Gail Sherriff Chanfreau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gail Sheriff Chanfreau
Państwo  Francja
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1945
Australia
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1962
Zakończenie kariery 1998
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4 WTA
Najwyżej w rankingu 56 (5 grudnia 1976)
Australian Open QF (1967, 1972)
Roland Garros QF (1968, 1971)
Wimbledon 3R (1966, 1970)
US Open 3R (1971)
Gra podwójna
Australian Open SF (1968, 1972)
Roland Garros W (1967, 1970, 1971, 1976)
Wimbledon SF (1971, 1975)
US Open F (1971)

Gail Chanfreau (z domu Sherriff; ur. 3 kwietnia 1945 w Australii) – australijska i francuska tenisistka. Pod nazwiskiem Chanfreau grała w latach 1969–1975, znana także jako Gail Lovera (1976–1980) i Gail Benedetti (od 1981).

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Chanfreau urodziła się w Australii, ale przeniosła się do Francji w 1968. Chanfreau wystąpiła w barwach Australii w rozgrywkach Fed Cup w 1966, natomiast w latach 1969–1980 grała już w reprezentacji Francji.

Czterokrotnie wygrywała turnieje singlowye cyklu WTA. W 1969 roku pokonała w meczu finałowym w Indianapolis Lindę Tuero 6:2, 6:2. W 1971 w meczu mistrzowskim w Monte Carlo wygrała z Betty Stöve 6:4, 4:6, 6:4. Rok później na mączce w Barcelonie wygrała ze swoją rodaczką Nathalie Fuchs 6:1, 6:4. Ostatnie zwycięstwo odniosła podczas turnieju w Dublinie w 1974, kiedy to pokonała tenisistkę z Argentyny Raquel Giscafré wynikiem 6:4, 6:1.

Ostatni mecz w głównej drabince turnieju wielkoszlemowego zaliczyła w 1982 na French Open. W 1984 roku grała tam po raz ostatni, ale nie przeszła eliminacji.

Ostatni mecz singlowy rozegrała w grudniu 1990 roku, kiedy to przegrała w pierwszej rundzie kwalifikacji do turnieju ITF we francuskim Le Harve z Holenderką Amy Van Buuren 7:5, 4:6, 2:6. Miała wówczas ponad 45 lat.

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Znana jest przede wszystkim z występów deblowych, w których aż cztery razy zwyciężyła French Open – w 1967, 1970 i 1971 z Françoise Durr, a w 1976 z Fiorellą Bonicelli. Jej ulubionym turniejem był właśnie ten rozgrywany w Paryżu, gdzie na 17 występów aż 12 razy dochodziła co najmniej do ćwierćfinału.

Najlepszym sezonem w karierze był dla Chanfreau rok 1971. Wtedy to obroniła mistrzostwo w Paryżu, doszła do finału US Open i zaliczyła też półfinał Wimbledonu.

Starty w zawodach zakończyła w 1984 roku. Później zdarzały jej się pojedyncze występy w małych turniejach ITF (1989, 1991, 1994, 1998), lecz bez żadnych sukcesów. Ostatni mecz rozegrała w kwietniu 1998 roku, w parze z trzydzieści sześć lat młodszą Sophie Lefèvre, przegrywając ćwierćfinał turnieju w Gelos z Ancą Dumitrescu i Kelly Liggan 6:3, 5:7, 1:6.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 60. wyszła za mąż za francuskiego tenisistę Jeana-Baptiste'a Chanfreau, z którym grała w mikście trzykrotnie podczas French Open (w 1968 roku doszli do ćwierćfinału, a w 1967 i 1972 – do drugiej rundy), trzykrotnie podczas Wimbledonu (1967 – pierwsza runda, 1968 – druga, 1969 – trzecia) i raz podczas Australian Open (1969 – pierwsza runda). W październiku 1973 urodziła córkę Carol Ann.

W 1974 i 1975 roku podczas Wimbledonu, w 1975 podczas US Open i w 1980 podczas French Open grała w mikście z innym francuskim tenisistą, Jeanem Loverą, swoim późniejszym drugim mężem.

