Chlorek chromu(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chlorek chromu(II)
     Cr2+      Cl−
     Cr2+      Cl
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny CrCl2
Masa molowa 122,90 g/mol
Wygląd białe krystaliczne ciało stałe[1]
Identyfikacja
Numer CAS 10049-05-5
PubChem 24871
Podobne związki
Inne kationy chlorek chromu(III)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorek chromu(II), CrCl2nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu solnego i chromu na II stopniu utlenienia.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Można go otrzymać przez redukcję metalicznym cynkiem chlorku chromu(III) lub dichromianów bez dostępu powietrza, w roztworach silnie zakwaszonych kwasem solnym[3][4]. Redukcję można także przeprowadzić działając wodorem na stały CrCl3 w postaci bezwodnej[4]. Alternatywną metodą jest reakcja metalicznego chromu z suchym chlorowodorem[4].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Bezwodny chlorek chromu(II) jest bezbarwnym ciałem krystalicznym[5]. Jego roztwory mają natomiast zabarwienie niebieskie ze względu na powstawanie jonu kompleksowego [Cr(H2O)6]2+[4]. Także niebieski jest tetrahydrat, o wzorze Cr(H2O)4Cl2·4H2O, tworzący higroskopijne kryształy[5].

Właściwości chemiczne[edytuj | edytuj kod]

CrCl2 jest silnym reduktorem. Aby zabezpieczyć jego roztwory przed utlenieniem przez powietrze, zabezpiecza się je warstwą ligroiny. Z wody wypiera powoli wodór[5], reakcję tę przyspiesza podwyższona temperatura i obecność jonów innych metali[3]:

2Cr2+ + 2H2O → 2Cr(OH)2+ + H2

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosowany jest do wytwarzania innych związków chromu i chromu metalicznego oraz jako katalizator w chemii organicznej[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Chlorek chromu(II) (ang.). [martwy link] The Chemical Database. Wydział Chemii Uniwersytetu w Akronie. [dostęp 2012-06-24].[niewiarygodne źródło?]
  2. Chlorek chromu(II) (nr 450782) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski.
  3. a b Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 887. ISBN 83-01-13654-5.
  4. a b c d C. Chambers, A. K. Holliday: Modern Inorganic Chemistry. Butterworths, 1975, s. 383.
  5. a b c d D. L. Perry: Handbook of Inorganic Compounds. CRC Press, 2011, s. 120.