Daniel Ricciardo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel Ricciardo
Daniel Ricciardo podczas charytatywnego meczu na stadionie Opel Arena (27 lipca 2016)
Daniel Ricciardo podczas charytatywnego meczu na stadionie Opel Arena (27 lipca 2016)
Kraj  Australia
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1989
Perth
Sukcesy

2008: Południowoeuropejska Formuła Renault (mistrz)
2008: Europejska Formuła Renault (wicemistrz)
2009: Brytyjska Formuła 3 (mistrz)
2010: Formuła Renault 3.5 (wicemistrz)

Strona internetowa

Daniel Ricciardo (ur. 1 lipca 1989 w Perth) – australijski kierowca wyścigowy zespołu Red Bull w Formule 1.

Życiorys[edytuj]

Początki kariery[edytuj]

Ricciardo rozpoczął karierę w 2000 roku, od startów w kartingu. Po jej zakończeniu postanowił rozpocząć poważną karierę wyścigową, debiutując w Zachodnioaustralijskiej Formule Ford w 2005 roku. W ciągu trzech wyścigów zgromadził 74 punkty, dzięki czemu został sklasyfikowany na 8. miejscu.

W kolejnym sezonie przeniósł się do Azjatyckiej Formuły BMW, gdzie zajął 3. miejsce w końcowej klasyfikacji. Wziął udział również w dwóch wyścigach amerykańskiego cyklu, podczas których uzyskał łącznie trzy punkty, zajmując ostatecznie 20. pozycję. Na koniec sezonu Australijczyk wystartował w Światowym Finale BMW, który zakończył na 5. pozycji.

Formuła Renault[edytuj]

W 2007 roku przeniósł się do Włoskiej Formuły Renault. W klasyfikacji generalnej zajął 6. pozycję, zdobywając 196 punktów. Wziął udział również w dwóch rundach europejskiego cyklu.

W 2008 roku dzielił starty między Europejską a Południowoeuropejską Formułą Renault, w zespole SG Formula. Sezon ten okazał się przełomowy w karierze Australijczyka, gdyż zdobył niemalże dwa tytuły mistrzowskie (w europejskiej edycji nieznacznie uległ Finowi, Valtteri Bottassowi). Oprócz tego gościnnie wystąpił w jednej rundzie Formuły 3 Euroseries (nie był liczony do klasyfikacji końcowej). W pierwszym wyścigu dojechał na szóstym, natomiast w drugim na piętnastym miejscu.

Formuła 3[edytuj]

W sezonie 2009 roku awansował do Brytyjskiej Formuły 3. W zespole Carlin Motorsport zdominował pierwszy weekend cyklu, a dzięki równej i konsekwentnej jeździe przez cały sezon, zdobył tytuł mistrzowski na rundę przed zakończeniem rywalizacji. W ciągu sezonu trzynastokrotnie stanął na podium, z czego siedem razy na najwyższym stopniu. Z tą samą ekipą wziął też udział w prestiżowym wyścigu o Grand Prix Makau. Wyścigu nie udało mu się jednak ukończyć. Gościnnie wystąpił również w jednej rundzie Formuły Renault 3.5. We francuskim zespole Tech 1 Racing pierwszego z wyścigów nie ukończył, natomiast w drugim zajął piętnastą pozycję.

Formuła Renault 3.5[edytuj]

Daniel Ricciardo podczas wyścigu Formuły Renault 3.5 na torze Circuit Paul Ricard (2011)

W 2010 roku podpisał kontrakt z zespołem Tech 1 Racing, na udział w pełnym sezonie Formuły Renault 3.5. Ricciardo do ostatniego wyścigu walczył o tytuł mistrzowski, jednak ostatecznie mistrzostwo przegrał dwoma punktami z Rosjaninem Michaiłem Aloszynem. W przedostatniej rundzie sezonu na hiszpańskim torze Circuit de Catalunya, po zdominowaniu wyścigu, zrównał się punktami z Rosjaninem. Dzień później Australijczyk przegrał jednak walkę z Aloszynem, ostatecznie zajmując czwartą w wyścigu (przy trzeciej Michaiła) i drugą lokatę w klasyfikacji generalnej mistrzostw. Australijczyk ośmiokrotnie znalazł się na podium, z czego czterokrotnie na najwyższym stopniu.

