Eugeniusz Waśkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eugeniusz Włodzimierz Waśkowski (ur. 21 lutego 1866 w Akermanie, Besarabia, zm. 29 maja 1942 w Warszawie) – polski prawnik, profesor uniwersytetu w Odessie i Uniwersytetu Wileńskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności, członek Komisji Kodyfikacyjnej RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem ziemianina Włodzimierza i Malwiny z Czechowskich[1]. Uczęszczał do gimnazjum w Odessie, w latach 1884-1888 studiował prawo na uniwersytecie w Odessie; uzupełniał studia na uniwersytetach w Berlinie, Lipsku i Paryżu (1888). Naukę w Odessie zakończył uzyskaniem stopnia kandydata praw na podstawie pracy Ograniczenie windykacji (1888). Odbył aplikację sądową w Odessie (1888-1894), następnie pracował jako adwokat; w 1897 habilitował się na uniwersytecie w Odessie (praca Organizacyja adwokatury) i został docentem w Katedrze Postępowania Cywilnego tej uczelni. Wraz z nominacją na profesora nadzwyczajnego (1904) objął kierownictwo Katedry. Na podstawie pracy Cywilisticzeskaja mietodołogija uzyskał w 1901 stopień doktora prawa cywilnego. W roku akademickim 1906/1907 pełnił funkcję prorektora uniwersytetu w Odessie, a od 1907 był profesorem zwyczajnym. Utracił miejsce pracy w 1909 za przeciwstawianie się polityce represji wobec uczestników powstania 1905. Ponownie zatrudniony w 1917, objął swoją poprzednią katedrę oraz został dziekanem Wydziału Prawa.

Od 1921 był profesorem Uniwersytetu Wileńskiego; w latach 1921-1924 kierował Katedrą Prawa i Procedury Cywilnej, 1924-1934 Katedrą Prawa Cywilnego, pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa w roku akademickim 1925/1926, a od 1936 prowadził wykłady jako profesor honorowy[1].

W 1938 został powołany na członka-korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności. Należał również do Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie oraz Towarzystwa im. Ignacego Daniłowicza w Wilnie. Pełnił funkcję sędziego pokoju w Odessie (1917-1919), w Wilnie był od 1919 prezesem Zjazdu Miejskiego Sędziów Pokoju. Od 1926 (do wybuchu II wojny światowej) brał udział w pracach Rady Prawniczej Ministerstwa Sprawiedliwości, od 1928 zasiadał w Komisji Kodyfikacyjnej RP; był także sędzią honorowym przy wileńskim Sądzie Okręgowym.

Wilno opuścił prawdopodobnie przed wojną. Nie są znane dotychczas okoliczności jego śmierci w 1942 r. w Warszawie[2].

Najważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania naukowe Waśkowskiego obejmowały postępowanie cywilne oraz teorię prawa cywilnego. W pracy Kurs grażdanskogo processa (1913) omówił szeroko sądownictwo, podmioty i przedmioty prawa oraz stosunki procesowe według ustawy rosyjskiej. Opracował podstawowe źródła do poznania polskiego procesu cywilnego (Podręcznik procesu cywilnego, 1932; System procesu cywilnego, 1932). Zajmował się także prawem morskim handlowym. Współpracował z "Gazetą Sądową Warszawską".

Z innych prac Waśkowskiego można wymienić:

  • Uczebnik grazdanskogo prawa (1894-1896, 2 tomy)
  • Buduszczeje russkoj adwokatury (1895)
  • Teorya posiadania Iheringa (1895)
  • Zadaczi po russkomu grażdanskomu processu (1907)
  • Zarys teorji interpretacji prawa (1914)
  • Twórczość nowych sądów w dziedzinie prawa i procedury cywilnej (1915)
  • Przyznanie stron w procesie cywilnym (1927)
  • Istota procesu cywilnego (1936)
  • Teorja wykładni prawa cywilnego (1936)
  • Skarga, powództwo i prawo do ochrony sądowej (1937)
  • Istota czynności procesowych (1938)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Redzik ↓, s. 255-267.
  2. Redzik ↓, s. 267.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]