Anita Wachter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anita Wachter
Anita Wachter
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1967
Schruns, Austria
Klub WSV Tschagguns
Debiut w PŚ Sezon 1984/1985
Pierwsze punkty w PŚ 17.03 1985, Waterville Valley
(15. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 25.01 1986, Saint-Gervais (3. miejsce – kombinacja)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Calgary 1988 Kombinacja
Srebro
Albertville 1992 Kombinacja
Srebro
Albertville 1992 Gigant
Mistrzostwa świata
Srebro
Morioka 1993 Gigant
Srebro
Sierra Nevada 1996 Kombinacja
Brąz
Saalbach 1991 Supergigant
Brąz
Morioka 1993 Kombinacja
Brąz
Vail 1999 Gigant
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto
Jasná 1985 Slalom
Złoto
Jasná 1985 Gigant
Srebro
Jasná 1985 Kombinacja
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1987/1988
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1993/1994
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1990/1991
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1999/2000
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1988/1989
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1996/1997

Anita Wachter (ur. 12 lutego 1967 w Schruns) – austriacka narciarka alpejska, trzykrotna medalistka olimpijska, pięciokrotna medalistka mistrzostw świata oraz zdobywczyni Pucharu Świata.

Kariera[edytuj]

Pierwszy sukces w karierze Anita Wachter osiągnęła w 1982 roku, kiedy zwyciężyła w slalomie podczas zawodów Trofeo Topolino[1]. Trzy lata później wygrała slalom oraz giganta podczas mistrzostw świata juniorów w Jasnej. W tym samym roku zadebiutowała w zawodach Pucharu Świata, a 17 marca 1985 roku w Waterville Valley zdobyła pierwsze punkty, zajmując piętnaste miejsce w gigancie. Były to jej jedyne punkty w sezonie 1984/1985, który ukończyła na 89. miejscu.

Na podium zawodów pucharowych po raz pierwszy stanęła 25 stycznia 1986 roku w Saint-Gervais-les-Bains, zajmując trzecie miejsce w kombinacji. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie dwie reprezentantki Szwajcarii: Monika Hess i Corinne Schmidhauser. W kolejnych startach jeszcze dwa razy stanęła na podium: 16 marca w Vail była druga w supergigancie, a 20 marca w Waterville Valley drugie miejsce zajęła w gigancie. W klasyfikacji generalnej sezonu 1985/1986 była siedemnasta, w supergigancie siódma, a w gigancie ósma. Podobne wyniki osiągnęła w sezonie 1986/1987, w którym dwa razy stanęła na podium: 15 marca 1987 roku w Vail była druga, a dzień później trzecia w supergigancie. W lutym 1987 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Crans-Montana, gdzie jej najlepszym wynikiem było piąte miejsce w kombinacji.

Przełom w karierze Wachter nastąpił w sezonie 1987/1988. Już w trzecich zawodach sezonu, 30 listopada 1987 roku w Courmayeur, odniosła swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając slalom. W pozostałych startach piec razy stanęła na podium, jednak nie odniosła już zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej byłą trzecia, ulegając jedynie Micheli Figini i Brigitte Oertli. Była też druga w kombinacji, trzecia w slalomie i czwarta w gigancie. W lutym 1988 roku wystartowała we wszystkich konkurencjach na igrzyskach olimpijskich w Calgary. Zdobyła tam swój pierwszy medal wśród seniorek, zwyciężając w kombinacji. Po zjeździe do kombinacji Wachter zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Francuzki Carole Merle 0,68 sekundy. W slalomie do kombinacji uzyskała drugi wynik, co dało jej jednak najlepszy łączny wynik i zwycięstwo. Ostatecznie wyprzedziła Brigitte Oertli o zaledwie 0,23 punktu i jej rodaczkę Marię Walliser o 22,03 pkt. Na tych samych igrzyskach była też między innymi piąta w supergigancie i siódma w gigancie.

Przez trzy kolejne sezony plasowała się w czołówce klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie wielokrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa: 9 sierpnia 1989 roku w Las Leñas, była najlepsza w supergigancie, a 3 grudnia 1989 roku w Vail i 10 lutego 1991 roku w Zwiesel triumfowała w gigantach. W sezonie 1989/1990 była druga w klasyfikacji generalnej, przegrywając tylko ze swą rodaczką, Petrą Kronberger. W tym samym sezonie zwyciężyła w klasyfikacjach giganta i kombinacji. Ponadto w sezonie 1988/1989 była trzecia w supergigancie, a dwa lata później była druga w klasyfikacji giganta. Z mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek w 1989 roku wróciła bez medalu, jednak na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm zdobyła brązowy medal w supergigancie. Uległa tam tylko innej Austriaczce, Ulrike Maier oraz Carole Merle.

