Zbigniew Kiernikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Kiernikowski
Zbigniew Kiernikowski
Herb Zbigniew Kiernikowski Evangelio oboedientia – Eucharistia
Posłuszeństwo Ewangelii – Eucharystia
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1946
Szamarzewo
Biskup diecezjalny legnicki
Okres sprawowania od 2014
Biskup diecezjalny siedlecki
Okres sprawowania 2002–2014
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 6 czerwca 1971
Nominacja biskupia 28 marca 2002
Sakra biskupia 20 maja 2002
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 20 maja 2002
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Angelo Sodano
Współkonsekratorzy Jan Mazur
Henryk Muszyński

Zbigniew Kiernikowski (ur. 2 lipca 1946 w Szamarzewie) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor nauk teologicznych, biskup diecezjalny siedlecki w latach 2002–2014, biskup diecezjalny legnicki od 2014.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 lipca 1946 w Szamarzewie. W latach 1960–1964 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego we Wrześni, gdzie złożył egzamin dojrzałości[1].

W latach 1964–1965 studiował na Politechnice Poznańskiej, zaliczając pierwszy rok[1]. W latach 1965–1971 odbył studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie[2][3]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 6 czerwca 1971 w kościele parafialnym w Sokolnikach Jan Czerniak, biskup pomocniczy gnieźnieński[4][5].

Od 1972 studiował w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie. W 1976 uzyskał licencjat, a w 1981 obronił pracę doktorską. Stopień doktora nauk biblijnych uzyskał w 1983[1]. Obydwa stopnie nostryfikował w 2000 na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[1]. Na tym samym uniwersytecie w 2001 na podstawie rozprawy Eucharystia i jedność uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie biblistyki[6].

W 2012 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk teologicznych[7].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1981 został zatrudniony w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Był wykładowcą homiletyki i przedmiotów biblijnych. Ponadto w latach 1981–1982 pełnił funkcję prefekta studiów, a w latach 1982–1986 wicerektora[2][8]. Przedmioty biblijne wykładał również w Wyższym Seminarium Duchownym Zgromadzenia Księży Ducha Świętego w Bydgoszczy w latach 1982–1986 i w Prymasowskim Instytucie Kultury Chrześcijańskiej w Gnieźnie i Bydgoszczy w latach 1983–1986. Prowadził też kursy biblijne w ramach formacji kapłanów i sióstr zakonnych[1].

W 1986 ponownie udał się do Rzymu, gdzie objął funkcję wicerektora, a w 1987 rektora Papieskiego Instytutu Polskiego[8]. W latach 1987–2002 prowadził wykłady z teologii biblijnej i misjologii na Papieskim Uniwersytecie Urbaniańskim, a w latach 1991–2005 teologię biblijną i etykę na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu[3][1].

W 2001 został zatrudniony na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 2003 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego[1]. W 2002 został wykładowcą Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach. W latach 2003–2006 prowadził zajęcia zlecone z zakresu literatury i biblistyki w Instytucie Filologii Polskiej Akademii Podlaskiej w Siedlcach[1].

W 1989 został członkiem Stowarzyszenia Evangelium und Kultur. e.V., mającego na celu promocję nauk biblijnych[9]. W 1993 objął funkcję prezesa stowarzyszenia. W 2004 został członkiem Stowarzyszenia Biblistów Polskich[1].

Przyczynił się do wydania Katechizmu siedleckiego. Został członkiem rad naukowych czasopism „Teologia i człowiek” i „Teologiczne Studia Siedleckie”[1].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1971–1972 pracował jako wikariusz w parafii w Trzemesznie. W 1981 był wikariuszem parafii katedralnej w Gnieźnie[5].

Związał się z Ruchem Światło-Życie i Drogą Neokatechumenalną[3].