W kolejnym sezonie Ricciardo ponownie brał udział w serii (w zespole ISR), pomimo zaangażowania w Formułę 1 (był kierowcą testowym Scuderia Toro Rosso, by potem zostać etatowym zawodnikiem zespołu HRT F1 Team). Starty te miały na celu umożliwić Australijczykowi utrzymać formę i uniemożliwić odzwyczajenie od warunków wyścigowych. Rola kierowcy rezerwowego była jednak priorytetową funkcją, dlatego też Ricciardo nie wziął udziału w pierwszej i ostatniej rundzie sezonu, które kolidowały z weekendem Grand Prix (zastąpił go Brytyjczyk Lewis Williamson). W ciągu trzynastu wyścigów Ricciardo sześciokrotnie znalazł się na podium, odnosząc przy tym jedno zwycięstwo, na ulicznym torze Monte Carlo. Junior Red Bulla zwyciężył także w drugim wyścigu na torze Monza (startował z pole position), po nałożeniu kary na Jean-Érica Vergne'a. Po apelacji zespołu Francuz odzyskał jednak wygraną, natomiast Ricciardo uzyskał na pierwotnie zajęte przez niego drugie miejsce. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej uplasował się na 5. pozycji.

Formuła 1[edytuj]

2010–2013: Red Bull i Toro Rosso[edytuj]

2010[edytuj]

Od sezonu 2010, Ricciardo, będąc juniorskim kierowcą Red Bulla, pełni funkcję kierowcy testowego i rezerwowego austriackiego zespołu Red Bull Racing oraz włoskiego Scuderii Torro Rosso.

2011[edytuj]
Daniel Ricciardo podczas Grand Prix Japonii w bolidzie HRT F111 (2011)

W sezonie 2011 został kierowcą testowym i piątkowym zespołu Scuderia Toro Rosso. Posiada również rekord toru Yas Marina Circuit uzyskany 17 listopada 2010 podczas testu młodych kierowców i wynosi on 1:38.102.

30 czerwca 2011 roku, Ricciardo potwierdził swoje starty w Formule 1 w sezonie 2011 od Grand Prix Wielkiej Brytanii w zespole Hispania Racing F1 Team zastępując tym samym Naraina Karthikeyana[1].

W kwalifikacjach do debiutanckiego wyścigu zajął ostatnie, 24. miejsce[2]. W wyścigu zaś uplasował się na 19. pozycji tracąc do lidera 3 okrążenia[3].

24 lipca, do wyścigu o Grand Prix Niemiec wystartował z 22. pozycji startowej. Linię mety zaś przekroczył jako 19. tracąc do zwycięzcy wyścigu 3 okrążenia[4].

1 października 2011 dokonał pokazów bolidu Red Bull RB7 na bulwarze Rajpath w Indiach (było to dozwolone w ramach testów na prostej)[5].

2012[edytuj]

14 grudnia 2011 został potwierdzony jako kierowca etatowy Scuderii Toro Rosso na sezon 2012[6]. Zespół Toro Rosso nie przynosił nadziei na wysokie osiągnięcia w wyścigach. Jednak Ricciardo, podobnie jak jego zespołowy kierowca Jean-Éric Vergne liczył na zatrudnienie w przyszłości w roli kierowcy wyścigowego w zespole Mistrzów Świata konstruktorów – Red Bull Racing. W ciągu sezonu Australijczyk walczył w poszczególnych wyścigach o punkty. Zdobywał je sześciokrotnie w łącznej sumie dziesięciu punktów. Został sklasyfikowany na osiemnastej pozycji w klasyfikacji generalnej, tuż za swoim kolegą z zespołu.

2013[edytuj]

Na sezon 2013 ekipa Scuderia Toro Rosso przedłużyła kontrakty ze swoimi kierowcami. Tym razem jednak, szczególnie w drugiej części sezonu, Ricciardo spisywał się lepiej od Vergne'a. Siedmiokrotnie zdobywał punkty. Dwukrotnie (w Chinach i Włoszech) były to zdobycze sześciopunktowe. Australijczyk dwukrotnie poprawił swój dorobek punktowy z poprzedniego sezonu. Ukończył sezon na czternastym miejscu w klasyfikacji generalnej.

Od: 2014: Red Bull[edytuj]

2014[edytuj]
Daniel Ricciardo podczas Grand Prix Singapuru w bolidzie Red Bull RB10 (2014)

W połowie sezonu 2013 kierowca Red Bull Racing Mark Webber ogłosił odejście z Formuły 1 po zakończeniu sezonu. W związku z tym kandydatem do jego zastąpienia stał się jeden z kierowców Scuderii Toro Rosso. 2 września 2013 ogłoszono wybór Daniela Ricciardo.