W sezonie 1991/1992 tylko raz znalazła się w najlepszej trójce zawodów PŚ: 28 lutego 1992 roku w Narwiku zajęła drugie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej była tym razem dwunasta, zajęła także trzecie miejsce w klasyfikacji kombinacji, za Sabine Ginther i Miriam Vogt. Na początku lutego 1992 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie w trzech startach zdobyła dwa medale. Najpierw wywalczyła srebrny medal w kombinacji, uzyskując jedenasty czas zjazdu i drugi wynik slalomu. Ostatecznie przegrała tylko z Petrą Kronberger, a wyprzedziła Florence Masnadę z Francji. Pięć dni później była dziewiąta w supergigancie, a następnie wzięła udział w gigancie. Po pierwszym przejeździe zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Ulrike Maier o 0,27 sekundy. W drugim przejeździe uzyskała piąty wynik, co jednak dało jej drugi łączny czas i srebrny medal. Konkurencję wygrała Szwedka Pernilla Wiberg, a drugie miejsce ex aequo z Wachter zajęła Diann Roffe z USA.

Najlepsze wyniki osiągała w sezonie 1992/1993, kiedy zdobyła Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Ośmiokrotnie stawała na podium, w tym odniosła dwa zwycięstwa: 5 grudnia w Steamboat Springs wygrała giganta, a 17 stycznia 1993 roku w Cortina d'Ampezzo zwyciężyła w kombinacji. Zdobyła także Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji kombinacji oraz zajęła drugie miejsce w klasyfikacji giganta. Na mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku zdobyła srebro w gigancie, rozdzielając na podium Carole Merle i Niemkę Martinę Ertl. Pięć dni wcześniej zdobyła także brązowy medal w kombinacji, ulegając tylko Miriam Vogt i Picabo Street z USA.

Najważniejszym punktem sezonu 1993/1994 były igrzyska olimpijskie w Lillehammer. Wachter nie zdobyła tam medalu, najlepszy wynik osiągając w gigancie, który ukończyła na czwartej pozycji. Walkę o podium przegrała tam ze Szwajcarką Vreni Schneider o 0,09 sekundy. W zawodach pucharowych na podium znalazła się osiem razy, z czego trzykrotnie zwyciężała: 31 października w Sölden, 26 listopada w Santa Caterina oraz 16 stycznia w Cortina d'Ampezzo była najlepsza w gigantach. Wyniki te dały je zwycięstwo w klasyfikacji tej konkurencji, a w klasyfikacji generalnej była czwarta. Trzy zwycięstwa odniosła także rok później: 7 stycznia w Haus w supergigancie oraz 23 stycznia w Cortina d'Ampezzo i 18 lutego w Åre w gigancie. Poza tym jeszcze raz stanęła na podium, w efekcie zajmując ósme miejsce w klasyfikacji generalnej i siódme w gigancie.

Ostatnią Małą Kryształową Kulę w karierze wywalczyła w sezonie 1995/1996, zwyciężając w klasyfikacji kombinacji. Na podium stawała trzykrotnie, z czego dwa razy na najwyższym stopniu: 17 grudnia w St. Anton była najlepsza w kombinacji, a 21 stycznia w Cortina d'Ampezzo wygrała giganta. W klasyfikacji generalnej była trzecia, za Katją Seizinger i Martiną Ertl. W lutym 1996 roku brała udział w mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie wywalczyła srebrny medal w kombinacji. Austriaczka uzyskała dwunasty czas zjazdu i trzeci slalomu, ostatecznie na podium rozdzielając Pernillę Wiberg oraz Marianne Kjørstad z Norwegii. Na tej samej imprezie była także czwarta w gigancie, przegrywając walkę o brązowy medal z Martiną Ertl o 0,46 sekundy. Z rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Sestriere wróciła bez medalu. Najlepszy wynik uzyskała w gigancie, który ponownie ukończyła na czwartej pozycji. Tym razem walkę o podium przegrała z Francuzką Leïlą Piccard o 0,15 sekundy. W zawodach pucharowych na podium stawała sześć razy, jednak nie odniosła żadnego zwycięstwa. Sezon 1996/1997 ukończyła na siódmym miejscu, a w klasyfikacjach giganta i kombinacji była trzecia.

