych (ang.) [dostęp 12 sierpnia 2011]
- SC Governors – James Strom Thurmond, 1947-1951, South Carolina's Information Highway (ang.) [dostęp 12 sierpnia 2011]
| Poprzednik Ransome J. Williams |
Gubernator stanu Karolina Południowa 1947−1951 |
Następca James F. Byrnes |
| Poprzednik partia założona |
Kandydat Demokratów Praw Stanowych na urząd Prezydenta 1948 (3 miejsce) |
Następca Harry F. Byrd (nieoficjalnie) |
| Poprzednik Charles E. Daniel |
Senator z Karoliny Południowej 1954−1956 |
Następca przerwa w urzędowaniu |
| Poprzednik przerwa w urzędowaniu |
Senator z Karoliny Południowej 1956−2003 |
Następca Lindsey Graham |
| Poprzednik Milton R. Young |
Najdłużej służący Republikański Senator 1981−2003 |
Następca Ted Stevens |
| Poprzednik John C. Stennis |
Najdłużej służący Senator 1989−2003 |
Następca Robert Byrd |
| Poprzednik Warren G. Magnuson |
Prezydent pro tempore Senatu 1981−1987 |
Następca John C. Stennis |
| Poprzednik Robert Byrd |
Prezydent pro tempore Senatu 1995−2001 |
Następca Robert Byrd |
| Poprzednik Robert Byrd |
Prezydent pro tempore Senatu 2001 |
Następca Robert Byrd |
| Poprzednik pierwszy noszący ten tytuł |
Prezydent pro tempore emeritus 2001−2003 |
Następca Robert Byrd |
| Poprzednik Tip O'Neill |
Linia sukcesji prezydenckiej styczeń 1982 |
Następca Edmund Muskie |
| Poprzednik Tip O'Neill |
Linia sukcesji prezydenckiej 1981−1982 |
Następca Alexander Haig |
| Poprzednik Tip O'Neill |
Linia sukcesji prezydenckiej 1982−1987 |
Następca George Schultz |
| Poprzednik Newt Gingrich |
Linia sukcesji prezydenckiej 1995−1997 |
Następca Warren Christopher |
| Poprzednik Newt Gingrich |
Linia sukcesji prezydenckiej 1997−1999 |
Następca Robert E. Rubin |
| Poprzednik Dennis Hastert |
Linia sukcesji prezydenckiej 1999 |
Następca Robert E. Rubin |
| Poprzednik Dennis Hastert |
Linia sukcesji prezydenckiej 1999−2001 |
Następca Lawrence H. Summers |
| Poprzednik Dennis Hastert |
Linia sukcesji prezydenckiej 2001 |
Następca Colin L. Powell |
| Poprzednik Charles Poletti |
Najwcześniej służący były gubernator USA 2002−2003 |
Następca Elbert N. Carvel |
|
|||||||
|
||||||||||
|
|||||||||||||
- Amerykańscy generałowie
- Amerykańscy stulatkowie
- Dixiecrat
- Gubernatorzy Karoliny Południowej
- Odznaczeni Brązową Gwiazdą
- Odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja)
- Odznaczeni Legią Zasługi
- Odznaczeni Medalem Wolności
- Odznaczeni Orderem Korony (Belgia)
- Odznaczeni Purpurowym Sercem
- Odznaczeni Prezydenckim Medalem Obywatelskim
- Prezydenci pro tempore Senatu USA
- Przewodniczący Komisji Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych
- Senatorzy z Karoliny Południowej
- Uczestnicy II wojny światowej
- Urodzeni w 1902
- Zmarli w 2003