Suzanne Lenglen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Suzanne Lenglen
Suzanne Lenglen
Suzanne Lenglen podczas meczu
Państwo  Francja
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1899
Compiègne
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1938
Gra praworęczna
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 81
Roland Garros W (1920–1923, 1925, 1926)
Wimbledon W (1919–1923, 1925)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 73
Roland Garros W (1920–1923, 1925, 1926)
Wimbledon W (1919–1923, 1925)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  III Republika Francuska
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Antwerpia 1920 tenis ziemny
(gra pojedyncza)
Złoto
Antwerpia 1920 tenis ziemny
(gra mieszana)
Brąz
Antwerpia 1920 tenis ziemny
(gra podwójna)

Suzanne Rachel Flore Lenglen (ur. 24 maja 1899, zm. 4 lipca 1938) – francuska tenisistka.

Była pierwszą tenisową sławą wśród kobiet i jedną z pierwszych międzynarodowych gwiazd kobiecego sportu. Francuska prasa ochrzciła ją mianem La Divine, czyli „boska”. Od 1919 do 1926 zdobyła 25 tytułów na kortach Roland Garros i w Wimbledonie.

Dzieciństwo[edytuj kod]

Suzanne Lenglen, urodzona w Paryżu, była córka bogatego biznesmena Charlesa Lenglen i jego żony Anaïs. Gdyby nie problemy zdrowotne, mała Lenglen prawdopodobnie nigdy nie sięgnęłaby po rakietę tenisową. Naukę tenisa zasugerował jej ojciec. Tenis miał ją wzmocnić i poprawić jej zdrowie. Po raz pierwszy odbiła piłeczkę na korcie w rodzinnej posiadłości w Marest-sur-Matz. Granie sprawiło dziewczynce tyle radości, że ojciec po przejściu na emeryturę postanowił trenować córkę w jednym celu: aby osiągnęła sukces i doszła do perfekcji[1]. Jednymi z ćwiczeń było trafianie w rozłożone na korcie chusteczki, które zostały zastąpione później monetami, w które Lenglen musiała trafiać serwisem.

Kariera amatorska[edytuj kod]

Cztery lata później, mając zaledwie 14 lat, Lenglen zagrała w finale na mistrzostwach Francji. Jej przeciwniczką była Marguerite Broquedis, z którą przegrała 5–7, 6–4, 6–3. W tym samym roku, mając lat już 15 wygrała zaliczany wówczas do turnieju Wielkiego Szlema, turniej w Saint-Cloud. Wygrana ta sprawiła, że Lenglen zdobyła tytuł najmłodszego zwycięzcy wielkoszlemowego i do tej pory nikomu nie udało się tego tytułu jej odebrać. Wygrywając w 2004 r. Wimbledon, Maria Szarapowa była o 2 lata starsza. Wybuch I wojny światowej przerwał do 1919 r. tenisowa karierę Lenglen.

W 1919 r. Lenglen zadebiutowała na Wimbledonie. Grając po raz pierwszy na trawiastym podłożu, Lenglen wygrała finał z obrończynią tytułu i siedmiokrotną zwyciężczynią Dorothea Douglass Chambers. Mecz cieszył się dużym zainteresowaniem. Na trybunach zasiadło ok. 8000 widzów, włączając w to króla Jerzego V i królową Marię.

Oprócz fenomenalnej gry, zauważano również jej nieco ekscentryczny jak na tamte czasy ubiór. Lenglen wystąpiła w sukience z odkrytymi ramionami i dołem sięgającym jedynie połowy łydki, kiedy pozostali zawodnicy grali w strojach zakrywających niemal całe ciało. Brytyjską publiczność zaszokowało również zachowanie Lenglen, która między setami koiła nerwy popijając brandy.

W 1920 roku Lenglen zdominowała rozgrywki singlowe kobiet na olimpiadzie w Antwerpii (Belgia), wygrywając złoty medal. Jej przeciwniczką w finale była Brytyjka Dorothy Holman. Lenglen straciła w tym spotkaniu tylko 3 gemy. Kolejne złoto wygrała w mikście z Maxem Decugisem, w duecie z Élisabeth d’Ayen wygrała natomiast brąz.[2]

W latach od 1919 do 1925 Lenglen wygrała Wimbledon każdego roku, wyłączając z tego rok 1924 z powodów zdrowotnych (żółtaczka). Do 2006 r. była jedyną Francuzką, która wygrała Wimbledon. W latach od 1920 do 1926, Lenglen wygrała French Open w grze pojedynczej sześciokrotnie i pięciokrotnie w grze podwójnej. W latach 1921 do 1923 wygrała również World Hard Court Championships. Zagrała w filmie instruktażowym „Tenis i jak się w niego gra” który został pokazany w kronice filmowej 1922 r.

W 1921 r. Lenglen przegrała mecz z Molla Mallory, Amerykanką o norweskich korzeniach. Organizatorzy bez jej wiedzy i zgody wpisali Lenglen na listę zawodników US Open. Będąc pod ogromna presją ze strony publiczności i mediów, Lenglen wbrew woli swojego ojca, zgodziła się wystąpić. Do Stanów dotarła na dzień przed zawodami, wycieńczona długą i męcząca podróżą. Jej pierwszą przeciwniczką była Mallory, obrończyni tytułu. Po przegraniu pierwszego seta, Lenglen dostała ataku kaszlu i nie była w stanie kontynuować. Kaszel okazał się, jak później zdiagnozowano, objawem kokluszu. Wycofaniem się ze spotkania, Lenglen rozwścieczyła amerykańską publiczność i naraziła się tamtejszym mediom, które liczyły na występ z jakich Lenglen była znana. Nie mogąc kontynuować również meczów pokazowych, będących jej pierwotnym celem podroży do Stanów, załamana Lenglen powróciła do domu

