Wiktor Amadeusz III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wiktor Amadeusz III
Victor Amadeus III by Clementi 03.jpg
król Sardynii
Okres panowania od 1773
do 1796
Dane biograficzne
Dynastia sabaudzka
Urodziny 26 czerwca 1726
Turyn
Śmierć 16 października 1796
Ojciec Karol Emanuel III
Matka Poliksena Christiny Hesse-Rheinfels
Żona Maria Antonietta Burbon
Dzieci Karol Emanuel IV,
Maria Elżbieta Charlotta,
Maria Józefina Ludwika,
Amadeusz Aleksander,
Maria Teresa,
Maria Anna,
Wiktor Emanuel I,
Maria Christina Józefina,
Maurizio Giuseppe Maria,
Maria Karolina Antonietta,
Karol Feliks,
Giuseppe Benedykt
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Coat of arms of the Kingdom of Italy (1870).svg

Wiktor Amadeusz III, wł. Vittorio Amedeo III di Savoia (ur. 26 czerwca 1726 w Turynie - zm. 16 października 1796) - król Sardynii w latach 1773-1796.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Turynie jako syn Karola Emanuela III i jego drugiej żony – Polikseny Christiny Hesse-Rheinfels. Książę Wiktor Amadeusz był kochany przez swoich poddanych za swoją dobroduszność i hojność. Edukację odbył pod okiem księdza (później kardynała) Gerdila. Następnie został poddany szkoleniu wojskowemu. Armia miała być jego pasją i dumą przez całe życie.[1] Po objęciu rządów książę zalecił reformę armii na wzór armii pruskiej. Otaczał się intelektualistami i zdolnymi ministrami, którzy mieli znaczący wpływ na całe jego panowanie. Był człowiekiem bardzo religijnym o konserwatywnych poglądach.

Wiktor Amadeusz objął tron w 1773 roku. Przeprowadził wiele zmian w administracji i armii. Tworzył nowe instytucje państwowe i kulturalne. Podjął pracę nad rozbudową portu w Nicei. Przychylił się do zainstalowania oświetlenia nocnego w stolicy Turynie. Po wybuchu rewolucji francuskiej w 1789 roku stanął po stronie rojalistów i wszedł w konflikt z Republiką Francuską.

Podczas wojen napoleońskich jego oddziały zostały pokonane przez Francuzów w bitwie pod Millesimo - 13 kwietnia 1796. Wiktor Amadeusza został zmuszony do oddania Francji zamku w Cuneo, Ceva, Alessandrii i Tortonie, a później zezwolił na przejście jej armii przez jego terytorium w drodze do Włoch. Musiał również oddać Niceę i całą Sabaudię. Wkrótce po tym zmarł w zamku, w Moncalieri.

Małżeństwo i potomkowie[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Maria Antonietta Burbon (1729-1785), infantka Hiszpanii, najmłodsza córka króla Filipa V, i Elżbiety Farnese. Para ta miała 12 dzieci:

  1. Karola Emanuela IV (1751-1819), poślubił Marię Klotyldę Burbon, księżniczkę francuską,
  2. Marię Elżbietę Charlottę (1752-1753),
  3. Marię Józefinę Ludwikę (1753-1810), poślubiła przyszłego Ludwika XVIII - króla Francji,
  4. Amadeusza Aleksandra, księcia Montferrat (1754-1755),
  5. Marię Teresę (1756-1805), poślubiła przyszłego Karola X - króla Francji,
  6. Marię Annę (1757-1824), poślubiła swojego wuja - Benedykta, księcia Sabaudii, księcia Chablais (1741-1808),
  7. Wiktora Emanuela I (1759-1824),
  8. Marię Christinę Józefinę (1760-1768),
  9. Maurizia Giuseppe Marię, księcia Montferrat (1762-ok. 1799),
  10. Marię Karolinę Antoniettę (1764-1782), poślubiła Antoniego Klemensa, późniejszego króla Saksonii,
  11. Karola Feliksa (17651831),
  12. Giuseppe Benedykta (1766-1802), hrabiego Moriana (do 1796) i Asti (1796-1802).

Przypisy

  1. Carlo Botta, Storia d'Italia dal 1789 al 1814, Torino 1837, s. 105-108