Chlorek miedzi(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chlorek miedzi(II)
Bezwodny chlorek miedzi(II) Dwuwodny chlorek miedzi(II)
Bezwodny chlorek miedzi(II) Dwuwodny chlorek miedzi(II)
Budowa tolbachitu (bezwodnego CuCl2)
Budowa tolbachitu (bezwodnego CuCl2)
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny CuCl2
Masa molowa 134,45 g/mol
Wygląd żółto-brązowy proszek[1]
Minerały tolbachit
Identyfikacja
Numer CAS 7447-39-4
PubChem 24014[2]
Podobne związki
Inne aniony fluorek miedzi(II)
bromek miedzi(II)
jodek miedzi(II)
Inne kationy chlorek miedzi(I)
chlorek srebra
chlorek złota(III)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorek miedzi(II), CuCl2nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu solnego i miedzi na +2 stopniu utlenienia.

Dihydrat chlorku miedzi(II) ma postać szmaragdowozielonych kryształów. W tej formie występuje jako rzadki minerał eriochalcyt. Otrzymać go można poprzez roztworzenie węglanu miedzi(II) w kwasie solnym.

Bezwodny chlorek miedzi występuje w postaci brązowego ciała stałego (minerał tolbachit). Można go otrzymać, spalając miedź w nadmiarze chloru lub poprzez odwodnienie dihydratu za pomocą stężonego kwasu siarkowego.

Wodne roztwory chlorku miedzi(II) są zielone, natomiast w dużym rozcieńczeniu mają barwę niebieską.

W obecności nadmiaru jonów chlorkowych tworzy związki kompleksowe: CuCl3 (czerwony) i CuCl42− (żółty)[4].

Równowaga CuCl2 z jonami chlorkowymi

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Bezwodny CuCl2 przyjmuje zniekształconą strukturę jodku kadmu. Atomy miedzi są środkami ośmiościanów (oktaedrów) foremnych. Większość związków miedzi(II) wykazuje zniekształcenia względem idealnej ośmiościennej geometrii na skutek efektu Jahna-Tellera. W cząsteczce CuCl2·2H2O, miedź także przyjmuje mocno zniekształconą geometrię oktaedryczną, gdzie centra Cu(II) są otoczone przez dwa ligandy H2O oraz cztery ligandy Cl[5].

Chlorek miedzi(II) jest paramagnetyczny. CuCl2·2H2O był użyty w pierwszym pomiarze elektronowego rezonansu paramagnetycznego dokonanym przez Jewgienija Zawojskiego w 1944[6][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Chlorek miedzi(II) (ang.). [martwy link] The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-06-30].
  2. Chlorek miedzi(II) (CID: 24014) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. a b Chlorek miedzi(II) (nr 203149) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski.
  4. N.S. Gill, F.B. Taylor, W.E. Hatfield, W.E. Parker, C.S. Fountain, F.L. Bunger. Tetrahalo Complexes of Dipositive Metals in the First Transition Series. „Inorganic Syntheses”. 9, s. 136-142, 1967. DOI: 10.1002/9780470132401.ch37. 
  5. Wells, A.F. (1984) Structural Inorganic Chemistry, Oxford: Clarendon Press. ​ISBN 0-19-855370-6​.
  6. Peter Baláž: Mechanochemistry in Nanoscience and Minerals Engineering. Springer, 2008, s. 167. ISBN 3-540-74854-7.
  7. Marina Brustolon: Electron paramagnetic resonance: a practitioner's toolkit. John Wiley and Sons, 2009, s. 3. ISBN 0-470-25882-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]