Chlorek cyny(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chlorek cyny(II)
Bezwodny chlorek cyny(II)
Bezwodny chlorek cyny(II)
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny SnCl2
Masa molowa 189,62 g/mol
Wygląd białe krystaliczne ciało stałe[1]
Identyfikacja
Numer CAS 7772-99-8
10025-69-1 (dihydrat)
PubChem 24479[2]
Podobne związki
Inne aniony fluorek cyny(II)
bromek cyny(II)
Inne kationy chlorek cyny(IV)
chlorek ołowiu(II)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorek cyny(II) (SnCl2) – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu solnego i cyny na II stopniu utlenienia.

Jako dihydrat (SnCl2·2H2O) tworzy bezbarwne kryształy, topiące się w temperaturze 37,7 °C. Jest łatwo rozpuszczalny w wodzie, w której, przy dużym rozcieńczeniu, hydrolizuje do SnCl(OH).

Chlorek cyny(II) jest reduktorem, redukuje między innymi sole żelaza(III) do soli żelaza(II):

2Fe3+ + Sn2+ → 2Fe2+ + Sn4+

Sole rtęci(II) redukuje do rtęci(I), czemu towarzyszy wypadanie białego osadu kalomelu, np.[4]:

2HgCl
2
+ SnCl
2
→ Hg
2
Cl
2
↓ + SnCl
4

Utlenia się łatwo pod wpływem tlenu obecnego w powietrzu, stąd przechowuje się go w pojemnikach zawierających metaliczną cynę, która redukuje Sn4+ do Sn2+ przeciwdziałając tym samym reakcji utleniania do cyny(IV):

2Sn2+ + O2 + 4H3O+ → Sn4+ + 6H2O.

Jest stosowany jako katalizator wielu reakcji chemicznych.

Otrzymywanie[edytuj]

Chlorek cyny(II) otrzymać można w reakcji kwasu solnego z metaliczną cyną i krystalizacji soli w obniżonej temperaturze. Roztwory chlorku cyny należy przechowywać po uprzednim zakwaszeniu stężonym HCl i wrzuceniu kilku kawałków metalicznej cyny.

Przypisy

  1. a b c d e f Chlorek cyny(II) (ang.). [martwy link] The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-06-24].
  2. Chlorek cyny(II) – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  3. Chlorek cyny(II). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) dla Polski.
  4. Zenon Michałowski, Jerzy Prejzner: Ćwiczenia laboratoryjne z chemii nieorganicznej. Gdańsk: Wydawnictwo Politechniki Gdańskiej, 1999, s. 54. ISBN 83-86537-95-7.