Jan Głowacz Oleśnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy marszałka. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jan Głowacz Oleśnicki
Herb
Dębno
Data urodzenia ok. 1400
Data śmierci po 29 czerwca 1460
Ojciec Jan z Oleśnicy
Matka Dobrochna z Rożnowa
Żona

Anna z Tęczyna

Dzieci

Zbigniew
Jan
Andrzej
Feliks
Katarzyna
Anna

Jan Głowacz Oleśnicki lub Jan Głowacz z Oleśnicy herbu Dębno (ok. 14001460) – od 1430 marszałek Królestwa Polskiego 1430-1440, wojewoda sandomierski od 1442, kasztelan i starosta sandomierski od 1440, wielkorządca krakowski od 1439, kasztelan żarnowski od 1425.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana (Jaśka) z Oleśnicy sędziego ziemi krakowskiej, i Dobrochny z Rożnowa, bratem biskupa krakowskiego kardynała Zbigniewa Oleśnickiego. W 1425 występował jako kasztelan żarnowski. W 1428 uzyskał od króla prawo lokowania Pińczowa. Żonaty z Anna z Tęczyna był ojcem Zbigniewa Oleśnickiego, Jana tenutariusza lubowelskiego, Andrzeja kasztelana sądeckiego i Feliksa oraz córek Katarzyny żony kasztelana sandomierskiego Pawła Jasieńskiego i Anny żony wojewody lubelskiego Jana Feliksa Tarnowskiego.

Po śmierci Władysława Warneńczyka popierał kandydaturę księcia mazowieckiego Bolesława IV do tronu polskiego. W 1454 poparł inkorporację Prus Królewskich do Polski. Był świadkiem wydania statutów nieszawskich przez króla Kazimierza IV Jagiellończyka w 1454 roku[1]. Uczestniczył w sejmach w 1456 i 1459, ostatni raz publicznie wystąpił 29 czerwca 1460. Pochowany został klasztorze na Świętym Krzyżu.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Wincenty Bandtkie, Ius Polonicum : codicibus veteribus manuscriptum et editionibus quibusque collatis, Warszawa 1831, s. 291.
  2. Maria Koczerska Jan Oleśnicki zwany Głowacz h. Dębno [w:] Polski Słownik Biograficzny tom XXIII wyd. 1978 s.764