Mateja Svet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mateja Svet
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1968
Lublana, Jugosławia
Klub SD Novinar
Wzrost 158 cm
Waga 53 kg
Debiut w PŚ Sezon 1983/84
Pierwsze punkty w PŚ 15.01 1984, Maribor (15. miejsce – slalom)
Pierwsze podium w PŚ 13.03 1985, Lake Placid
(2. miejsce – gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Jugosławia
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Calgary 1988 Gigant
Mistrzostwa świata
Złoto
Vail 1989 Slalom
Srebro
Crans-Montana 1987 Gigant
Brąz
Crans-Montana 1987 Supergigant
Brąz
Crans-Montana 1987 Slalom
Brąz
Vail 1989 Gigant
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto
Sugarloaf 1984 Gigant
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1988/1989
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1985/1986
Zakończenie kariery: 1990 r.

Mateja Svet (ur. 16 sierpnia 1968 w Lublanie) – słoweńska narciarka alpejska reprezentująca barwy Jugosławii, srebrna medalistka olimpijska, pięciokrotna medalistka mistrzostw świata oraz zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata w gigancie.

Kariera[edytuj]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Mateja Svet pojawiła się w sezonie 1983/1984. Pierwsze punkty w zawodach Pucharu Świata zdobyła 15 stycznia 1984 roku w Mariborze, zajmując piętnaste miejsce w slalomie. Był to jedyny start sezonu, w którym zdobyła punkty, w efekcie zajęła 86. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lutym 1984 roku zdobyła złoty medal w gigancie podczas mistrzostw świata juniorów w Sugarloaf, wyprzedzając Diann Roffe z USA oraz swą rodaczkę, Veronikę Šarec. W tym samym roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, zajmując 23. miejsce w gigancie oraz piętnaste w slalomie.

Pierwszy raz na podium zawodów pucharowych stanęła 13 marca 1985 roku w Lake Placid, gdzie była druga w gigancie. W zawodach tych lepsza okazała się tylko Diann Roffe. W sezonie 1984/1985 punktowała jeszcze kilkukrotnie, jednak nie stawała już na podium. W klasyfikacji generalnej zajęła tym razem 31. pozycję. Na początku lutego 1985 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Bormio, zajmując trzynaste miejsce w gigancie. Kolejne podia wywalczyła w sezonie 1985/1986. Dokonała tego pięciokrotnie, odnosząc przy tym dwa zwycięstwa: 8 lutego w Wysokich Tatrach oraz 22 marca 1986 roku w Bromont wygrywała giganty. W klasyfikacji generalnej była siódma, a w klasyfikacji giganta zajęła trzecie miejsce za Vreni Schneider ze Szwajcarii oraz Traudl Hächer z RFN.

Mistrzostwa świata w Crans-Montana w 1987 roku przyniosły jej pierwsze medale w kategorii seniorek. Najpierw wywalczyła brąz w supergigancie, ulegając jedynie dwóm Szwajcarkom: Marii Walliser i Micheli Figini. Dwa dni później zajęła drugie miejsce w gigancie, plasując się o 0,56 sekundy za Vreni Schneider i o 1,73 sekundy przed Walliser. Na koniec zdobyła brązowy medal w slalomie, przegrywając tylko z Eriką Hess ze Szwajcarii oraz Austriaczką Roswithą Steiner. W zawodach pucharowych na podium stawała czterokrotnie, za każdym razem na drugim miejscu, dwukrotnie w gigancie i po jednym razie w supergigancie i slalomie. Ostatecznie sezon 1986/1987 ukończyła na siódmej pozycji, w klasyfikacji giganta byłą szósta, a w slalomie dziewiąta.

Najlepsze wyniki osiągała w sezonie 1987/1988, który zakończyła na szóstym miejscu w klasyfikacji generalnej. Na podium stawała pięciokrotnie, z czego trzy razy wygrywała: 30 i 31 stycznia w Kranjskiej Gorze kolejno w gigancie i slalomie oraz 3 marca 1988 roku w Saalbach-Hinterglemm, gdzie wygrała kolejnego giganta. W klasyfikacji giganta zdobyła swoją jedyną Małą Kryształową Kulę, a w klasyfikacji slalomu była ósma. W 1988 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Calgary, gdzie wystąpiła w trzech konkurencjach. Najpierw zajęła 20. miejsce w supergigancie, a następnie była czwarta w gigancie, przegrywając walkę o brązowy medal z Marią Walliser o 0,08 sekundy. Dwa dni później wystartowała w slalomie, w którym po pierwszym przejeździe zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Vreni Schneider 0,40 sekundy. W drugim przejeździe osiągnęła czwarty czas, co dało jej drugi łączny wynik i srebrny medal. Ostatecznie na podium rozdzieliła Schneider oraz Christę Kinshofer z RFN.

