Dołżyca (powiat sanocki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 49°19′43″N 22°1′24″E
- błąd 39 m
WD 49°19'N, 22°1'E
- błąd 2337 m
Odległość 1493 m
Dołżyca
wieś
Ilustracja
Filialny kościół rzymskokatolicki
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Komańcza
Wysokość 525 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 95[1][2]
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-543
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0354264
Położenie na mapie gminy Komańcza
Mapa konturowa gminy Komańcza, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Dołżyca”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko dolnej krawiędzi po prawej znajduje się punkt z opisem „Dołżyca”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Dołżyca”
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa konturowa powiatu sanockiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Dołżyca”
Ziemia49°19′43″N 22°01′24″E/49,328611 22,023333
Strona internetowa

Dołżyca (j. łemkowski Должыця, w latach 1977–1981 Długopole) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Komańcza[3][4].

Wieś prawa wołoskiego w latach 1501-1550, położona w ziemi sanockiej województwa ruskiego[5], w drugiej połowie XVII wieku należała do starostwa krośnieńskiego[6]. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa krośnieńskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży w dolinie potoku Dołżyca. Jej centrum (ok. 525 m n.p.m.) jest położone ok. 4 km na pd.-zach. od centrum Komańczy i ok. 3 km na wsch. od granicy państwowej polsko-słowackiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś była lokowana w pierwszej połowie XVI wieku. Od 1340 do 1772 należała do ziemi sanockiej w województwie ruskim. Od roku 1539 była w posiadaniu Mikołaja Herburta Odnowskiego. W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej w Dołżycy był Alfred Lubaczewski[7].

Następnie do 1914 leżała w powiecie sanockim, powiat sądowy w Sanoku, powiat podatkowy i gmina Bukowsko, austriacka prowincja Galicja. Od listopada 1918 do stycznia 1919 Republika Komańczańska. Do roku 1939 powiat sanocki, województwo lwowskie. Parafia łacińska w Bukowsku.

W 1898 r. wieś liczyła 381 osób oraz 55 domów, powierzchnia wsi wynosiła 8,40 km². Wieś zamieszkana była głównie przez społeczność łemkowską oraz żydowską. W roku 1900 wieś liczyła 357 mieszkańców[8].

W 1905 Józef Mikołaj Potocki posiadał we wsi obszar głównie leśny 439 ha[9], a w 1911 posiadał 317 ha[10].

Po drugiej wojnie światowej mieszkańcy w większości zostali wysiedleni na Ukrainę w 1945 i w koszalińskie i olsztyńskie w 1947. Nowi osadnicy przybyli z terenu całej Polski[11].

W 1954 rozebrano drewnianą cerkiew greckokatolicką św. Michała wraz z dzwonnicą, która znajdowała się obok cmentarza. Cerkiew powstała w 1840. Ikony dla niej malowali Bogdańscy. Naprzeciw cmentarza urządzono w niewielkim budynku kaplicę rzymskokatolicką użytkowaną do początku XX w. Nowy filialny kościół rzymskokatolicki pw. bł. Edmunda Bojanowskiego poświęcono w 2005[11].

Szlaki piesze[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Dołżyca w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2018-04-24] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-04-24].
  3. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Tomasz Figlus, Villae iuris valachici. Z problematyki rozwoju osadnictwa wołoskiego w Polsce na przykładzie ziemi sanockiej, w: Studia z Geografii Politycznej i Historycznej tom 5 (2016), s. 31.
  6. Lustracja województwa ruskiego 1661-1665. Cz. 1, Ziemia Przemyska i Sanocka, wydali Kazimierz Arłamowski i Wanda Kaput, Wrocław-Warszawa-Kraków 1970, s. 281.
  7. Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 47.
  8. Gemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder. Tom XII. Galizien. 10 grudnia 1900. Wien 1907.
  9. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  10. Skorowidz powiatu sanockiego : wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 6.
  11. a b Witold Grzesik, Tomasz Graczyk, Bartłomiej Wadas: Beskid Niski. Od Komańczy do Wysowej. Sklep Poróżnika, Warszawa 2012, s. 172. ISBN 978-83-7136-087-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]