Sezon 1997/1998 był pierwszym od 13 lat, w którym ani razu nie stanęła na podium. Podczas zawodów w Cortina d'Ampezzo w styczniu 1998 roku Wachter wypadła z trasy zrywając więzadła krzyżowe w prawym kolanie[2]. Kontuzja ta wykluczyła ją ze startów w pozostałej części sezonu, w tym igrzysk olimpijskich w Nagano. Uzyskane do tego czasu wyniki dały jej 27. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Austriaczka wróciła do sportu i rywalizowała jeszcze przez trzy kolejne sezony. Odniosła jeszcze pięć zwycięstw w zawodach Pucharu Świata: 27 grudnia 1998 roku w Semmering, 2 stycznia 1999 roku w Mariborze, 24 lutego w Åre, 13 marca w Sierra Nevada oraz 28 grudnia 1999 roku w Lienzu wygrywała giganty. W sezonie 1998/1999 zajęła drugie, a w sezonie 1999/2000 trzecie miejsce w klasyfikacji tej konkurencji. Podczas rozgrywanych w lutym 1999 roku mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek zdobyła brązowy medal w gigancie. W zawodach tych uległa jedynie Alexandrze Meissnitzer i Norweżce Andrine Flemmen. W tej samej konkurencji wystąpiła także na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w St. Anton, jednak nie ukończyła pierwszego przejazdu. Ostatni raz na podium zawodów pucharowych stanęła 17 lutego 2000 roku w Åre, zajmując drugie miejsce w gigancie. W marcu 2001 roku zakończyła karierę[3].

Wachter kilkukrotnie zdobywała medale mistrzostw Austrii, w tym sześć złotych: w gigancie w latach 1990, 1994 i 1997, kombinacji w 1985 roku oraz slalomie w latach 1986 i 1994.[4]. W 1992 roku otrzymała Odznakę Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii[5]. W 1993 roku została wybrana sportsmenką roku w Austrii.

Jej mężem jest austriacki narciarz Rainer Salzgeber, z którym ma dwie córki.

Osiągnięcia[edytuj]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNF 19 lutego 1988 Kanada Calgary Zjazd 1:25,86 min - Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Marina Kiehl
1.Gold medal.svg 21 lutego 1988 Kanada Calgary Kombinacja 29,25 pkt - -
5. 22 lutego 1988 Kanada Calgary Supergigant 1:19,03 min +1,33 s Austria Sigrid Wolf
7. 24 lutego 1988 Kanada Calgary Gigant 2:06,49 min +1,89 s Szwajcaria Vreni Schneider
DNF1 26 lutego 1988 Kanada Calgary Slalom 1:36,69 min - Szwajcaria Vreni Schneider
2.Silver medal.svg 13 lutego 1992 Francja Albertville Kombinacja 2,55 pkt +16,84 pkt Austria Petra Kronberger
9. 18 lutego 1992 Francja Albertville Supergigant 1:21,22 min +2,98 s Włochy Deborah Compagnoni
2.Silver medal.svg 19 lutego 1992 Francja Albertville Gigant 2:12,74 min +0,97 s Szwecja Pernilla Wiberg
9. 15 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Supergigant 1:22,15 min +0,86 s Stany Zjednoczone Diann Roffe
4. 24 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Gigant 2:30,97 min +2,09 s Włochy Deborah Compagnoni
DNF1 26 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Slalom 1:56,01 min - Szwajcaria Vreni Schneider