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     A, brak startu

Występy w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984
Australian Open 1R 3R 2R 2R 3R QF 3R 1R A 1R QF A A A A A A A 1R A A A A
French Open A A A 4R 4R 4R QF 3R 4R QF 4R A 1R 2R 2R A 1R 1R 1R 1R 1R A A
Wimbledon A A A 2R 1R 1R 2R 3R 3R 2R 1R A 2R 1R 1R 2R A 1R A A A A A
US Open A A A 1R 2R A A 2R 2R 3R A A 1R 1R 2R 1R 2R 1R A A A A A
Ranking na koniec roku Ranking nie był publikowany 71[1] 56[2] 63[3]

Występy w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984
Australian Open A A A 2R QF 1R SF QF A A SF A A A A A A A 1R A A A A
French Open A A A SF QF W QF SF W W 2R A F SF W A F QF 1R 2R 2R A 1R
Wimbledon A A A 2R 3R QF 1R QF QF SF 1R A 3R SF A A 1R A A A A A A
US Open A A A A SF A A QF SF F A A A 1R 3R A A A A A A A A

Występy w grze mieszanej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984
Australian Open A A A QF QF 1R 2R 1R turnieju nie rozgrywano
French Open A A A 3R 3R 2R QF 3R QF SF 2R A SF QF SF A 2R QF 1R 1R 1R A A
Wimbledon A A A 2R A 1R 2R 3R 2R A A A 3R 3R A A A A A A A A A
US Open A A A A A A A 1R QF A A A A 1R A A A A A A A A A

Finały wielkoszlemowe w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Partnerka Przeciwniczki w finale Wynik
Zwyciężczyni 1967 French Open Francja Françoise Durr Związek Południowej Afryki Annette Van Zyl
Związek Południowej Afryki Pat Walkden
6:2, 6:2
Zwyciężczyni 1970 French Open Francja Françoise Durr Stany Zjednoczone Rosie Casals
Stany Zjednoczone Billie Jean King
6:1, 3:6, 6:3
Zwyciężczyni 1971 French Open Francja Françoise Durr Australia Helen Gourlay
Australia Kerry Harris
6:4, 6:1
Finalistka 1971 US Open Francja Françoise Durr Stany Zjednoczone Rosie Casals
Australia Judy Tegart
6:3, 6:3
Finalistka 1974 French Open Niemcy Katja Burgemeister Stany Zjednoczone Chris Evert
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Olga Morozowa
4:6, 6:2, 1:6
Zwyciężczyni 1976 French Open Urugwaj Fiorella Bonicelli Stany Zjednoczone Kathleen Harter
Niemcy Helga Niessen Masthoff
6:4, 1:6, 6:3
Finalistka 1978 French Open Australia Lesley Bowrey Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Mima Jaušovec
Rumunia Virginia Ruzici
7:5, 4:6, 6:8

Finały turniejów WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
1971

1987
Virginia Slims Circuit
Grand Prix Series
Colgate Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

W grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka w finale Wynik
Finalistka 20/01/1964 Hobart Ceglana Australia Madonna Schacht 6:1, 6:8, 8:10
Finalistka 28/01/1968 Auckland Trawiasta Australia Kerry Melville 6:8, 1:6
Finalistka 15/07/1969 Cincinnati Twarda Australia Lesley Turner Bowrey 1:6, 7:5, 10:10 krecz
Zwyciężczyni 22/07/1969 Indianapolis Ceglana Stany Zjednoczone Linda Tuero 6:2, 6:2
Finalistka 20/07/1970 Indianapolis Ceglana Stany Zjednoczone Linda Tuero 5:7, 1:6
Zwyciężczyni 05/04/1971 Monte Carlo Ceglana Holandia Betty Stöve 6:4, 4:6, 6:4
Finalistka 19/04/1971 Katania Wielka Brytania Virginia Wade 0:6, 3:6
Zwyciężczyni 16/10/1972 Barcelona Ceglana Francja Nathalie Fuchs 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 08/07/1974 Dublin Twarda Argentyna Raquel Giscafré 6:4, 6:1
Finalistka 05/08/1974 Indianapolis Ceglana Stany Zjednoczone Chris Evert 0:6, 0:6
Finalistka 05/07/1976 Gstaad Ceglana Belgia Michèle Gurdal 6:4, 2:6, 3:6

W grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 11 kwietnia 1977 Monte Carlo Ceglana Francja Rosie Darmon Niemcy Katja Ebbinghaus
Niemcy Helga Masthoff
3:6, 5:7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ranking singlowy WTA na koniec roku 1975 (ang.). www.wtatennis.com. [dostęp 3 września 2015].
  2. Ranking singlowy WTA na koniec roku 1976 (ang.). www.wtatennis.com. [dostęp 3 września 2015].
  3. Ranking singlowy WTA na koniec roku 1978 (ang.). www.wtatennis.com. [dostęp 3 września 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]