Po wyzdrowieniu rozpoczęła przygotowania do powrotu na kort, co zrobiła w wielkim stylu, tym razem pokonując Molle Mallory 6-2, 6-0 w ciągu 26 minut. Mecz te jest uważany za najkrótszy finał singlowych rozgrywek kobiet w historii tenisa. Obie panie spotkały się po raz trzeci w Nicei, gdzie Lenglen nie dała przeciwniczce wygrać ani jednego gema. Według opowiadania Mary K. Browne, po meczu przy podaniu dłoni pod siatka, Lenglen „zakaszlała” wymownie[1]

W lutym 1926 roku, wzięła udział w turnieju Carlton Club w Cannes, gdzie zagrała jedyny w swojej karierze mecz z 20-letnią Amerykanką, dwukrotną zwyciężczynią US Open – Helen Wills. Ponieważ obie tenisistki do tej pory unikały się nawzajem, mecz cieszył się olbrzymią popularnością, a bilety na czarnym rynku miały ceny astronomiczne. Ci, którym nie udało się kupić biletów, oglądali mecz z okien i dachów sąsiednich budynków. Niektórzy byli tak zdesperowani, że wdrapywali się na pobliskie drzewa i płoty. Lenglen wygrała spotkanie z wynikiem 6-3, 8-6. Zwycięstwo kilkukrotnie stało pod znakiem zapytania co pozostawiło na niej ślad rozpaczy i zdruzgotania. W swojej książce pt. „Bogini i amerykańska dziewczyna. Historia Suzanne Lenglen i Helen Wills, Larry Engleman pisze[3], że Lenglen miała zakaz od ojca grania z Wills. Ponieważ był to jeden z nielicznych razów, kiedy córka sprzeciwiła się woli ojca, Lenglen spędziła bezsenna noc denerwując się. Mecz z Wills był jej ostatnim spotkaniem amatorskim. Lenglen miała w prawdzie zaplanowaną siódmą już obronę tytułu na Wimbledonie, jednak wycofała się z turnieju, po gafie, która została odebrana przez arystokrację brytyjską jako atak na monarchię[1].

Kariera zawodowa[edytuj kod]

W 1926 r. Lenglen zaakceptowała ofertą Charlesa C. Pyle, który zaoferował tenisistce 50 000 dolarów za tournée po Stanach. Przyjmując tę ofertę Lenglen przeszła na ścieżkę zawodową i nie mogła już wystartować np. na Wimbledonie, który był zarezerwowany dla amatorów, aż do nastania ery open. (1968 r.) Tournée po Stanach trwało ok. roku. W tym czasie Lenglen zagrała 38 mecze z Mary K. Browne, z których wygrała wszystkie. Tournée cieszyło się dużym zainteresowaniem, Lenglen zarobiła dodatkowe 25 000 dolarów[4].

W lutym 1927 r. wyczerpana Lenglen wróciła do domu i po konsultacji z lekarzami, zdecydowała się na zakończenie kariery zawodniczej. Przez jakiś czas pracowała dla domu mody między innymi pozując dla The Vouge. Niedługo później z finansową pomocą Jeana Tilliera otwarła i poprowadziła szkolę tenisową w bliskim sąsiedztwie kortów Rolanda Garrosa. Szkoła cieszyła się tak dużym powodzeniem, że do dwóch już istniejących, dobudowano jeszcze cztery korty, a w roku 1936 Francuska Federacja Tenisa uznała ośrodek za swoje centrum treningowe.
Lenglen napisała też kilka książek o tematyce tenisowej.

Po przejściu na ścieżkę zawodową Lenglen była szeroko krytykowana. W odpowiedzi na krytykę Lenglen swoją decyzję nazwala „ucieczką od niewolnictwa”. W ciągu 12 lat bycia na szczycie, występy Lenglen przyniosły miliony franków, ale nie jej tylko organizatorom turniejów. Zapłaciła tysiące franków opłat wpisowych, żeby w nich zagrać. Jak sama stwierdziła, pracowała ciężko przez cała swoją karierę i jak do tej pory nie zarobiła nawet 5 000 dolarów, ba, nawet centa. Zrobiła dla tenisa już wiele, teraz była pora żeby tenis się odwdzięczył i zrobił coś dla niej.

W 1978 roku Lenglen przyjęto do International Tennis Hall of Fame – organizacji zrzeszającej największe sławy tenisa, a prestiżowy, brytyjski All England Lawn Tennis and Croquet Club organizujący od 1877 r. turniej wimbledoński umieścił ją pośród pięciorga największych czempionów tego turnieju. Od 1997 r. jej imię nosi drugi pod względem wielkości stadion w kompleksie Stade Roland Garros w Paryżu a zwyciężczyni gry pojedynczej dostaje puchar nazwany „La Coupe Suzanne Lenglen”[1]

W ciągu kariery Suzanne Lenglen wygrała 81 turniejów singlowych, z czego 7 bez straty gema. Dodatkowo zwyciężyła w 73 turniejach deblowych i 8 mikstowych. Pozostaje jedyną zawodniczką, która w jednym roku wygrała Wimbledon w grze singlowej, podwójnej i mikście (w latach 1920, 1922 i 1925).

Śmierć[edytuj kod]

W czerwcu 1938 roku zdiagnozowano u niej białaczkę, trzy tygodnie później straciła wzrok. Na początku lipca tego samego roku, jak donosiła francuska prasa, Lenglen straciła siły a kilka dni później, 4 lipca zmarła na niedokrwistość złośliwą. Jej ciało spoczywa na cmentarzu w Saint-Ouen niedaleko Paryża.

Przypisy

Bibliografia[edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj kod]