U-47 (1938)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
U-47
U-47
Klasa okręt podwodny
Historia
Stocznia Friedrich Krupp Germaniawerft
Położenie stępki 27 lutego 1937
Wodowanie 29 października 1937
 Kriegsmarine
Wejście do służby 17 grudnia 1938
Wycofanie ze służby zatonął po 7 marca 1941
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

753 ton
857 ton
Długość 66,5 metra
Szerokość 6,20 metra
Zanurzenie testowe 220 metrów
Napęd
2 × 1400 PS (1 MW) diesel engines
2 × 375 PS (280 kW) electric motors
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

17,8 węzłów
8 węzłów
Zasięg na powierzchni 9700 Mm (10 w.)
w zanurzeniu 90 Mm (4 w.)
Uzbrojenie
14 torped lub 33 min TMB lub 22 min TMA), 1 działo 88 mm
1 działko 20 mm plot
Wyrzutnie torpedowe torpedowe:
dziób: 4 × 533 mm
rufa: 1 × 533 mm
Załoga 45 oficerów i marynarzy

U-47niemiecki średni oceaniczny okręt podwodny, trzecia w kolejności jednostka typu VIIB. Okręt wszedł do służby w 1938 pod dowództwem Günthera Priena, zaginął w 1941. Zatopił 30 jednostek o łącznym tonażu 164.953 BRT.

Działalność operacyjna[edytuj]

U-47 odbył 10 patroli bojowych, spędzając na morzu 238 dni. Jego jedynym dowódcą był kapitan marynarki Günther Prien. Zatopił 30 statków handlowych o łącznym tonażu 164.953 BRT i uszkodził 8 (62.751 BRT)[1]. Najsłynniejszą akcją okrętu dowodzonego przez Günthera Priena było zatopienie w nocy z 13 na 14 października 1939 w bazie brytyjskiej marynarki wojennej w Scapa Flow pancernika HMS „Royal Oak”.

Pierwszy patrol[edytuj]

Kampania norweska[edytuj]

U-47 pod dowództwem kpt. Priena brał także udział w nieszczęśliwej dla niemieckich okrętów podwodnych kampanii norweskiej, w której z powodu wadliwego działania torped u-booty nie dokonały ani jednego zatopienia mimo wielokrotnych ataków zarówno na alianckie statki transportujące wojska, jak i brytyjskie okręty liniowe. Po przybyciu do Vaagsfjordu na północ od Narwiku U-47 otrzymał z Rzeszy rozkaz zajęcia pozycji w stanowiącym jego odgałęzienie fiordzie Bydgen, gdzie 15 kwietnia 1940 zastał stojące nieruchomo brytyjskie transportowce wysadzające na ląd wojska ekspedycyjne. Kpt. Prien wystrzelił do stanowiących łatwy cel, zachodzących na siebie statków 8 torped, każda z nich jednak chybiła[2]. Z podobnym skutkiem 16 kwietnia U-47 strzelał do brytyjskiego pancernika HMS „Warspite” – wadliwie działający zapalnik torpedy zdetonował jej głowicę, zanim torpeda dopłynęła do celu. Według wspomnień admirała Karla Dönitza, po powrocie do bazy w Niemczech, Prien powiedzieć miał[2]:

Quote-alpha.png
Niech już nikt nigdy nie śmie zaproponować mi walki drewnianą bronią.

Zatopienia[edytuj]

W czasie swej służby w Kriegsmarine, „U-47” zatopił 30 statków handlowych o łącznym tonażu 162 769 BRT i jeden pancernik o wyporności 29 150 ton. Uszkodził także osiem statków o łącznym tonażu 62 751 BRT i jeden okręt o wyporności 10 035 ton[3].