Mistrzostwa świata[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
17. 6 lutego 1985 Włochy Bormio Gigant 2:18,53 min +3,61 s Stany Zjednoczone Diann Roffe
DNF 9 lutego 1985 Włochy Bormio Slalom 1:29,58 min - Francja Perrine Pelen
5. 30 stycznia 1987 Szwajcaria Crans-Montana Kombinacja 15,32 pkt +21,38 pkt Szwajcaria Erika Hess
17. 3 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Supergigant 1:19,17 min +3,33 s Szwajcaria Maria Walliser
DNF 5 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Gigant 2:21,22 min - Szwajcaria Vreni Schneider
5. 2 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Kombinacja 5,65 pkt +30,32 pkt Stany Zjednoczone Tamara McKinney
DNF 7 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Slalom 1:30,88 min - Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Mateja Svet
9. 8 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:19,46 min +0,93 s Austria Ulrike Maier
13. 11 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:29,37 min +4,92 s Szwajcaria Vreni Schneider
3.FIS bronze medal.png 29 stycznia 1991 Austria Saalbach Supergigant 1:08,72 min +0,13 s Austria Ulrike Maier
DNF 31 stycznia 1991 Austria Saalbach Kombinacja 26,45 pkt - Szwajcaria Chantal Bournissen
12. 1 lutego 1991 Austria Saalbach Slalom 1:25,90 min +2,22 s Szwajcaria Vreni Schneider
11. 2 lutego 1991 Austria Saalbach Gigant 2:07,45 min +2,04 s Szwecja Pernilla Wiberg
3.FIS bronze medal.png 5 lutego 1993 Japonia Morioka Kombinacja 3,39 pkt +30,13 pkt Niemcy Miriam Vogt
DNF 9 lutego 1993 Japonia Morioka Slalom 1:27,66 min - Austria Karin Buder
2.FIS silver medal.png 10 lutego 1993 Japonia Morioka Gigant 2:17,59 min +0,40 s Francja Carole Merle
6. 14 lutego 1993 Japonia Morioka Supergigant 1:33,52 min +1,00 s Niemcy Katja Seizinger
16. 12 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 min +1,84 s Włochy Isolde Kostner
2.FIS silver medal.png 19 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 min +2,05 s Szwecja Pernilla Wiberg
4. 22 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Gigant 2:10,74 min +1,16 s Włochy Deborah Compagnoni
DNF1 24 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Slalom 1:31,46 min - Szwecja Pernilla Wiberg
22. 5 lutego 1997 Włochy Sestriere Slalom 1:43,88 min +6,44 s Włochy Deborah Compagnoni
4. 9 lutego 1997 Włochy Sestriere Gigant 2:39,19 min +1,91 s Włochy Deborah Compagnoni
10. 15 lutego 1997 Włochy Sestriere Kombinacja 3:03,38 min +3,76 s Austria Renate Götschl
3.FIS bronze medal.png 11 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:08,54 min +0,59 s Austria Alexandra Meissnitzer
9. 13 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Slalom 1:33,97 min +1,37 s Australia Zali Steggall
DFN1 9 lutego 2001 Austria St. Anton Gigant 2:19,01 min - Szwajcaria Sonja Nef

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
5. 21 lutego 1984 Stany Zjednoczone Sugarloaf Gigant 2:23,08 min +1,53 s Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Mateja Svet
9. 28 lutego 1985 Czechosłowacja Jasná Zjazd 1:22,12 min +2,03 s Austria Astrid Geisler
1.FIS gold medal.png 1 marca 1985 Czechosłowacja Jasná Gigant 2:14,02 min - -
1.FIS gold medal.png 3 marca 1985 Czechosłowacja Jasná Slalom 1:40,47 min - -

Puchar Świata[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj]

  1. Włochy Courmayeur30 listopada 1987 (slalom)
  2. Argentyna Las Leñas9 sierpnia 1989 (supergigant)
  3. Stany Zjednoczone Vail3 grudnia 1989 (gigant)
  4. Niemcy Zwiesel10 lutego 1991 (gigant)
  5. Stany Zjednoczone Steamboat Springs5 grudnia 1992 (gigant)
  6. Włochy Cortina d'Ampezzo17 stycznia 1993 (kombinacja)
  7. Austria Sölden31 października 1993 (gigant)
  8. Włochy Santa Caterina26 listopada 1993 (gigant)
  9. Włochy Cortina d'Ampezzo16 stycznia 1994 (gigant)
  10. Austria Haus7 stycznia 1995 (supergigant)
  11. Włochy Cortina d'Ampezzo23 stycznia 1995 (gigant)
  12. Szwecja Åre18 lutego 1995 (gigant)
  13. Austria St. Anton17 grudnia 1995 (kombinacja)
  14. Włochy Cortina d'Ampezzo21 stycznia 1996 (gigant)
  15. Austria Semmering27 grudnia 1998 (gigant)
  16. Słowenia Maribor2 stycznia 1999 (gigant)
  17. Szwecja Åre24 lutego 1999 (gigant)
  18. Hiszpania Sierra Nevada13 marca 1999 (gigant)
  19. Austria Lienz28 grudnia 1999 (gigant)
  • 19 zwycięstw w zawodach Pucharu Świata (14 w gigancie, 2 w supergigancie, 2 w kombinacji i 1 w slalomie)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj]