Po zmianie regulaminu silników zespół Red Bull Racing stracił rolę dominatora w Formule 1. Jednak już w pierwszym wyścigu sezonu, w swoim domowym Grand Prix Australijczyk wykręcił drugi czas w kwalifikacjach, przygrywając jedynie z Lewisem Hamiltonem. Na starcie wyścigu Ricciardo stracił pozycję na rzecz Rosberga, lecz po awarii silnika w bolidzie Hamiltona utrzymał drugą pozycję. Tą pozycję utrzymał do mety i ku radości miejscowych kibiców, po raz pierwszy stanął na podium. Jednak po wyścigu ogłoszono jego dyskwalifikację ze względu na przekraczanie dopuszczalnego limitu przepływu paliwa, ustalonego na 100 kg/h. W kolejnych wyścigach Ricciardo (poza dwoma wyścigami) regularnie zdobywał punkty. Ponadto zarówno w kwalifikacjach, jak i w wyścigach pokonywał swojego kolegę zespołowego – czterokrotnego mistrza świata Sebastiana Vettala. W wyścigu o Grand Prix Hiszpanii po raz pierwszy (po dyskwalifikacji w Australii) stanął na podium, plasując się na trzeciej pozycji. Sukces ten powtórzył w Monako. Już w wymienionych wyścigach z jego sukcesów cieszyła się ogromna rzesza fanów, których zdołał sobie zjednać pogodną atmosferą i ciągłym uśmiechem na twarzy. Jednak pierwszy duży sukces odniósł w Kanadzie, gdzie doskonale wykorzystał problemy Mercedesa z bolidem. Zdołał się przebić z szóstego miejsca do czołówki i po udanych manewrach wyprzedzania objął prowadzenie, które utrzymał do mety. Odniósł pierwsze zwycięstwo w karierze oraz jako pierwszy przełamał zwycięską passę Mercedesa. Do końca sezonu nikt inny nie zdołał powtórzyć tego wyczynu. Jeśli nie zwyciężał kierowca Mercedesa, to wygrywał Ricciardo. Zrobił to jeszcze dwukrotnie – na Węgrzech i w Belgii. Miejsca w pobliżu podium w pozostałych wyścigach sprawiły, że długo liczył się w walce o mistrzowski tytuł. Jednak ostatecznie z dorobkiem 238 punktów został sklasyfikowany na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej.

Wyniki[edytuj]

Stan: 22 września 2016

Formuła 1[edytuj]

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2011 Hispania Racing F1 Team HRT F111 Cosworth CA2011 2.4 V8 Australia
AUS
Malezja
MAL
Chińska Republika Ludowa
CHN
Turcja
TUR
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Kanada
KAN
Unia Europejska
EUR
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Singapur
SIN
Japonia
JPN
Korea Południowa
KOR
Indie
IND
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ABU
Brazylia
BRA
0 27
19 19 18 NU NU 19 22 19 18 NU 20
2012 Scuderia Toro Rosso Toro Rosso STR7 Ferrari Tipo 056 2.4 V8 Australia
AUS
Malezja
MAL
Chińska Republika Ludowa
CHN
Bahrajn
BHR
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Kanada
KAN
Unia Europejska
EUR
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Singapur
SIN
Japonia
JPN
Korea Południowa
KOR
Indie
IND
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ABU
Stany Zjednoczone
USA
Brazylia
BRA
10 18
9 12 17 15 13 NU 14 11 13 13 15 9 12 9 10 9 13 10 12 13
2013 Scuderia Toro Rosso Toro Rosso STR8 Ferrari Tipo 056 2.4 V8 Australia
AUS
Malezja
MAL
Chińska Republika Ludowa
CHN
Bahrajn
BHR
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Kanada
KAN
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Singapur
SIN
Korea Południowa
KOR
Japonia
JPN
Indie
IND
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ABU
Stany Zjednoczone
USA
Brazylia
BRA
20 14
NU 18 7 16 10 NU 15 8 12 13 10 7 NU 19 13 10 16 11 10
2014 Infiniti Red Bull Racing Red Bull RB10 Renault Energy F1-2014 1.6T V6 Australia
AUS
Malezja
MAL
Bahrajn
BHR
Chińska Republika Ludowa
CHN
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Kanada
KAN
Austria
AUT
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Singapur
SIN
Japonia
JPN
Rosja
RUS
Stany Zjednoczone
USA
Brazylia
BRA
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ABU
238 3
DK NU 4 4 3 3 1 8 3 6 1 1 5 3 4 7 3 NU 4
2015 Infiniti Red Bull Racing Red Bull RB11 Renault Energy F1-2015 1.6T V6 Australia
AUS
Malezja
MAL
Chińska Republika Ludowa
CHN
Bahrajn
BHR
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Kanada
KAN
Austria
AUT
Wielka Brytania
GBR
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Singapur
SIN
Japonia
JPN
Rosja
RUS
Stany Zjednoczone
USA
Meksyk
MEX
Brazylia
BRA
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ABU
92 8
6 10 9 6 7 5 13 10 NU 3 NU 8 2 15 15† 10 5 11 6
2016 Red Bull Racing Red Bull RB12 TAG Heuer 1.6 V6 t Australia Bahrajn Chińska Republika Ludowa Rosja Hiszpania Monako Kanada Unia Europejska Austria Wielka Brytania Węgry Niemcy Belgia Włochy Singapur Malezja Japonia Stany Zjednoczone Meksyk Brazylia Zjednoczone Emiraty Arabskie 179 3*
4 4 4 11 4 2 7 7 5 4 3 2 2 5 2

