Józef Gigiel-Melechowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Gigiel-Melechowicz
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1890
Sambor, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków, USRR, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 40 Pułk Piechoty
Podkarpacka Brygada ON
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady ON
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa
Por. Józef Gigiel (ps. Traunicht) z adiutantem 6 pułku piechoty ppor. Stanisławem Świtalskim. Okres służby w Legionach

Józef Gigiel-Melechowicz (ur. 6 marca 1890 w Samborze, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Gigiel-Melechowicz 6 marca 1890 roku w Samborze, w rodzinie Antoniego i Marii z domu Kroczak[1]. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. 9 sierpnia 1915 awansował do stopnia podporucznika, został dowódcą II, a potem III batalionu 1 pułku piechoty. Został ranny w bitwie pod Łowczówkiem. 11 listopada 1915 na awansowany do stopnia porucznika, a 1 listopada 1916 kapitana[2]. Po wyleczeniu ran otrzymał przydział do 6 pułku piechoty, w którym służył do kryzysu przysięgowego.

Latem 1920 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Pomorze”. 15 lipca 1920 został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920, w piechocie, w „grupie byłych Legionów Polskich”[3]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Odcinka Kordonowego Wilno, pozostając na ewidencji macierzystego 6 pp Leg.[4] W październiku 1921 został przeniesiony do 15 pułku piechoty „Wilków” w Dęblinie[5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 222. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1922 został przeniesiony do 16 pułku piechoty w Tarnowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6].

W 1924 był zastępcą dowódcy 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Tarnopolu[7]. 31 marca 1927 objął dowództwo 40 pułku piechoty „Dzieci Lwowskich” we Lwowie. 1 stycznia 1928 awansował do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8][9]. 17 listopada 1936 inspektor armii, generał dywizji Kazimierz Fabrycy wystawił mu następującą opinię: „Bardzo dobry w terenie i z wojskiem. Na mapie wychodzi gorzej. Wychowawca słaby. Upija się - wysłany przez dcę OK do lecznicy na 3 miesiące. Typ dobrego bojowego dcy, z którym nie wiadomo co zrobić w czasie pokoju”. 12 stycznia 1937 został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[10][11].

W kampanii wrześniowej był dowódcą Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej. W czasie walk dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Był żonaty z Teresą, zmarłą w 1971 w Londynie[12].

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[13]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918 ↓.
  2. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich ..., s. 5.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 21 lipca 1920 r., Nr 27, poz. 671.
  4. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 40, 628.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 38 z 8 października 1921 r. s. 1436.
  6. Rocznik oficerski 1923, s. 170, 399.
  7. Rocznik oficerski 1924, s. 254, 342.
  8. Rocznik oficerski 1928, s. 56, 162.
  9. Rocznik oficerski 1932, s. 17, 570.
  10. Opinie dowódców pułków piechoty za 1936 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 48.
  11. Opinie pułkowników piechoty za 1938 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 285-314.
  12. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 23, s. 102, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  13. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  14. Dziennik Personalny 1923.01.11 Nr3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]