  1. Francja Saint-Gervais25 stycznia 1986 (kombinacja) – 3. miejsce
  2. Stany Zjednoczone Vail16 marca 1986 (supergigant) – 2. miejsce
  3. Stany Zjednoczone Waterville Valley20 marca 1986 (gigant) – 2. miejsce
  4. Stany Zjednoczone Vail15 marca 1987 (supergigant) – 3. miejsce
  5. Stany Zjednoczone Vail16 marca 1987 (supergigant) – 3. miejsce
  6. Szwajcaria Crans-Montana13 grudnia 1987 (kombinacja) – 2. miejsce
  7. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora30 stycznia 1988 (gigant) – 3. miejsce
  8. Stany Zjednoczone Aspen6 marca 1988 (slalom) – 2. miejsce
  9. Kanada Rossland13 marca 1988 (supergigant) – 3. miejsce
  10. Austria Saalbach-Hinterglemm23 marca 1988 (gigant) – 2. miejsce
  11. Austria Schladming26 listopada 1988 (supergigant) – 3. miejsce
  12. Francja Les Menuires28 listopada 1988 (gigant) – 2. miejsce
  13. Włochy Valzoldana18 grudnia 1988 (gigant) – 3. miejsce
  14. Francja Tignes20 stycznia 1989 (supergigant) – 2. miejsce
  15. Stany Zjednoczone Steamboat Springs25 lutego 1989 (supergigant) – 2. miejsce
  16. Stany Zjednoczone Park City24 listopada 1989 (gigant) – 3. miejsce
  17. Stany Zjednoczone Park City25 listopada 1989 (slalom) – 3. miejsce
  18. Stany Zjednoczone Steamboat Springs10 grudnia 1989 (kombinacja) – 3. miejsce
  19. Austria Hinterstoder8 stycznia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  20. Austria Hinterstoder9 stycznia 1990 (slalom) – 2. miejsce
  21. Austria Haus14 stycznia 1990 (kombinacja) – 2. miejsce
  22. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Maribor20 stycznia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  23. Włochy Santa Caterina28 stycznia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  24. Szwajcaria Veysonnaz5 lutego 1990 (gigant) – 2. miejsce
  25. Norwegia Stranda11 marca 1990 (slalom) – 3. miejsce
  26. Austria Altenmarkt9 grudnia 1990 (supergigant) – 3. miejsce
  27. Kanada Lake Louise11 marca 1991 (slalom) – 3. miejsce
  28. Stany Zjednoczone Vail17 marca 1991 (gigant) – 3. miejsce
  29. Norwegia Narwik28 lutego 1992 (gigant) – 2. miejsce
  30. Stany Zjednoczone Vail13 grudnia 1992 (supergigant) – 3. miejsce
  31. Słowenia Maribor5 stycznia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  32. Włochy Cortina d'Ampezzo10 stycznia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  33. Austria Haus24 stycznia 1993 (slalom) – 2. miejsce
  34. Szwajcaria Veysonnaz28 lutego 1993 (supergigant) – 2. miejsce
  35. Francja Morzine7 marca 1993 (supergigant) – 3. miejsce
  36. Szwecja Åre27 marca 1993 (gigant) – 3. miejsce
  37. Włochy Santa Caterina27 listopada 1993 (gigant) – 2. miejsce
  38. Włochy Santa Caterina28 listopada 1993 (slalom) – 2. miejsce
  39. Francja Tignes5 grudnia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  40. Francja Morzine – [5 stycznia]] 1994 (gigant) – 2. miejsce
  41. Stany Zjednoczone Vail17 marca 1994 (supergigant) – 3. miejsce
  42. Włochy Alta Badia21 grudnia 1994 (gigant) – 2. miejsce
  43. Szwajcaria Veysonnaz21 grudnia 1995 (gigant) – 3. miejsce
  44. Stany Zjednoczone Park City21 listopada 1996 (gigant) – 2. miejsce
  45. Austria Semmering28 grudnia 1996 (slalom) – 3. miejsce
  46. Słowenia Maribor3 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  47. Niemcy Zwiesel17 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  48. Niemcy Zwiesel18 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  49. Szwajcaria Laax2 lutego 1997 (kombinacja) – 3. miejsce
  50. Francja Val d'Isère11 grudnia 1998 (gigant) – 3. miejsce
  51. Włochy Cortina d'Ampezzo24 stycznia 1999 (gigant) – 3. miejsce
  52. Szwecja Åre22 lutego 1999 (gigant) – 2. miejsce
  53. Francja Tignes31 października 1999 (gigant) – 3. miejsce
  54. Francja Serre Chevalier4 grudnia 1999 (gigant) – 2. miejsce
  55. Słowenia Maribor5 stycznia 2000 (gigant) – 3. miejsce
  56. Szwecja Åre17 lutego 2000 (gigant) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj]

Przypisy