Formuła Renault 3.5[edytuj]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2009 Tech 1 Racing Hiszpania
CAT
Hiszpania
CAT
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Monako
MON
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Francja
FRA
Francja
FRA
Portugalia
PRT
Portugalia
PRT
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Hiszpania
ARA
Hiszpania
ARA
0 34
NU 15
2010 Tech 1 Racing Hiszpania
ARA
Hiszpania
ARA
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Monako
MON
Czechy
CZE
Czechy
CZE
Francja
FRA
Francja
FRA
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Hiszpania
CAT
Hiszpania
CAT
136 2
3 2 13 5 1 12 5 6 2 1 6 1 11 NU 2 1 4
2011 ISR Hiszpania
ARA
Hiszpania
ARA
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Włochy
ITA
Monako
MON
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Francja
FRA
Francja
FRA
Hiszpania
CAT
Hiszpania
CAT
144 5
10 9 6 1 1 2 5 NW 12 2 2 6 2

Podsumowanie[edytuj]

Sezon Seria Zespół Wyścigi Zwycięstwa PP NO Podium Punkty Pozycja
2005 Australijska Formuła Ford Western Privateer 3 0 0  ? 0 74 8
2006 Azjatycka Formuła BMW Eurasia Motorsport 19 2 3 3 12 231 3
Brytyjska Formuła BMW Motaworld Racing 2 0 0 0 0 3 20
Finał Formuły BMW Fortec Motorsport 1 0 0 0 0 N/A 5
2007 Włoska Formuła Renault RP Motorsport 14 0 0 0 0 196 6
Europejska Formuła Renault 4 0 0 0 0 0 NS
2008 Formuła Renault WEC SG Formula 15 8 9 7 11 192 1
Europejska Formuła Renault 18 6 5 5 7 136 2
Formuła 3 Euroseries 2 0 0 0 0 N/A NS†
Masters of Formula 3 1 0 0 0 0 N/A NS
2009 Brytyjska Formuła 3 Carlin Motorsport 20 7 6 5 13 275 t
Masters of Formula 3 1 0 0 0 0 N/A NS
Formuła Renault 3.5 Tech 1 Racing 2 0 0 0 0 0 34
Grand Prix Makau Carlin 1 0 0 0 0 N/A NS
2010 Formuła Renault 3.5 Tech 1 Racing 16 4 8 5 8 136 2
2011 Formuła Renault 3.5 I.S.R. Racing 12 1 2 3 6 144 5
Formuła 1 HRT F1 Team 11 0 0 0 0 0 27
2012 Formuła 1 Scuderia Toro Rosso 20 0 0 0 0 10 18
2013 Formuła 1 Scuderia Toro Rosso 19 0 0 0 0 20 14
2014 Formuła 1 Infiniti Red Bull Racing 19 3 0 1 8 238 3
2015 Formuła 1 Infiniti Red Bull Racing 19 0 0 3 2 92 8
2016 Formuła 1 Red Bull Racing 13 0 1 1 4 151 3*

Rekordy[edytuj]

Rekord Liczba
Rekord toru Circuit de Monaco 1:18.063 (2015)[7]
Rekord toru Marina Bay Street Circuit 1:47.187 (2016)[8]

Przypisy

  1. Marek Roczniak: Ricciardo potwierdza debiut w wyścigu F1 na Silverstone (pol.). f1wm.pl, 2011-06-30. [dostęp 2011-06-30].
  2. GP Wielkiej Brytanii 2011 > Łączny wynik kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-07-09].
  3. GP Wielkiej Brytanii 2011 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-07-18].
  4. Marek Roczniak: Grosser Preis Santander von Deutschland 2011 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-07-29].
  5. Mariusz Karolak: Indie otrzymały dziś przedsmak F1 (pol.). f1wm.pl, 2011-10-01. [dostęp 2011-10-02].
  6. Natanile Piórkowski: Ricciardo i Vergne kierowcami Toro Rosso w sezonie 2012 (pol.). f1wm.pl, 2011-12-14. [dostęp 2011-12-15].
  7. FORMULA 1 GRAND PRIX DE MONACO 2016 (ang.). formula1.com. [dostęp 2016-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-05)].
  8. 2016 FORMULA 1 SINGAPORE AIRLINES SINGAPORE GRAND PRIX. formula1.com. [dostęp 2016-11-26].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]