Heptarchia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Heptarchia (ang. Heptarchy) – siedem anglosaskich królestw.

Brytania ok. 800 r., z widocznymi państwami heptarchii

Najeżdżające Brytanię pogańskie plemiona germańskie tworzyły na podbitych terenach małe państewka plemienne o charakterze patrymonialnym. Z początku było ich wiele, z czasem ich liczba spadła do siedmiu. Były to: Anglia Wschodnia, Essex, Kent, Mercja, Nortumbria, Sussex i Wessex. Na przełomie VI i VII wieku hegemonię zyskało królestwo Kentu, następnie zaś Nortumbria. Od połowy VIII wieku hegemonia przypadła Mercji, a z początkiem IX wieku Wesseksowi. Władca państwa-hegemona nosił tytuł bretwalda.

Organizacja heptarchiczna doprowadziła z czasem do zjednoczenia Brytanii i wykształcenia spójnego ustroju politycznego Anglosasów, co nastąpiło w IX wieku, w okresie najazdów duńskich.

W czasach anglosaskich bujnie rozwijała się kultura, zwłaszcza literatura[1]. Powstały wtedy liczne utwory poetyckie, między innymi Sen o krzyżu[2], oraz prozatorskie. Najwybitniejszym przedstawicielem piśmiennictwa był Beda Czcigodny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Benedykt Zientara, Historia powszechna średniowiecza, wyd. Wyd. 9, Warszawa: wyd. TRIO, 2006, s. 72, 73, ISBN 978-83-7436-092-0, OCLC 749298073.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zobacz Przemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej. Zarys, Wrocław 1981, s. 5-32.
  2. Zobacz: Sen o krzyżu. Staroangielski poemat mistyczny. Tłum. Monika Opalińska, Warszawa 2007.