Frew McMillan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Frew McMillan
Ilustracja
Państwo  Południowa Afryka
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1942
Springs
Wzrost 183 cm
Masa ciała 76 kg
Gra praworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1969
Zakończenie kariery 1983
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 39 (3 czerwca 1974)
Australian Open 1R (1971)
Roland Garros 3R (1967, 1971, 1972)
Wimbledon 3R (1970, 1978)
US Open QF (1972)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 63
Najwyżej w rankingu 1 (23 sierpnia 1977)
Australian Open 1R (1971)
Roland Garros W (1972)
Wimbledon W (1967, 1972, 1978)
US Open W (1977)

Frew Donald McMillan (ur. 20 maja 1942 w Springs) – południowoafrykański tenisista, zwycięzca dziesięciu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej, zdobywca Pucharu Davisa 1974, lider rankingu ATP deblistów.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Przez kilka lat w drugiej połowie lat 70. figurował w czołowej setce rankingu gry pojedynczej, wygrał dwa turnieje (m.in. Monachium 1974) i w dalszych pięciu był w finale, jednak sukcesy odnosił głównie w zawodach gry podwójnej. W parze z Bobem Hewittem wygrywał French Open (1972), Wimbledon (1967, 1972, 1978), US Open (1977), ATP Finals (1978), otwarte mistrzostwa Włoch (1967); w parze z Jimmym Connorsem wygrał m.in. halowe mistrzostwa USA w 1974. W sierpniu 1977 po raz pierwszy sklasyfikowany był na pierwszym miejscu w rankingu ATP deblistów[1]. Po raz ostatni na szycie listy był w lutym 1979, a łącznie zajmował to miejsce przez osiemdziesiąt pięć tygodni.

Odnosił także sukcesy w grze mieszanej. W parze z Annette Van Zyl wygrał French Championships 1966, z Betty Stöve wygrał Wimbledon w 1978 i 1981 (1979 przegrali w finale). Wygrał także US Open 1977 i 1978 (ze Stöve).

Przez lata tworzył z Bobem Hewittem jedną z najlepszych par deblowych w historii tenisa. Sukcesy zawdzięczali przede wszystkim wzajemnemu zrozumieniu na korcie i wzorowej grze wolejowej. W 1967 wygrali turniej wimbledoński nie tylko nie tracąc seta, ale nawet nie przegrywając ani razu własnego podania.

W latach 1965–1978 reprezentował Południową Afrykę w Pucharze Davisa rozgrywając trzydzieści meczów, z których w dwudziestu pięciu zwyciężył. W 1974 zdobył z reprezentacją trofeum w finale przeciwko Indiom, które na znak protestu przeciw apartheidowi zrezygnowały z udziału w meczach o puchar[2][3].

Frew McMillan wyróżniał się na korcie charakterystyczną białą czapeczką, a także rzadkim stylem – grał oburącz zarówno forhend, jak i bekhend. Po zakończeniu kariery bez większego powodzenia zajmował się pracą trenerską, a od 1994 również komentowaniem tenisa w telewizji (głównie w stacji Eurosport). W 1992 został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (5–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 9 lipca 1967 Wimbledon, Londyn Trawiasta Związek Południowej Afryki Bob Hewitt Australia Roy Emerson
Australia Ken Fletcher
6:2, 6:3, 6:4
Zwycięzca 2. 4 czerwca 1972 French Open, Paryż Ceglana Związek Południowej Afryki Bob Hewitt Chile Patricio Cornejo
Chile Jaime Fillol
6:3, 8:6, 3:6, 6:1
Zwycięzca 3. 9 lipca 1972 Wimbledon, Londyn Trawiasta Związek Południowej Afryki Bob Hewitt Stany Zjednoczone Erik Van Dillen
Stany Zjednoczone Stan Smith
6:2, 6:2, 9:7
Zwycięzca 4. 11 września 1977 US Open, Forest Hills Ceglana Związek Południowej Afryki Bob Hewitt Stany Zjednoczone Brian Gottfried
Meksyk Raúl Ramírez
6:4, 6:0
Zwycięzca 5. 8 lipca 1978 Wimbledon, Londyn Trawiasta Związek Południowej Afryki Bob Hewitt Stany Zjednoczone Peter Fleming
Stany Zjednoczone John McEnroe
6:1, 6:4, 6:2

Gra mieszana (5–6)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 5 czerwca 1966 French Championships, Paryż Ceglana Związek Południowej Afryki Annette Van Zyl Wielka Brytania Ann Haydon-Jones
Stany Zjednoczone Clark Graebner
1:6, 6:3, 6:2
Finalista 1. 13 września 1970 US Open, Forest Hills Trawiasta Australia Judy Tegart Dalton Australia Margaret Smith Court
Stany Zjednoczone Marty Riessen
4:6, 4:6
Finalista 2. 12 września 1976 US Open, Forest Hills Trawiasta Holandia Betty Stöve Stany Zjednoczone Billie Jean King
Australia Phil Dent
6:3, 2:6, 5:7
Finalista 3. 2 lipca 1977 Wimbledon, Londyn Trawiasta Holandia Betty Stöve Związek Południowej Afryki Greer Stevens
Związek Południowej Afryki Bob Hewitt
6:3, 5:7, 4:6
Zwycięzca 2. 11 września 1977 US Open, Forest Hills Ceglana Holandia Betty Stöve Stany Zjednoczone Billie Jean King
Stany Zjednoczone Vitas Gerulaitis
6:2, 3:6, 6:3
Zwycięzca 3. 8 lipca 1978 Wimbledon, Londyn Trawiasta Holandia Betty Stöve Stany Zjednoczone Billie Jean King
Australia Ray Ruffels
6:2, 6:2
Zwycięzca 4. 10 września 1978 US Open, Nowy Jork Twarda Holandia Betty Stöve Stany Zjednoczone Billie Jean King
Australia Ray Ruffels
6:3, 7:6
Finalista 4. 7 lipca 1979 Wimbledon, Londyn Trawiasta Holandia Betty Stöve Związek Południowej Afryki Greer Stevens
Związek Południowej Afryki Bob Hewitt
5:7, 6:7(7)
Finalista 5. 9 września 1979 US Open, Nowy Jork Twarda Holandia Betty Stöve Związek Południowej Afryki Greer Stevens
Związek Południowej Afryki Bob Hewitt
3:6, 5:7
Finalista 6. 7 września 1980 US Open, Nowy Jork Twarda Holandia Betty Stöve Australia Wendy Turnbull
Stany Zjednoczone Marty Riessen
6:7, 2:6
Zwycięzca 5. 4 lipca 1981 Wimbledon, Londyn Trawiasta Holandia Betty Stöve Stany Zjednoczone Tracy Austin
Stany Zjednoczone John Austin
4:6, 7:6(2), 6:3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Frew McMillan, International Tennis Hall of Fame [dostęp 2018-02-27].
  2. Dave Seminara, The Year the Davis Cup Felt Empty, „The New York Times”, 28 listopada 2009, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-27] (ang.).
  3. Puchar Davisa | Tenis NET, www.tenis.net.pl [dostęp 2018-02-27] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]