Andriej Jeriomienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andriej Iwanowicz Jeriomienko
Андрей Иванович Ерёменко
Ilustracja
Andriej Jeriomienko w 1944
marszałek Związku Radzieckiego marszałek Związku Radzieckiego
Data i miejsce urodzenia 14 października 1892
Markowka, gubernia charkowska,  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 19 listopada 1970
Moskwa,  ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19131917 (Armia Imperium Rosyjskiego)
19181970 (Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona)
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona
Stanowiska dowódca Frontów:

dowódca Samodzielnej Armii Nadmorskiej,
dowódca Frontów:

Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (ZSRR) Złota Gwiazda Bohatera Republiki Czechosłowackiej
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Klementa Gottwalda (Czechosłowacja) Wielka Komandorska Legia Zasługi (USA) Order Krzyża Grunwaldu II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari

Andriej Iwanowicz Jeriomienko, ros. Андрей Иванович Ерёменко, ur. 14 października 1892 we wsi Markowka, zm. 19 listopada 1970 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, marszałek Związku Radzieckiego (1955), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 3., 4., 5., 6., 7. i 8. kadencji, Bohater Związku Radzieckiego (1944), Bohater Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej (1970).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 października we wsi Markowka (gubernia charkowska) w rodzinie chłopskiej. Od 1913 w armii rosyjskiej jako poborowy, walczył w I wojnie światowej. W latach 1918–1920 organizator oddziału partyzanckiego w Donbasie, który wszedł w skład Armii Czerwonej. W czasie wojny domowej na stanowiskach dowódczych m.in. szef sztabu brygady 1 Armii Konnej. W 1925 ukończył kurs doskonalenia dowódców oraz w 1931 kurs w Wojskowej Akademii Politycznej.

W 1935 ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego, następnie był dowódcą 14 Dywizji Kawalerii, korpusu kozackiego i korpusu zmechanizowanego. W 1939 brał udział w radzieckiej agresji na Polskę jako dowódca korpusu kawalerii.

Od 14 stycznia 1941 (rozkaz LKO nr 0145) do 19 czerwca 1941 był dowódcą 1 Armii na Dalekim Wschodzie[1].

Po napaści Niemiec na ZSRR był dowódcą Frontu Zachodniego, zastępcą dowódcy i dowódcą Frontu Briańskiego (sierpień – październik 1941), od grudnia do lutego 1942 dowódcą 4 Armii Uderzeniowej, w okresie sierpień 1942 – luty 1943 dowódcą Frontu Południowo-Wschodniego, Frontu Stalingradzkiego i Frontu Południowego. W latach 1943–1945 pod jego dowództwem znalazły się kolejno: Front Kaliniński 9 kwietnia – listopad 1943, Samodzielna Armia Nadmorska (walcząca na Krymie luty – kwiecień 1944), 2 Front Nadbałtycki (kwiecień 1944 – luty 1945) i 4 Front Ukraiński (marzec – maj 1945). Uczestniczył w bitwach: moskiewskiej i stalingradzkiej, walk pod Smoleńskiem, wyzwolenia Krymu, wybrzeża Bałtyku i Czechosłowacji. Był trzykrotnie ranny.

Po wojnie dowodził okręgami wojskowymi: Karpackim, Zachodniosyberyjskim i Północnokaukaskim. Od maja 1958 był w grupie inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 3. do 8. kadencji.

Pochowany pod murem kremlowskim na Placu Czerwonym w Moskwie.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Andriej Jeriomienko – Uwagi i polemiki
  • Andriej Jeriomienko – Na kierunku zachodnim
  • Andriej Jeriomienko – Stalingrad
  • Andriej Jeriomienko – W naczale wojny

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • gen. por. 04 czerwca 1940;
  • gen. płk 11 września 1941;
  • gen. armii 27 sierpnia 1943;
  • marszałek Związku Radzieckiego 11 marca 1955.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Командный и начальствующий состав Красной Армии в 1940-1941 гг. Структура и кадры центрального аппарата HКО СССР, военных округов и общевойсковых армий. Документы и материалы. Российский государственный военный архив, Moskwa 2005. str. 100.
  2. a b „za wybitne zasługi przy wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej” M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 210

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]