Artur Miziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Artur Miziński
Biskup tytularny Tarasy in Numidia
Artur Miziński
Misericordia Tua confisus sum
Zaufałem miłosierdziu Twemu
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1965
Opole Lubelskie
Biskup pomocniczy lubelski
Okres sprawowania od 2004
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 23 marca 1989
Nominacja biskupia 3 maja 2004
Sakra biskupia 30 maja 2004
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 30 maja 2004
Miejscowość Lublin
Miejsce archikatedra lubelska
Konsekrator Józef Życiński
Współkonsekratorzy Bolesław Pylak
Andrzej Dzięga

Artur Grzegorz Miziński[1] (ur. 13 lutego 1965 w Opolu Lubelskim) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego, biskup pomocniczy lubelski od 2004.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 lutego 1965 w Opolu Lubelskim. Jedna z jego dwóch sióstr została zakonnicą w Zgromadzeniu Sióstr Rodziny Betańskiej. Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Kraśniku Fabrycznym, które ukończył w 1983[1].

W tym samym roku został klerykiem Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie. W 1988 uzyskał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim magisterium z teologii. 31 maja 1988 otrzymał w katedrze lubelskiej święcenia diakonatu. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 marca 1989 w katedrze w Lublinie biskup diecezjalny lubelski Bolesław Pylak[1]. Inkardynowany został do diecezji lubelskiej[2].

W latach 1992–1994 odbył studia w zakresie prawa kanonicznego w Ateneum św. Krzyża w Rzymie, które ukończył ze stopniem licencjata w zakresie prawa kanonicznego[1][3]. Studia kontynuował na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, gdzie w 1996 uzyskał stopień doktora na podstawie dysertacji Ruolo preminente dell Ordinario nel processo penale canonico secondo la normativa del Codice di Diritto Canonico del 1983[1].

Od 1996 do 1999 studiował w Studium Rotalnym przy Trybunale Roty Rzymskiej. Studia ukończył zdanym egzaminem i uzyskaniem tytułu adwokata Roty Rzymskiej[1].

W 2012 na podstawie rozprawy Status prawny adwokata w Kościele łacińskim uzyskał na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II stopień doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego[4].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1989–1991 pracował jako wikariusz w parafii św. Józefa w Tomaszowie Lubelskim, a w latach 1991–1992 w parafii św. Maksymiliana w Lublinie[1].

W 1999 został adwokatem stałym przy Sądzie Metropolitalnym w Lublinie. W latach 2000–2004 pełnił urząd kanclerza Kurii Metropolitalnej w Lublinie[1]. Został też członkiem rady kapłańskiej[5].

W 2000 został kanonikiem gremialnym Kapituły Archikatedralnej w Lublinie[1].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1999 został pracownikiem naukowo-dydaktycznym w Katedrze Kościelnego Prawa Procesowego na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Początkowo zajmował stanowisko asystenta, zaś w 2001 objął stanowisko adiunkta[1]. W 2012 został kierownikiem Katedry Kościelnego Prawa Karnego[6].

W 2003 wszedł w skład Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 2005 został członkiem zwyczajnym Stowarzyszenia Kanonistów Polskich, a w 2008 Komisji XIV Prawniczej Oddziału PAN w Lublinie[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

3 maja 2004 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji lubelskiej ze stolicą tytularną Tarasa in Numidia[2][5]. Święcenia biskupie otrzymał 30 maja 2004 w archikatedrze lubelskiej[3]. Udzielił mu ich arcybiskup metropolita lubelski Józef Życiński, któremu towarzyszyli Bolesław Pylak, emerytowany arcybiskup metropolita lubelski, i Andrzej Dzięga, biskup diecezjalny sandomierski[3][7]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Misericordia Tua confisus sum” (Zaufałem miłosierdziu Twemu)[8].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski został w 2005 delegatem ds. Duszpasterstwa Prawników. Ponadto w 2006 wszedł w skład Rady Prawnej, a w 2010 Rady ds. Środków Społecznego Przekazu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]