Chlorek radu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chlorek radu
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny RaCl2
Masa molowa 296,09 g/mol
Wygląd bezbarwne, krystaliczne ciało stałe[1]
Identyfikacja
Numer CAS 10025-66-8
Podobne związki
Inne aniony RaSO4, RaBr2
Inne kationy CaCl2, BaCl2
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorek radu, RaCl2nieorganiczny związek chemiczny z grupy chlorków, sól kwasu solnego i radu. Jest pierwszym, otrzymanym w czystej postaci, związkiem radu. Pierwszą próbkę radu otrzymali Maria Skłodowska-Curie i André-Louisem Debierne w wyniku elektrolizy tego chlorku na katodzie rtęciowej[3]. Jest silnie trujący.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Chlorek radu krystalizuje z roztworu w postaci dihydratu. Może zostać odwodniony poprzez ogrzewanie w temperaturze 100 °C przez godzinę na powietrzu, a potem jeszcze przez pięć i pół godziny w 520 °C w atmosferze argonu[4].

Można go otrzymać przez przepuszczenie suchego chlorowodoru nad podgrzewanym bromkiem radu lub przez przepuszczenie tego samego gazu nad odwodnionym siarczanem radu.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Chlorek radu jest bezbarwną substancją krystaliczną, która wykazuje niebieskozieloną luminescencję, szczególnie podczas ogrzewania. Przechowywany przez dłuższy czas żółknie, a jeśli jest zanieczyszczony jonami baru przybiera różowy kolor. W porównaniu do innych chlorków metali ziem alkalicznych słabiej rozpuszcza się w wodzie (w temperaturze 20 °C rozpuszcza się 245 g na litr rozpuszczalnika).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest używany w początkowych etapach oddzielania radu od baru podczas ekstrakcji z blendy smolistej[5]. W medycynie jest wykorzystywany do produkcji radonu stosowanego do leczenia nowotworów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Kirby i Salutsky 1964 ↓, s. 5.
  2. Kirby i Salutsky 1964 ↓, s. 6.
  3. Kirby i Salutsky 1964 ↓, s. 3.
  4. F. Weigel, A. Trinkl. Crystal Chemistry of Radium. I. Radium Halides. „Radiochimica Acta”. 9, s. 36–41, 1968. 
  5. M. Curie, A. Debierne. „C. R. Hebd. Acad. Sci. Paris”. 151, s. 523–525, 1910. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H.W. Kirby, Murrell L. Salutsky: The Radiochemistry of Radium. Subcommittee on Radiochemistry, National Academy of Sciences, 1964.
  • Gmelins Handbuch der anorganischen Chemie. Wyd. 8. Berlin: Verlag Chemie, 1928, s. 60–61.
  • Gmelin Handbuch der anorganischen Chemie. Wyd. 8. T. 2 Suplement. Berlin: Springer, 1977, s. 362–364.