Heptarchia anglosaska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Heptarchia anglosaska – nieformalna koalicja siedmiu germańskich państw na podbitych w okresie średniowiecza terenach Brytanii.

Brytania ok. 800 r., z widocznymi państwami heptarchii

Najeżdżające Brytanię pogańskie plemiona germańskie tworzyły na podbitych terenach małe państewka plemienne o charakterze patrymonialnym. Z początku było ich wiele, z czasem ich liczba spadła do siedmiu. Były to: Anglia Wschodnia, Essex, Kent, Mercja, Nortumbria, Sussex i Wessex. Na przełomie VI i VII wieku hegemonię zyskało królestwo Kentu, następnie zaś Nortumbria. Od połowy VIII wieku hegemonia przypadła Mercji, a z początkiem IX wieku Wesseksowi. Władca państwa-hegemona nosił tytuł bretwalda.

Organizacja heptarchiczna doprowadziła z czasem do zjednoczenia Brytanii i wykształcenia spójnego ustroju politycznego Anglosasów, co nastąpiło w IX wieku, w okresie najazdów duńskich.

W czasach anglosaskich bujnie rozwijała się kultura, zwłaszcza literatura[1]. Powstały wtedy liczne utwory poetyckie, między innymi Sen o krzyżu[2] i prozatorskie. Najwybitniejszym przedstawicielem piśmiennictwa był Beda Czcigodny.

Bibliografia[edytuj]

  1. Benedykt Zientara, Historia powszechna średniowiecza, wyd. TRIO, Warszawa 2006, ISBN 978-83-7436-092-0, s.72, 73.

Przypisy

  1. Zobacz Przemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej. Zarys, Wrocław 1981, s. 5-32.
  2. Zobacz: Sen o krzyżu. Staroangielski poemat mistyczny. Tłum. Monika Opalińska, Warszawa 2007.