Królestwo Alby
Królestwo Alby – królestwo, utworzone w 843 roku przez Kennetha I McAlpina ze związku Piktów i Szkotów (Dalriada)[1].
Zajmowało obszar od Argyll i Bute do Caithness (południowa i centralna Szkocja). Jeden z nielicznych obszarów, które oparły się najazdowi wikingów. Alba długo pozostawała w izolacji, kiedy jednak Duńczycy i Norwegowie opuścili Brytanię, Anglicy rozpoczęli inwazję na Albę. Próbom tym położył kres Malcolm II, który w 1018 odparł Anglików w bitwie pod Carham[1].
Za czasów Duncana I, wnuka Malcolma II, doszło do zjednoczenia Alby z Lothian, Kumbrią i Strathclyde – od tego czasu nazwa Alba zaczęła zanikać na rzecz nazwy Szkocja, choć do dziś jest oficjalną nazwą państwa w językach irlandzkim i gaelickim szkockim[1].
Królestwa Alba nie należy utożsamiać z określeniem Albion, oznaczającego Anglię[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Alba, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2026-02-01] (ang.).
- ↑ Martin Counihan, The Albans of Britain and Ireland [online] [dostęp 2026-02-01].
