Lech Gardocki

Lech Gardocki
	; Lech Gardocki (2010)
Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	13 kwietnia 1944 ; Rydzewo
	Profesor nauk prawnych
	Specjalność: prawo karne, prawo karne materialne
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski
Doktorat	1971 – nauki prawne ; Uniwersytet Warszawski
Habilitacja	1979 – nauki prawne ; Uniwersytet Warszawski
Profesura	1992
	Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Warszawski; Uniwersytet SWPS
	Pierwszy prezes Sądu Najwyższego
Okres spraw.	17 października 1998–18 października 2010
Poprzednik	Adam Strzembosz
Następca	Stanisław Dąbrowski
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Lech Gardocki (ur. 13 kwietnia 1944 w Rydzewie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki, sędzia, od 17 października 1998 do 18 października 2010 pierwszy prezes Sądu Najwyższego i z urzędu przewodniczący Trybunału Stanu.

Życiorys

W 1966 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, był uczniem Igora Andrejewa. W 1969 zdał egzamin sędziowski. W 1971 uzyskał na UW stopień doktora nauk prawnych, obronił pracę zatytułowaną Przestępstwa służbowe w ustawodawstwach państw socjalistycznych. W 1979 na tej samej uczelni został doktorem habilitowanym w dziedzinie prawa karnego na podstawie pracy pt. Zagadnienia internacjonalizacji odpowiedzialności karnej za przestępstwa popełnione za granicą.

Był zawodowo związany z Uniwersytetem Warszawskim. W 1991 został objął stanowisko profesora nadzwyczajnego. W następnym roku otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych nadany przez prezydenta Lecha Wałęsę.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskali m.in. Zbigniew Jędrzejewski (1992)^[1] i Sławomir Żółtek (2008)^[2].

Należał do PZPR, z członkostwa w partii zrezygnował 18 grudnia 1981 po wprowadzeniu stanu wojennego.

Od lipca 1996 orzekał jako sędzia Sądu Najwyższego w Izbie Karnej. 17 października 1998 objął urząd pierwszego prezesa Sądu Najwyższego, z dniem 18 października 2004 został powołany przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na drugą kadencję (na okres do 18 października 2010). Z urzędu pełnił równocześnie funkcję przewodniczącego Trybunału Stanu. Z dniem 3 marca 2011 przeszedł w stan spoczynku. W 2015 został dziekanem Wydziału Prawa Uniwersytetu SWPS w Warszawie^[3].

Odznaczenia i wyróżnienia

W 2010 został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski^[4]^[5]. W 2000 otrzymał Order Zasługi Republiki Włoskiej II klasy^[6]. W 2007 został odznaczony Orderem Narodowym Legii Honorowej V klasy^[7]. W 2011 otrzymał Medal „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae”^[8].

Uhonorowano go publikacją pt. Między nauką a praktyką prawa karnego. Księga jubileuszowa Profesora Lecha Gardockiego^[9].

Życie prywatne

Był żonaty z Teresą Gardocką (która zmarła w 2025^[10]), prawniczką i nauczycielką akademicką, zatrudnioną m.in. na SWPS Uniwersytecie Humanistycznospołecznym^[11.1].

Ma troje dzieci: syna Wojciecha (przedsiębiorcę), córkę Milenę (prawniczkę, która została sędzią) i córkę Helenę (prawniczkę, która była doktorantką na UW i autorką tekstów w „Palestrze”)^[11.2].

Wybrane publikacje

Naprawdę jesteśmy trzecią władzą, C.H. Beck, Warszawa 2008
Prawo karne, C.H. Beck, Warszawa 1994
Tom specjalny wydany dla uczczenia pracy naukowej Igora Andrejewa (red. nauk.), Wyd. UW, Warszawa 1988^[12]
Zagadnienia internacjonalizacji odpowiedzialności karnej za przestępstwa popełnione za granicą, Wyd. UW, Warszawa 1979
Zagadnienia teorii kryminalizacji, PWN, Warszawa 1990
Zarys prawa karnego międzynarodowego, PWN, Warszawa 1985

