William Petty, 2. hrabia Shelburne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
William Petty, 2. hrabia Shelburne
Shelburne.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 maja a 1737
Dublin
Data i miejsce śmierci 7 maja 1805
Londyn
Królestwo Wielkiej Brytanii Premier Wielkiej Brytanii
Przynależność polityczna Wigowie
Okres urzędowania od 4 lipca 1782
do 2 kwietnia 1783
Poprzednik Lord Rockingham
Następca Książę Portland
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

William Petty, 2. hrabia Shelburne KG (ur. 2 maja 1737 w Dublinie, Irlandia, zm. 7 maja 1805 w Londynie) – brytyjski wojskowy i polityk stronnictwa Wigów.

Wczesne lata życia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako William FitzMaurice. Jego ojcem był John FitzMaurice, młodszy syn 1. hrabiego Kerry. Jego matką była Anne Petty, córka Williama Petty'ego. Po śmierci swoich szwagrów John odziedziczył rodowe posiadłości Pettych i zmienił nazwisko na "Petty". W 1751 r. został wicehrabią FitzMaurice, a w 1753 r. hrabią Shelburne. Od 1753 r. William, jako jego najstarszy syn, używał tytułu grzecznościowego "wicehrabiego FitzMaurice".

Przyszły premier dzieciństwo spędził w południowej Irlandii. W 1755 r. rozpoczął studia w Christ Church na Uniwersytecie Oksfordzkim. Po ukończeniu studiów zaciągnął się do armii. W czasie wojny siedmioletniej służył w regimencie generała Wolfe'a (20 pułk piechoty) i wyróżnił się w bitwie pod Minden 1 sierpnia 1759 r. W 1760 r. lord FitzMaurice został adiutantem króla Jerzego II.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1760 r. został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu Wycombe, ale już w 1761 r. odziedziczył tytuł 2. hrabiego Shelburne i zasiadł w Izbie Lordów. W 1763 r. został pierwszym lordem handlu w gabinecie George'a Grenville'a, ale rychło zrezygnował z tego stanowiska, kiedy nie udało mu się przekonać premiera do powołania do rządu Williama Pitta Starszego. W 1766 r. Pitt został premierem i powierzył Shelburne'owi tekę ministra południowego departamentu. Krytykowany jednak przez innych członków gabinetu oraz króla Jerzego III za swą politykę wobec amerykańskich kolonii, Shelburne podał się do dymisji w 1768 r.

Shelburne powrócił do gabinetu 1782 r., kiedy to został ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie lorda Rockinghama. Po rychłej śmierci Rockinghama w lipcu 1782 r. Shelburne stanął na czele rządu. Nie poparli go jednak radykalni wigowie Charlesa Jamesa Foxa, którzy przeszli do opozycji. W 1783 r. Fox zawarł koalicję z lordem Northem, co spowodowało w kwietniu 1783 r. upadek gabinetu Shelburne'a.

Kiedy premierem został w grudniu 1783 r. William Pitt Młodszy, Shelburne nie otrzymał żadnego stanowiska. W 1784 r. otrzymał natomiast tytuł 1. markiza Lansdowne. Od 1782 r. był kawalerem Orderu Podwiązki. Zmarł w 1805 r.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

3 lutego 1765 r. w Londynie poślubił lady Sophię Carteret (26 sierpnia 1745 - 5 stycznia 1771), córkę Johna Cartereta, 2. hrabiego Granville, i lady Sophii Fermor, córki lorda Pomfreta. William i Sophia mieli razem jednego syna:

19 lipca 1779 r. w Londynie poślubił lady Louisę FitzPatrick (1755 - 7 sierpnia 1789), córkę Johna FitzPatricka, 1. hrabiego Upper Ossory, i lady Evelyn Leveson-Gower, córki 1. hrabiego Gower. William i Louisa mieli razem syna i córkę:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
John Petty, 1. hrabia Shelburne
Hrabia Shelburne
1761-1805
Następca
John Petty, 2. markiz Lansdowne
Poprzednik
nowa kreacja
Markiz Lansdowne
1784-1805
Następca
John Petty, 2. markiz Lansdowne