Scet startowała jeszcze przed dwa kolejne lata, utrzymując miejsce w światowej czołówce. W tym czasie łącznie siedmiokrotnie stawała na podium zawodów PŚ, odnosząc dwa zwycięstwa: 20 stycznia 1990 roku w Mariborze oraz 5 lutego 1990 roku w Veysonnaz była najlepsza w gigantach. W sezonie 1988/1989 była szósta w klasyfikacji generalnej, a rok później uplasowała się jedną pozycję niżej. W obu sezonach zajmowała drugie miejsce w klasyfikacji giganta, ustępując kolejno Vreni Schneider i Anicie Wachter. Ostatni raz na podium stanęła 14 marca 1990 roku w Klövsjö, gdzie była trzecia w gigancie. W lutym 1989 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Vail, gdzie wywalczyła złoty medal w slalomie. Był to pierwszy w historii złoty medal w narciarstwie alpejskim wywalczony przez zawodniczkę z Jugosławii. Cztery dni później Svet zdobyła także brązowy medal w gigancie, w którym uległa tylko Vreni Schneider oraz Francuzce Carole Merle. Na tych samych mistrzostwach zajęła także czwarte miejsce w kombinacji, przegrywając walkę o podium ze Szwajcarką Brigitte Oertli.

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Jugosławii, w tym jedenaście złotych: w zjeździe w 1987 roku, supergigancie w latach 1986, 1987, gigancie w latach 1986-1988 i 1990, slalomie w latach 1985, 1987 i 1990 oraz kombinacji 1987 roku. Trzykrotnie wybrana najlepszą sportsmenką Jugosławii: w 1986, 1987 i 1989 roku oraz siedmiokrotnie wybierana najlepszą sportsmenką Słowenii w latach 1984-1990. W lecie 1990 roku ogłosiła zakończenie kariery. Jako powód podała zmęczenie stylem życia zawodowego sportowca[1].

Osiągnięcia[edytuj]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
23. 13 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Gigant 2:20,98 min +5,24 s Stany Zjednoczone Debbie Armstrong
15. 13 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Slalom 1:36,47 min +4,38 s Włochy Paoletta Magoni
20. 22 lutego 1988 Kanada Calgary Supergigant 1:19,03 min +2,93 s Austria Sigrid Wolf
4. 24 lutego 1988 Kanada Calgary Gigant 2:06,49 min +1,31 s Szwajcaria Vreni Schneider
2.Silver medal.svg 26 lutego 1988 Kanada Calgary Slalom 1:36,69 min +1,68 s Szwajcaria Vreni Schneider

Mistrzostwa świata[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
13. 6 lutego 1985 Włochy Bormio Gigant 2:18,53 min +2,44 s Stany Zjednoczone Diann Roffe
3.FIS bronze medal.png 3 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Supergigant 1:19,17 min +1,06 s Szwajcaria Maria Walliser
2.FIS silver medal.png 5 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Gigant 2:21,22 min +0,56 s Szwajcaria Vreni Schneider
3.FIS bronze medal.png 7 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Slalom 1:33,30 min +1,09 s Szwajcaria Erika Hess
4. 2 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Kombinacja 5,65 pkt +30,21 pkt Stany Zjednoczone Tamara McKinney
1.FIS gold medal.png 7 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Slalom 1:30,88 min - -
3.FIS bronze medal.png 11 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:29,37 min +2,55 s Szwajcaria Vreni Schneider

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
1.FIS gold medal.png 21 lutego 1984 Stany Zjednoczone Sugarloaf Gigant 2:23,08 min - -

Puchar Świata[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj]

  1. Czechosłowacja Wysokie Tatry8 lutego 1986 (gigant)
  2. Kanada Bromont22 marca 1986 (gigant)
  3. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora30 stycznia 1988 (gigant)
  4. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora31 stycznia 1988 (slalom)
  5. Austria Saalbach3 marca 1988 (gigant)
  6. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Maribor20 stycznia 1990 (gigant)
  7. Szwajcaria Veysonnaz5 lutego 1990 (gigant)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj]

  1. Stany Zjednoczone Lake Placid13 marca 1985 (gigant) – 2. miejsce
  2. Włochy Sestriere7 grudnia 1985 (supergigant) – 3. miejsce
  3. Francja Saint-Gervais26 stycznia 1986 (slalom) – 3. miejsce
  4. Włochy Valzoldana5 lutego 1986 (gigant) – 2. miejsce
  5. Stany Zjednoczone Park City29 listopada 1986 (gigant) – 2. miejsce
  6. Austria Saalbach-Hinterglemm5 stycznia 1987 (gigant) – 2. miejsce
  7. Austria Saalbach-Hinterglemm6 stycznia 1987 (supergigant) – 3. miejsce
  8. Austria Mellau11 stycznia 1987 (slalom) – 2. miejsce
  9. Włochy Sestriere26 listopada 1987 (slalom) – 2. miejsce
  10. Włochy Sestriere28 listopada 1987 (supergigant) – 2. miejsce
  11. Włochy Valzoldana18 grudnia 1988 (gigant) – 2. miejsce
  12. Austria Mellau8 stycznia 1989 (slalom) – 2. miejsce
  13. Japonia Furano4 marca 1989 (gigant) – 2. miejsce
  14. Japonia Shiga Kōgen8 marca 1989 (gigant) – 2. miejsce
  15. Szwecja Klövsjö14 marca 1990 (gigant) – 3. miejsce

Bibliografia[edytuj]

Przypisy