Picabo Street

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Picabo Street
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1971
Triumph, USA
Klub USSA
Debiut w PŚ 6.12 1992, Steamboat
(22. miejsce – slalom)
Pierwsze punkty w PŚ 6.12 1992, Steamboat
(22. miejsce – slalom)
Pierwsze podium w PŚ 13.03 1993, Kvitfjell (2. miejsce – zjazd)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Nagano 1998 Supergigant
Srebro
Lillehammer 1994 Zjazd
Mistrzostwa świata
Złoto
Sierra Nevada 1996 Zjazd
Srebro
Morioka 1993 Kombinacja
Brąz
Sierra Nevada 1996 Supergigant
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1994/1995
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1995/1996

Picabo Street (ur. 3 kwietnia 1971 w Triumph) – amerykańska narciarka alpejska, dwukrotna medalistka olimpijska, trzykrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji Pucharu Świata w zjeździe.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Picabo Street urodziła się w Triumph, w stanie Idaho, jako drugie dziecko Rolanda oraz Dee Street, którzy należeli do ruchu hippisowskiego. Jej rodzice zdecydowali, iż ich córka sama wybierze sobie imię i do tego czasu nazywali ją "Baby Girl" (Dziewczynka). Gdy miała trzy lata rodzina przeniosła się do Ameryki Środkowej, a w paszporcie wpisano imię "Picabo", od miejscowości położonej niedaleko Triumph. W języku Szoszonów "Picabo" oznacza "lśniące wody".[1].

Na arenie międzynarodowej po raz pierwszy pojawiła się w styczniu 1988 roku, kiedy wzięła udział w mistrzostwach świata juniorów w Madonna di Campiglio. W swoim jedynym występie, biegu zjazdowym, zajęła tam szóstą pozycję. Podczas rozgrywanych dwa później mistrzostw świata juniorów w Zinal była trzynasta w slalomie gigancie oraz piąta w slalomie. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 6 grudnia 1992 roku w Steamboat Springs, zajmując 22. miejsce w slalomie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczyła pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1992/1993 punktowała jeszcze wielokrotnie, w tym 13 marca 1993 roku w Kvitfjell po raz pierwszy stanęła na podium, zajmując drugie miejsce w zjeździe. W zawodach tych wyprzedziła ją tylko Kanadyjka Kate Pace, a trzecie miejsce zajęła Francuzka Carole Montillet. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 39. miejsce. Jeszcze zanim wywalczyła pierwsze pucharowe podium Steet zdobyła srebrny medal w kombinacji podczas mistrzostw świata w Morioce. Reprezentantka USA prowadziła po zjeździe do kombinacji, jednak w slalomie uzyskała trzynasty wynik i ostatecznie zajęła drugie miejsce za Niemką Miriam Vogt.

Kolejny medal zdobyła podczas rozgrywanych w 1994 roku igrzysk olimpijskich w Lillehammer, gdzie zajęła drugie miejsce zjeździe. W zawodach tych rozdzieliła na podium Niemkę Katję Seizinger oraz Włoszkę Isolde Kostner. Na tej samej imprezie wystartowała także w kombinacji, w której po zjeździe zajmowała drugie miejsce, tracąc do prowadzącej Seizinger 0,51 sekundy. W slalomie uzyskała jednak czternasty czas, co dało jej dziesiąty łączny wynik. W zawodach pucharowych czterokrotnie plasowała się w najlepszej dziesiątce, jednak na podium nie stanęła ani razu. W klasyfikacji generalnej sezonu 1993/1994 zajęła 36. miejsce.

Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1994/1995, kiedy zdobyła 905 punktów i zajęła piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Na podium stawała dziewięciokrotnie, w odnosząc sześć zwycięstw: 9 grudnia w Lake Louise, 22 stycznia w Cortina d'Ampezzo, 17 lutego w Åre, 5 marca w Saalbach-Hinterglemm, 11 marca w Lenzerheide i 15 marca 1995 roku w Bormio była najlepsza w zjeździe. W efekcie zdobyła Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji tej konkurencji. Podobne wyniki uzyskiwała w kolejnym sezonie, w którym na podium znalazła się siedem razy. Tym razem odniosła trzy zwycięstwa: 3 grudnia w Lake Louise, 19 stycznia w Cortina d'Ampezzo oraz 29 lutego 1996 roku w Narwiku, gdzie ponownie wygrywała biegi zjazdowe. Dzień po ostatnim zwycięstwie, 1 marca 1996 roku w Narwiku po raz ostatni stanęła na podium zawodów pucharowych, zajmując drugie miejsce w swej koronnej konkurencji. Sezon ten ukończyła na szóstym miejscu w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji zjazdu drugi raz z rzędu zwyciężyła. Wzięła też udział w mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie zwyciężyła w zjeździe, a w supergigancie była trzecia za Kostner i Heidi Zurbriggen ze Szwajcarii.

