Królestwo Wielkiej Brytanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Królestwo Wielkiej Brytanii
Kingdom of Great Britain
1707-1800
Flaga Wielkiej Brytanii
Herb Wielkiej Brytanii
Flaga Wielkiej Brytanii Herb Wielkiej Brytanii
Dewiza: (fr.) Dieu et mon droit
(Bóg i moje prawo)
Hymn: God Save the King

(Boże chroń króla)
Położenie Wielkiej Brytanii
Język urzędowy angielski
Stolica Londyn
Ustrój polityczny monarchia konstytucyjna
Głowa państwa Król Wielkiej Brytanii (ostatni) Jerzy III Hanowerski
Szef rządu premier Wielkiej Brytanii (ostatni) William Pitt Młodszy
Powierzchnia
 • całkowita

230 977 km²
Liczba ludności (1801)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
 • narody i grupy etniczne

10 942 646
47,4 osób/km²
Szkoci, Anglicy
waluta funt szterling (GBP)
Data powstania 1 maja 1707
Data likwidacji 31 grudnia 1800
Religia dominująca Anglikanizm

Królestwo Wielkiej Brytanii (ang. Kingdom of Great Britain), oficjalnie także jako Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii (United Kingdom of Great Britain)[potrzebny przypis] – państwo położone w Europie Zachodniej. Istniało w latach 1707–1800. Powstało na mocy aktu unii w wyniku połączenia Królestwa Anglii i Królestwa Szkocji w jedno państwo, obejmujące całość wyspy Wielkiej Brytanii. Połączenie Anglii i Szkocji było dopełnieniem istniejącej już od 1603 roku unii personalnej, gdy Jakub VI Szkocki został koronowany jako Jakub I Stuart na króla Anglii.

Następcą Królestwa Wielkiej Brytanii zostało Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii, utworzone mocą kolejnego aktu unii w 1801 roku po stłumieniu rewolty w Irlandii w 1798.