Józef Gigiel-Melechowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Gigiel-Melechowicz
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1890
Sambor, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków, USRR, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 40 Pułk Piechoty
Podkarpacka Brygada ON
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady ON
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa
Por. Józef Gigiel (ps. Traunicht) z adiutantem 6 pułku piechoty ppor. Stanisławem Świtalskim. Okres służby w Legionach

Józef Gigiel-Melechowicz (ur. 6 marca 1890 w Samborze, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Gigiel-Melechowicz 6 marca 1890 roku w Samborze, w rodzinie Antoniego i Marii z domu Kroczak[1]. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. 9 sierpnia 1915 awansował do stopnia podporucznika, został dowódcą II, a potem III batalionu 1 pułku piechoty. Został ranny w bitwie pod Łowczówkiem. 11 listopada 1915 na awansowany do stopnia porucznika, a 1 listopada 1916 kapitana[2]. Po wyleczeniu ran otrzymał przydział do 6 pułku piechoty, w którym służył do kryzysu przysięgowego.

Latem 1920 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Pomorze”. 15 lipca 1920 został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920, w piechocie, w „grupie byłych Legionów Polskich”[3]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Odcinka Kordonowego Wilno, pozostając na ewidencji macierzystego 6 pp Leg.[4] W październiku 1921 został przeniesiony do 15 pułku piechoty „Wilków” w Dęblinie[5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 222. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1922 został przeniesiony do 16 pułku piechoty w Tarnowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6]. W kwietniu 1924 został przeniesiony do 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Tarnopolu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[7][8]. 31 marca 1927 objął dowództwo 40 pułku piechoty „Dzieci Lwowskich” we Lwowie[9][10]. 1 stycznia 1928 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11]. 17 listopada 1936 inspektor armii, generał dywizji Kazimierz Fabrycy wystawił mu następującą opinię: „Bardzo dobry w terenie i z wojskiem. Na mapie wychodzi gorzej. Wychowawca słaby. Upija się - wysłany przez dcę OK do lecznicy na 3 miesiące. Typ dobrego bojowego dcy, z którym nie wiadomo co zrobić w czasie pokoju”. 12 stycznia 1937 został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[12][13].

W kampanii wrześniowej był dowódcą Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej. W czasie walk dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Był żonaty z Teresą, zmarłą w 1971 w Londynie[14].

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[15]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz Legionistów ↓.
  2. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 5.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 597.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 40, 628.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 8 października 1921 roku, s. 1436.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 170, 399.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 17 kwietnia 1924 roku, s. 215.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 254, 342.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 56, 162.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 570.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku, s. 1.
  12. Opinie dowódców pułków piechoty za 1936 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 48.
  13. Opinie pułkowników piechoty za 1938 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 285-314.
  14. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 23, s. 102, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  15. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  16. Dziennik Personalny 1923.01.11 Nr3
  17. Na podstawie fotografii https://commons.wikimedia.org/wiki/File:J%C3%B3zef_Gigiel-Melechowicz.jpg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]