Dudley Morton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dudley Walker Morton
Mush
Ilustracja
Commander Commander
Data i miejsce urodzenia 17 lipca 1907
Owensboro
Data i miejsce śmierci 11 października 1943
zginął w Cieśninie
La Pérouse'a
Przebieg służby
Lata służby 1930–1943
Siły zbrojne Seal of the United States Department of the Navy.svg United States Navy
Stanowiska d-ca USS „Wahoo”
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
działania podwodne na Pacyfiku
Odznaczenia
Submarine Officer Badge
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Krzyż Marynarki Wojennej - czterokrotnie (Stany Zjednoczone)
Distinguished Service Cross  (Stany Zjednoczone) Purpurowe Serce  (Stany Zjednoczone) Presidential Unit Citation American Defense Service Medal (dwukrotnie) American Campaign Medal Asiatic-Pacific Campaign Medal Medal Zwycięstwa II Wojny Światowej

Dudley Walker Morton (ur. 17 lipca 1907 w Owensboro, zginął 11 października 1943 w Cieśninie La Pérouse'a) – komandor porucznik (Commander) United States Navy, najsłynniejszy amerykański dowódca okrętów podwodnych z czasów II wojny światowej, który dowodząc podczas pięciu patroli bojowych USS „Wahoo” zatopił 27 japońskich jednostek o łącznym tonażu 119.100 BRT oraz uszkodził 2 jednostki o tonażu 24.900 BRT. Nosił przydomek „Mush”.

Zginął 11 października 1943 wraz z całą załogą swojego okrętu podczas siódmego patrolu w Cieśninie La Pérouse'a, w wyniku połączonej operacji japońskiego lotnictwa i floty. Według danych japońskich, w trakcie ostatniego patrolu najprawdopodobniej zatopił kolejne jednostki. Przed objęciem dowództwa USS „Wahoo” służył jako członek dowództwa USS R-5, a wcześniej krótkookresowo na okrętach: USS „Saratoga”, USS „Chicago”, USS „Canopus”, USS „Fairfax” oraz USS S-37.

W czasie dowodzenia Wahoo, miał status najskuteczniejszego amerykańskiego dowódcy okrętów podwodnych. Wprowadził nowy styl dowodzenia okrętem podwodnym, w którym obserwacją za pomocą peryskopu zajmuje się I oficer, dowódca zaś okrętu zajmuje się wypracowywaniem decyzji o taktyce ataku i kieruje jego przebiegiem na podstawie informacji dostarczanych przez I oficera. Nad jego reputacją zaciążyła sprawa strzelania do wypełnionych japońską piechotą morską łodzi ratunkowych z zatopionego przez Wahoo statku transportowego Buyo Maru.

Za swą służbę czterokrotnie otrzymał odznaczenie Navy Cross. Udekorowany został także Distinguished Service Cross, Presidential Unit Citation, American Defense Service Medal (dwukrotnie), American Campaign Medal oraz Asiatic-Pacific Campaign Medal. Pośmiertnie odznaczony został Purple Heart oraz Medalem Zwycięstwa II Wojny Światowej. Prawdopodobnie z powodu sprawy Buyo Maru - mimo dużego wsparcia politycznego oraz ze strony najwyższych dowódców US Navy, nigdy - także pośmiertnie - nie otrzymał Medalu Honoru.

Bibliografia[edytuj]