Kazimierz Ludwik Bieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Ludwik Bieliński
Ilustracja
Herb
Junosza
Rodzina Bieliński
Data śmierci 24 marca 1713
Ojciec Jan Franciszek Bieliński
Matka Anna von Akierstoff
Żona

Ludwika Maria Morsztyn

Dzieci

- Jan Bieliński - kanonik krakowski
- Franciszek Bieliński
- Michał Bieliński, wojewoda chełmiński 1738
- Katarzyna Bielińska, primo voto Jakub Potocki, starosta czehryński, secundo voto Jean Victor de Besenval, baron, ambasador francuski w Polsce
- Urszula Bielińska, ż. Antoniego Czermieńskiego, starosty sandomierskiego, kasztelana małogoskiego
- Teresa Bielińska, ż. Bogusława Łubieńskiego, kasztelana sandomierskiego
- Maria Anna Bielińska (vel Marianna Bielinska), primo voto (od 1703): Bogusław Ernest Denhoff, podkomorzy wielki litewski, secundo voto (od 1719): Jerzy Ignacy Lubomirski, pisarz polny koronny

Odznaczenia
Order Orła Białego

Kazimierz Ludwik Bieliński herbu Junosza (zm. 24 marca 1713 w Warszawie) – marszałek wielki koronny w latach 1702-1713, marszałek nadworny koronny w 1702 roku, podkomorzy nadworny koronny w latach 1688-1792, marszałek sejmu, dyplomata, starosta mławski[1], czerski, garwoliński, osiecki i makowski[2].

W 1682 ożenił się z Ludwiką Marią, córką Andrzeja Morsztyna, przez co związał się z partią profrancuską. Jego synem był m.in. Franciszek Bieliński, marszałek wielki koronny.

Posłował na sejmy 1683, 1688, 1690. W 1688 podpisał w Berlinie traktat o przysłanie posiłków brandenburskich do Polski, będącej w stanie wojny z Turcją. W czasie bezkrólewia został marszałkiem sejmu elekcyjnego 1697, popierając do korony polskiej kandydaturę księcia Conti. Dopiero w 1699 wydał Augustowi II dyplom jego elekcji. W 1702 został marszałkiem nadwornym koronnym, a później wielkim koronnym. Prowadził wystawny dwór w Otwocku Wielkim, gdzie często bywający król, stał się kochankiem jego córki Marianny. Wkrótce jednak wydał ją za mąż za Bogusława Ernesta Denhoffa. W czasie wojny północnej w latach 1704-1712 przebywał w Gdańsku, nie angażując się formalnie po żadnej ze stron konfliktu. Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku[3].

Odznaczony Orderem Orła Białego[4].

Zobacz też[edytuj]

 Wykaz literatury uzupełniającej: Kazimierz Ludwik Bieliński.

Przypisy

  1. Marek J. Minakowski, Ci wielcy Polacy to nasza rodzina, wyd. 3, Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, Kraków 2008, ​ISBN 83-918058-5-9​.
  2. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 157.
  3. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.].
  4. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 139.