Granatnik RPG-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
RPG-2
RPG2 and PG2 TBiU 37.jpg
Granatnik RPG-2 i nabój PG-2
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj granatnik przeciwpancerny
Obsługa 2 żołnierzy
Dane techniczne
Kaliber 40 mm
Nabój PG-2 kal. 82 mm
Wymiary
Długość 1494 mm (niezaładowany)[1]
Długość lufy 850 mm
Masa
broni 2,83 kg (niezaładowany)[1]
Inne
Prędkość pocz. pocisku 84 m/s
Szybkostrzelność praktyczna 4-6 strz./min.
Zasięg skuteczny 150 m[1]
Przebijalność pancerza 160-180 mm
Polski żołnierz z granatnikiem RPG-2

RPG-2 (pol. ozn. RGPpanc-2) – ręczny granatnik przeciwpancerny konstrukcji radzieckiej z okresu po II wojnie światowej.

Inspiracją do zbudowania RPG-2 były niemieckie granatniki Panzerfaust wzór 150. Zasada działania jest bardzo podobna do tej z niemieckiego protoplasty – z cienkościennej lufy wystrzeliwany jest pocisk nadkalibrowy stabilizowany za pomocą rozkładających się po strzale brzechw.

RPG-2 został wprowadzony na uzbrojenie Armii Radzieckiej w roku 1949. Był używany również w innych państwach Układu Warszawskiego. Przyjęto go na uzbrojenie Ludowego Wojska Polskiego pod nazwą 40 mm granatnik przeciwpancerny RGPpanc-2. Przez Wojsko Polskie używany od 1957 roku (zastępując czechosłowacki granatnik P-27)[2]. Granatnik znajdował się w wyposażeniu drużyny piechoty, jako jej podstawowy środek przeciwpancerny.

Granatnik RPG-2 produkowano Chinach pod nazwą Typ-56.

Zastąpiony przez granatnik RPG-7.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj]

  • kaliber:
    • lufy: 40 mm[3]
    • głowicy pocisku kumulacyjnego: 80 mm[3]
  • masa bez naboju: 2,75 kg[3]
  • masa naboju: 1,84 kg[3]
  • długość: lufy/naboju: 950/670 mm[3]
  • amunicja: nadkalibrowy nabój przeciwpancerny PG-2 z głowicą kumulacyjną
  • przebijalność pancerza stalowego: 160-180 mm
  • donośność skuteczna: 150 m[3]
  • strzał bezwględny: 100 m|[3]
  • prędkość początkowa: 84 m/s[3]
  • szybkostrzelność praktyczna: 4-6 strz./min.[3]
  • obsługa: 2 żołnierzy

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Witkowski 1996 ↓, s. 47-48.
  2. Bogusław Perzyk. Czechosłowackie granatniki przeciwpancerne w Wojsku Polskim 1953-1965 cz.I - Pancerovka P-27. „Poligon”. 6(41)/2013, s. 44
  3. a b c d e f g h i Stanisław Torecki: Ręczny granatnik przeciwpancerny RGPPANC-2. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 2, seria: Typy Broni i Uzbrojenia.

Bibliografia[edytuj]