Betty Nuthall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Betty Nuthall
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 23 maja 1911
Surbiton
Anglia
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1983
Nowy Jork
Gra pojedyncza
Roland Garros F (1931)
Wimbledon QF (1927, 1930–1932)
US Open W (1930)
Gra podwójna
Roland Garros W (1931)
Wimbledon SF (1927, 1929, 1931, 1939)
US Open W (1930, 1931, 1933)

Betty Kay Nuthall, zamężna Shoemaker (ur. 23 maja 1911 w Surbiton, zm. 8 listopada 1983 w Nowym Jorku) – brytyjska tenisistka, zwyciężczyni dziewięciu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej, w tym mistrzostw USA w singlu.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Do tenisa zachęcił ją ojciec, kiedy miała 7 lat. Wcześnie rozpoczęła starty turniejowe, zyskując popularność w Wielkiej Brytanii. Jako 14-latka doszła do ćwierćfinału mistrzostw Wielkiej Brytanii na kortach twardych, a w 1927 wygrała tę imprezę. W tym samym roku wzbudziła sensację na mistrzostwach USA, dochodząc do finału. Decydujący mecz przegrała z Amerykanką Helen Wills, ale przypadł jej tytuł najmłodszej finalistki turnieju w historii (była dokładnie w tym samym wieku co finalistka z 1892 Elisabeth Moore). Nuthall i Moore pozostały wspólnie rekordzistkami aż do 1978, kiedy do finału mistrzostw USA – wówczas już US Open – doszła Pam Shriver.

W 1928 doszła do ćwierćfinału Wimbledonu, eliminując m.in. słynną Amerykankę pochodzenia norweskiego Mollę Mallory, a przegrywając z Joan Fry. W 1930 przeniosła się na stałe do USA. W tym samym roku jako pierwsza zawodniczka spoza Ameryki od czasu Irlandki Mabel Cahill (1892) odniosła zwycięstwo na mistrzostwach USA, pokonując dwie najwyżej rozstawione rywalki – Midge Morrill i w finale Annę McCune Harper. Kolejny triumf Brytyjki w tej imprezie nastąpił dopiero w 1968, kiedy wygrała Virginia Wade. Broniąc tytułu w 1931 Nuthall doszła do półfinału, w którym uległa rodaczce Eileen Whitingstall. Ponownie była w półfinale mistrzostw USA w 1933, przegrywając z Helen Wills Moody.

W 1931 Nuthall doszła do finału mistrzostw Francji, pokonując m.in. Helen Jacobs i Hilde Krahwinkel. W decydującym meczu nie sprostała Niemce Cilly Aussem, ale udało się jej triumfować w mikście, w parze z Patrickiem Spence z RPA, oraz w deblu z Eileen Whitingstall. W grze mieszanej triumfowała w mistrzostwach Francji także w 1932 (z Fredem Perrym), a rok później przegrała dopiero w finale (także z Perrym musiała uznać wyższość Margaret Scriven i Jacka Crawforda). Pięciokrotnie wygrywała mistrzostwa USA w grach podwójnych, nie udało się jej natomiast nigdy triumfować w turnieju wimbledońskim.

Pięciokrotnie znalazła się w zestawieniu rankingowym najlepszych zawodniczek świata, prowadzonym przez „Daily Telegraph” (1927, 1929, 1930, 1931, 1933), najwyżej w 1929 – na 4. miejscu. Wystąpiła w ośmiu meczach o Puchar Wightman, już w debiucie w 1927 pokonując Helen Jacobs. Jedynie w 1928 trofeum przypadło Brytyjkom, w pozostałych meczach górą były Amerykanki (Nuthall zabrakło w składzie zwycięskiej ekipy brytyjskiej z 1930).

W 1977 Betty Nuthall została wpisana do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. Brytyjka preferowała tenis z głębi kortu, a jej popisowym zagraniem był silny forhend. Co ciekawe, pierwsze sukcesy (w tym finał mistrzostw USA w 1927) odnosiła bez prawidłowego serwisu.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997
  • Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]