Józef Karol Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy marszałka wielkiego koronnego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Józef Karol Lubomirski
Ilustracja
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy herbu Szreniawa bez Krzyża
Data urodzenia ok. 1660
Data śmierci 15 grudnia 1702
Ojciec Aleksander Michał Lubomirski
Matka Helena Tekla Ossolińska
Żona

Teofila Ludwika Zasławska

Dzieci

Aleksander Dominik Lubomirski
Teresa Lubomirska
Marianna Lubomirska

Józef Karol Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. ok. 1660, zm. 15 grudnia 1702) – marszałek wielki koronny, marszałek nadworny koronny, koniuszy wielki koronny. V ordynat ostrogski, starosta lubomelski w 1688 roku[1], starosta olsztyński[2].

Ochrzczony został 29 VII 1661, rodzicami chrzestnymi byli Anna z Czartoryskich Tarłowa, wojewodzina lubelska, i Daniel Wieteski. O jego młodości nic nie wiemy[3]. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa krakowskiego w 1674 roku[4].

W 1683 został koniuszym koronnym, w 1692 marszałkiem nadwornym koronnym, w 1702 marszałkiem wielkim koronnym. Był jednym z najbogatszych ludzi w I Rzeczypospolitej, posiadał 1000 wsi, a dzięki małżeństwu z Teofilą Zasławską wszedł w posiadanie w 1683 roku Ordynacji Ostrogskiej.

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Stanisław Lubomirski      
    2. Aleksander Michał Lubomirski
5. Zofia Ostrogska        
      1. Józef Karol Lubomirski
6. Jerzy Ossoliński    
    3. Helena Tekla Ossolińska    
7. Izabella Daniłowicz      
 

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo lubomelskie wspólnie z wdową po Dymitrze Wiśniowieckim, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 222.
  2. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 78.
  3. l, Józef Karol Lubomirski h. Szreniawa, www.ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2017-04-07] (pol.).
  4. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 148.