Przypisy

↑ Dr hab. Zbigniew Grzegorz Jędrzejewski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-01-28] .
↑ Autoreferat. uw.edu.pl, 2017. [dostęp 2018-01-28].
↑ Kierownictwo Wydziału Prawa. swps.pl. [dostęp 2015-09-20].
↑ M.P. z 2011 r. Nr 4, poz. 47 (ISAP)
↑ Prezydent powołał Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. prezydent.pl, 14 października 2010. [dostęp 2015-09-20].
↑ Gardocki Sig. Lech: Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana. quirinale.it, 14 marca 2000. [dostęp 2015-09-20]. (wł.).
↑ Oświadczenie w związku z publikacją „Gazety Wyborczej”. prezydent.pl, 28 września 2007. [dostęp 2018-12-03].
↑ Kalendarium. krs.pl, marzec 2011. [dostęp 2020-02-20].
↑ Zbigniew Jędrzejewski, Michał Królikowski, Zygmunt Antoni Wiernikowski, Sławomir Żółtek (red.): Między nauką a praktyką prawa karnego. Księga jubileuszowa Profesora Lecha Gardockiego. Warszawa: C.H. Beck, 2014. ISBN 978-83-255-6523-7.
↑ Żegnamy Profesor Teresę Gardocką. swps.pl, 5 maja 2025. [dostęp 2025-05-05].
Maciej Marosz: Resortowe togi. Warszawa: Editions Spotkania, 2017. ISBN 978-83-7965-364-5. OCLC 1019431119.
1. ↑ S. 216.
2. ↑ S. 217.
↑ Tom specjalny wydany dla uczczenia pracy naukowej Igora Andrejewa (red. nauk. Lech Gardocki). ciniba.edu.pl. [dostęp 2018-07-19].

Bibliografia

Nota biograficzna na stronie Sądu Najwyższego. [dostęp 2020-05-14].
Prof. dr hab. Lech Gardocki, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2020-05-14] .
Prof. dr hab. Lech Gardocki, [w:] portal „Ludzie Nauki” [online], OPI PIB, MNiSW [dostęp 2026-04-09] .

[1] Dr hab. Zbigniew Grzegorz Jędrzejewski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-01-28] .

[2] Autoreferat. uw.edu.pl, 2017. [dostęp 2018-01-28].

[3] Kierownictwo Wydziału Prawa. swps.pl. [dostęp 2015-09-20].

[4] M.P. z 2011 r. Nr 4, poz. 47 (ISAP)

[5] Prezydent powołał Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. prezydent.pl, 14 października 2010. [dostęp 2015-09-20].

[6] Gardocki Sig. Lech: Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana. quirinale.it, 14 marca 2000. [dostęp 2015-09-20]. (wł.).

[7] Oświadczenie w związku z publikacją „Gazety Wyborczej”. prezydent.pl, 28 września 2007. [dostęp 2018-12-03].

[8] Kalendarium. krs.pl, marzec 2011. [dostęp 2020-02-20].

[9] Zbigniew Jędrzejewski, Michał Królikowski, Zygmunt Antoni Wiernikowski, Sławomir Żółtek (red.): Między nauką a praktyką prawa karnego. Księga jubileuszowa Profesora Lecha Gardockiego. Warszawa: C.H. Beck, 2014. ISBN 978-83-255-6523-7.

[10] Żegnamy Profesor Teresę Gardocką. swps.pl, 5 maja 2025. [dostęp 2025-05-05].

[ResortoweTogi-11] Maciej Marosz: Resortowe togi. Warszawa: Editions Spotkania, 2017. ISBN 978-83-7965-364-5. OCLC 1019431119.
↑ S. 216.

↑ S. 217.

[12] S. 216.

[13] S. 217.

[14] Tom specjalny wydany dla uczczenia pracy naukowej Igora Andrejewa (red. nauk. Lech Gardocki). ciniba.edu.pl. [dostęp 2018-07-19].

[12] S. 216.

[13] S. 217.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11.1]

[11.2]

[12]

Królestwo Polskie (regencyjne) i II Rzeczpospolita (1917–1939)	Stanisław Pomian-Srzednicki (1917–1922) Franciszek Nowodworski (1922–1924) Władysław Seyda (1924–1929) Leon Supiński (1929–1939)
Polska Ludowa (1945–1989)	Wacław Barcikowski (1945–1956) Jan Wasilkowski (1956–1967) Zbigniew Resich (1967–1972) Jerzy Bafia (1972–1976) Włodzimierz Berutowicz (1976–1987) Adam Łopatka (1987–1990)
III Rzeczpospolita (od 1989)	Adam Łopatka (1987–1990) Adam Strzembosz (1990–1998) Lech Gardocki (1998–2010) Stanisław Dąbrowski (2010–2014) Małgorzata Gersdorf (2014–2020) Małgorzata Manowska (de facto) (2020–2026) Zbigniew Kapiński (de facto) (od 2026)

1921–1945	Franciszek Nowodworski (1922–1924) Władysław Seyda (1924–1929) Leon Supiński (1929–1939)
od 1982	Włodzimierz Berutowicz (1982–1987) Adam Łopatka (1987–1990) Adam Strzembosz (1990–1998) Lech Gardocki (1998–2010) Stanisław Dąbrowski (2010–2014) Małgorzata Gersdorf (2014–2020) Małgorzata Manowska (2020–2026) Zbigniew Kapiński (od 2026)