Í

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Í í

Í, í – litera alfabetu łacińskiego, modyfikacja litery i, polegająca na dodaniu do niej akcentu ostrego (akutu). Zwykle oznacza długą samogłoskę i ([iː]) lub też samogłoskę i ([i]) w sylabie akcentowanej, ale może mieć też inne wartości fonetyczne.

  • W języku czeskim i słowackim litery Í / í oznaczają [iː], od polskiego i różniące się tylko tym, że jest wymawiane dłużej (w obu tych językach do dziś występuje tzw. iloczas, czyli opozycja samogłosek krótkich i długich). W czeskim i w słowackim zanikła wcześniejsza różnica między Í / í z jednej strony a Ý / ý z drugiej i są one obecnie wymawiane jednakowo (litery te, podobnie jak y oraz i, rozróżniane są ze względów etymologiczno-historycznych).
  • Litery Í / í występują również w języku węgierskim, gdzie także oznaczają długie [iː][1].
  • W języku hiszpańskim głoska zapisywana literą í nie różni się w wymowie od i ([i]), a oznacza jedynie, że sylaba, w której występuje, jest akcentowana.
  • W języku islandzkim Í / í (tak samo jak Ý / ý) czyta się jako [i][2].
  • W języku farerskim literę tę czyta się jako [ʊi] (tak samo czyta się też ý)[3].

Przypisy

  1. Daniel Abondolo: Hungarian. W: Bernard Comrie (red.): The World's Major Languages. New York: Routledge, 2009, s. 484–485. ISBN 978-0-415-35339-7. (ang.)
  2. Kristján Árnason: The Phonology of Icelandic and Faroese. New York: Oxford University Press, 2011, s. 57–58. ISBN 978-0-19-922931-4. (ang.)
  3. Kristján Árnason: The Phonology of Icelandic and Faroese. New York: Oxford University Press, 2011, s. 23, 68. ISBN 978-0-19-922931-4. (ang.)