Był postulatorem watykańskiego etapu procesu beatyfikacyjnego ks. Jerzego Popiełuszki[3].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

28 marca 2002 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji siedleckiej[2]. Święcenia biskupie otrzymał 20 maja 2002 w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Udzielił mu ich kardynał Angelo Sodano, sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej, z towarzyszeniem Henryka Muszyńskiego, arcybiskupa metropolity gnieźnieńskiego, i Jana Mazura, emerytowanego biskupa diecezjalnego siedleckiego[3][4]. 25 maja 2002 kanonicznie przejął diecezję[10], a 7 czerwca 2002 odbył ingres do katedry siedleckiej[8][11]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Evangelio oboedientia – Eucharistia” (Posłuszeństwo Ewangelii – Eucharystia)[12]. W 2007 został delegatem apostolskim ds. obrządku bizantyńsko-słowiańskiego[13].

Decyzją papieża Franciszka 16 kwietnia 2014 został przeniesiony na urząd biskupa diecezjalnego diecezji legnickiej[14][15]. Diecezję przejął kanonicznie 27 czerwca 2014[16], natomiast 28 czerwca 2014 odbył ingres do katedry Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Legnicy[17].

W Konferencji Episkopatu Polski objął funkcję przewodniczącego Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Francji. Został także członkiem Komisji Duchowieństwa, Komisji Duszpasterstwa i Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016 roku[13][1].

Dwukrotnie, w 2005 i 2008, brał udział w Synodzie Biskupów w Rzymie[1].

W 2013 konsekrował biskupa pomocniczego siedleckiego Piotra Sawczuka[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 23 marca 2009 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 M. Czubak: Jubileusze Biskupa Siedleckiego Zbigniewa Kiernikowskiego. podlasie24.pl, 2011-06-07. [dostęp 2013-08-13].
  2. 2,0 2,1 2,2 Nomina del Vescovo di Siedlce (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2002-03-28. [dostęp 2014-04-17].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Watykan: sakra biskupia ks. Zbigniewa Kiernikowskiego. ekai.pl, 2002-05-20. [dostęp 2013-08-13].
  4. 4,0 4,1 4,2 Zbigniew Kiernikowski w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-13].
  5. 5,0 5,1 Kalendarium biskupa Zbigniewa Kiernikowskiego. opoka.org.pl. [dostęp 2013-08-13].
  6. Zbigniew Kiernikowski w bazie nauka-polska.pl. nuaka-polska.pl. [dostęp 2013-08-13].
  7. M.P. z 2012 r. Nr 0, poz. 524 [dostęp 2014-06-28].
  8. 8,0 8,1 8,2 Nota biograficzna Zbigniewa Kiernikowskiego na stronie diecezji siedleckiej. diecezja.radiopodlasie.pl. [dostęp 2013-08-13].
  9. Jubileusze Biskupa Siedleckiego Zbigniewa Kiernikowskiego. podlasie24.pl, 2012-05-20. [dostęp 2013-08-13].
  10. Biskup Kiernikowski przejął kanonicznie diecezję siedlecką. ekai.pl, 2002-05-25. [dostęp 2013-08-13].
  11. Biskup siedlecki porównał ingres do zaślubin z diecezją (opis). ekai.pl, 2002-06-07. [dostęp 2013-08-13].
  12. Zbigniew Kiernikowski na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-08-13].
  13. 13,0 13,1 Nowi biskupi diecezjalni w Siedlcach i Legnicy. episkopat.pl, 2014-04-16. [dostęp 2014-04-17].
  14. Rinuncia del Vescovo di Legnica (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2014-04-16. [dostęp 2014-04-17].
  15. Legnica: bp Stefan Cichy przechodzi na emeryturę. Bp Zbigniew Kiernikowski – biskupem legnickim. Siedlce: bp Kazimierz Gurda – biskupem siedleckim. episkopat.pl, 2014-04-16. [dostęp 2014-04-16].
  16. M. Poręba-Zadrożna: Bp Kiernikowski przejął diecezję legnicką (FOTO). legnica.fm, 2014-06-27. [dostęp 2014-06-27].
  17. Ks. bp Zbigniew Kiernikowski nowym pasterzem diecezji legnickiej. radiomaryja.pl, 2014-06-28. [dostęp 2014-06-28].
  18. M.P. z 2009 r. Nr 35, poz. 528 [dostęp 2013-03-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]