Data Jednostka Państwo Tonaż Zatopienie Tonaż łącznie
Pierwszy patrol 8 270
5 września 1939 SS Bosnia  Wielka Brytania 2 407 T
6 września 1939 SS Rio Claro  Wielka Brytania 4 086 T
7 września 1939 SS Gartavon  Wielka Brytania 1 777 T
Drugi patrol 29 150
14 października 1939 HMS „Royal Oak”  Wielka Brytania 29 150 T
Trzeci Patrol 23 168
5 grudnia 1939 SS Novasota  Wielka Brytania 8 795 T
6 grudnia 1939 MV Britta  Norwegia 6 214 T
7 grudnia 1939 MV Tajandoen  Holandia 8 159 T
Czwarty patrol 1 146
25 marca 1940 SS Britta  Dania 1 146 T
Szósty patrol   (3 czerwca 1940 - 6 lipca 1940) 51 483
14 czerwca 1940 SS Balmoralwood  Wielka Brytania 5 834 T
21 czerwca 1940 SS San Fernando  Wielka Brytania 13 056 T
24 czerwca 1940 SS Cathrine  Panama 1 885 T
27 czerwca 1940 SS Lenda  Norwegia 4 005 T
27 czerwca 1940 SS Leticia  Holandia 2 580 T
29 czerwca 1940 SS Empire Toucan  Wielka Brytania 4 421 T
30 czerwca 1940 SS Georgios Kyriakides  Grecja 4 201
2 lipca 1940 SS Arandora Star  Wielka Brytania 15 501 T
Siódmy patrol 35 007
2 września 1940 SS Ville de Mons  Belgia 7 463 T
4 września 1940 SS Titan  Wielka Brytania 9 035 T
7 września 1940 SS Neptunian  Wielka Brytania 5 155 T
7 września 1940 SS José de Larrinaga  Wielka Brytania 5 303 T
7 września 1940 SS Gro  Norwegia 4 211 T
9 września 1940 SS Possidon  Grecja 3 840 T
21 września 1940 SS Elmbank  Wielka Brytania 5 156 N
Ósmy patrol 20 124
19 października 1940 SM Uganda  Wielka Brytania 4 966 T
19 października 1940 MV Shirak  Belgia 6 023 N
19 października 1940 SS Wandby  Wielka Brytania 4 947 T
20 października 1940 SS La Estancia  Wielka Brytania 5 185 T
20 października 1940 SS Whitford Point  Wielka Brytania 5 026 T
20 października 1940 MV Athelmonarch  Wielka Brytania 8 995 N
Dziewiąty patrol 7 555
8 listopada 1940 MV Gonçalo Velho Portugalia Portugalia 8 995 N
2 grudnia 1940 SS Ville d’Arlon  Belgia 7 555 T
2 grudnia 1940 MV Conch  Wielka Brytania 8 376 N
2 grudnia 1940 MV Dunsley  Wielka Brytania 8 376 N
Dziesiąty patrol 16 320
26 lutego 1941 SS Kasongo  Belgia 5 254 T
26 lutego 1941 MV Diala  Wielka Brytania 8 106 N
26 lutego 1941 MV Rydboholm  Szwecja 3 197 T
26 lutego 1941 MV Borgland  Norwegia 3 636 T
28 lutego 1941 SS Holmlea  Wielka Brytania 4 233 T
7 marca 1941 MV Terje Viken  Wielka Brytania 20 638 N

Okręt zaginął po 7 marca 1941. Przyczyna przypuszczalnego zatonięcia jest nieznana. Wśród przyczyn wymienia się: wejście na miny, zatopienie przez własną uszkodzoną torpedę lub atak korwet HMS „Camellia” i HMS „Arbutus”, które atakowały okręt podwodny bez potwierdzenia zatopienia. Przez wiele lat sądzono, że sprawcą zatopienia był niszczyciel HMS „Wolverine”, który 8 marca 1941 atakował bombami głębinowymi nieprzyjacielski okręt podwodny; obecnie przeważa przekonanie, że był to jednak U-A.

Przypisy

  1. Wśród ofiar U-47 były m.in.: statek pasażerskiArandora Star” (15 501 BRT) zatopiony 2 lipca 1940, jedna z największych jednostek zatopionych przez U-Booty podczas wojny; brytyjski statek-przetwórnia wielorybnicza „Terje Viken”, uszkodzony 7 marca 1941; dobity później przez U-99.
  2. a b Karl Dönitz: 10 lat i 20 dni: wspomnienia 1935-1945. Gdańsk: Finna, 1997, s. 99-107. ISBN 83-905073-3-1.
  3. WWII U-boat Successes: Ships hit by U-47 (ang.). U-boot.net. [dostęp 2010-12-26].

Bibliografia[edytuj]

Książkowe

  • Clay Blair: Hitler's U-Boat War. T. 1: The Hunters, 1939-1942. Nowy Jork: Random House, 1996. ISBN 0-394-58839-8.
  • Karl Dönitz: 10 lat i 20 dni. Wspomnienia 1935-1945. Gdańsk: Finna, 1997. ISBN 83-905073-3-1.
  • Peter Padfield: War beneath the sea: submarine conflict during World War II. New York: John Wiley, 1996. ISBN 0-471-14624-2.
  • Eberhard Rőssler: The U-Boat: The Evolution And Technical History Of German Submarines. Annapolis: Naval Institute Press, 1989. ISBN 0-87021-966-9.
  • Robert Cecil Stern: The hunter hunted: Submarine versus submarine: encounters from World War I to the present. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2007. ISBN 1-59114-379-9.

Online