W grudniu 1996 roku Street doznała poważnej kontuzji kolana, która wykluczyła ją ze startów w pozostałej części sezonu 1996/1997[2]. Zdołała się jednak przygotować do sezonu 1997/1998, w którym trzykrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce zawodów Pucharu Świata. Wystąpiła również na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie zwyciężyła w supergigancie. W zawodach tych o 0,01 sekundy wyprzedziła Austriaczkę Michaelę Dorfmeister, a o 0,07 sekundy pokonała jej rodaczkę Alexandrę Meissnitzer. Pięć dni później zajęła także szóste miejsce w biegu zjazdowym. Wkrótce po zakończeniu igrzysk, w marcu 1998 roku, Amerykanka ponownie doznała kontuzji, po tym jak podczas zawodów uderzyła w siatkę zabezpieczającą i złamała nogę w kilku miejscach. Rehabilitacja wymagała kilku operacji, a Steet straciła kolejne dwa sezony[3]. Do sportu powróciła w sezonie 2000/2001, jednak tylko raz znalazła się w dziesiątce zawodów Pucharu Świata. Nie wzięła udziału w rozgrywanych na przełomie stycznia i lutego 2001 roku mistrzostwach świata w St. Anton, jednak znalazła się w kadrze USA na rozgrywane rok później igrzyska olimpijskie w Salt Lake City. Wystartowała tam tylko w biegu zjazdowym, kończąc rywalizację na szesnastej pozycji. Po zakończeniu igrzysk Street zakończyła karierę.

Kilkukrotnie zdobywała medale mistrzostw USA, w tym złote w supergigancie w latach 1993 i 1996 oraz zjeździe w latach 1994 i 1996. W 1998 roku została wybrana najlepszą sportsmenką USA.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
2.Silver medal.svg 19 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Zjazd 1:35,93 min +0,66 s Niemcy Katja Seizinger
10. 21 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Kombinacja 3:05,16 min +4,99 s Szwecja Pernilla Wiberg
1.Gold medal.svg 11 lutego 1998 Japonia Nagano Supergigant 1:18,02 min - -
6. 16 lutego 1998 Japonia Nagano Zjazd 1:29,89 min +0,65 s Niemcy Katja Seizinger
16. 12 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Zjazd 1:39,56 min +1,61 s Francja Carole Montillet

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
2.FIS silver medal.png 5 lutego 1993 Japonia Morioka Kombinacja 3,39 pkt +28,76 pkt Niemcy Miriam Vogt
10. 11 lutego 1993 Japonia Morioka Zjazd 1:27,38 min +1,04 s Kanada Kate Pace
DNF 14 lutego 1993 Japonia Morioka Supergigant 1:33,52 min - Niemcy Katja Seizinger
3.FIS bronze medal.png 12 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 min +0,71 s Włochy Isolde Kostner
1.FIS gold medal.png 18 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Zjazd 1:54,06 min - -
DNF 19 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 min - Szwecja Pernilla Wiberg

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
6. 27 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Zjazd 1:15,24 min +1,05 s Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Andrea Schwarzenberger
13. 23 marca 1990 Szwajcaria Zinal Gigant 2:23,17 min +4,09 s Austria Manuela Umele
5. 24 marca 1990 Szwajcaria Zinal Slalom 1:06,79 min +1,67 s Szwajcaria Katrin Neuenschwander

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Kanada Lake Louise9 grudnia 1994 (zjazd)
  2. Włochy Cortina d'Ampezzo22 stycznia 1995 (zjazd)
  3. Szwecja Åre17 lutego 1995 (zjazd)
  4. Austria Saalbach-Hinterglemm5 marca 1995 (zjazd)
  5. Szwajcaria Lenzerheide11 marca 1995 (zjazd)
  6. Włochy Bormio15 marca 1995 (zjazd)
  7. Kanada Lake Louise3 grudnia 1995 (zjazd)
  8. Włochy Cortina d'Ampezzo19 stycznia 1996 (zjazd)
  9. Norwegia Narwik29 lutego 1996 (zjazd)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Norwegia Kvitfjell13 marca 1993 (zjazd) – 2. miejsce
  2. Kanada Lake Louise11 grudnia 1994 (supergigant) – 3. miejsce
  3. Niemcy Garmisch-Partenkirchen14 stycznia 1995 (supergigant) – 2. miejsce
  4. Włochy Cortina d'Ampezzo20 stycznia 1995 (zjazd) – 2. miejsce
  5. Austria St. Anton16 grudnia 1995 (zjazd) – 3. miejsce
  6. Włochy Cortina d'Ampezzo16 grudnia 1995 (zjazd) – 2. miejsce
  7. Francja Val d'Isère3 lutego 1996 (zjazd) – 2. miejsce
  8. Norwegia Narwik1 marca 1996 (zjazd) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy