Dorota Kania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dorota Kania
Ilustracja
Data urodzenia 1964
Zawód dziennikarka, pisarka
Uczelnia Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

Dorota Kania (ur. 1964[1][2]) – polska dziennikarka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z południowej Małopolski, wychowywała się na Podhalu[1]. Jej ojciec był długoletnim pracownikiem w Zakładach Mechanicznych w Tarnowie, matka zmarła, gdy Dorota Kania miała trzy lata[3]. Ukończyła filozofię na Wydziale Filozofii Akademii Teologii Katolickiej. Publikowała w dziennikach Super Express, Życie Warszawy i Życie oraz pracowała w rozgłośni Radio Plus i Telewizji Polskiej.

Została dziennikarką tygodnika Gazeta Polska[4], miesięcznika Nowe Państwo – Niezależna Gazeta Polska (wcześniej Nowe Państwo)[5], dziennika Gazeta Polska Codziennie, w którym objęła kierownictwo działu Polska[6]. Została zastępcą redaktora naczelnego portalu Niezalezna.pl[7].

W publikacjach z zakresu dziennikarstwa śledczego podjęła m.in. tematykę lustracji osób pełniących funkcje publiczne oraz przeszłości osób sprawujących funkcje państwowe i występujących publicznie (w tym premiera PRL Józefa Cyrankiewicza[8][9], historyka Jerzego Roberta Nowaka[10], dziennikarza Jerzego Baczyńskiego[11], pierwszej damy RP Anny Komorowskiej[12][13], posłanki Anny Grodzkiej[14]).

8 maja 2017 została redaktor naczelną Telewizji Republika, zastępując na tym stanowisku Tomasza Terlikowskiego[15].

Postępowania prawne[edytuj | edytuj kod]

W związku z publikacją Doroty Kani w Super Expressie dotyczącą Marka Siwca i skierowaniem przez niego sprawy do sądu, dziennikarka i redaktor Bertold Kittel zostali skazani za naruszenie dóbr osobistych i zapłatę odszkodowania. W 2011 Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu orzekł, że wyrok polskiego sądu nie naruszył wolności słowa[16]. Od stycznia 2007 pracowała w tygodniku Wprost (dział Polska Wydarzenia), po czym w lutym 2008 została zawieszona[17], a w marcu 2008 zwolniona z redakcji[18]. Miało to związek z wypowiedziami przedsiębiorcy Marka Dochnala w audycji Teraz my! na temat rzekomej pożyczki zaciągniętej u jego rodziny przez Kanię[19][20]. W odpowiedzi dziennikarka zaprzeczyła tym informacjom i złożyła w sądzie pozew przeciwko Dochnalowi[21]. W tej sprawie oświadczenie wydała Rada Etyki Mediów, zalecając powstrzymanie się od ferowania wyroków medialnych[22]. W kwietniu 2009 proces został zawieszony[23]. Żona Marka Dochnala, Aleksandra, wytoczyła dziennikarce sprawę cywilną i złożyła prywatny akt oskarżenia, zakończoną w 2010 nieprawomocnym wyrokiem skazującym[24]. Proces karny wszczęty w 2009, został umorzony w październiku 2013 przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieście (sprawa dotyczyła programu „30 minut extra” w TVP INFO, wyemitowanego 1 marca 2008, w którym Dorota Kania powiedziała w nim m.in. o spotkaniach Aleksandry Dochnal z rosyjskim a wcześniej sowieckim szpiegiem Władimirem Ałganowem oraz o przekazywaniu pieniędzy osobom skazanym na wieloletnie więzienie)[25]. W lutym 2016 wyrokiem Sądu Rejonowego Warszawa–Praga Południe została uznana winną płatnej protekcji i skazana na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu za wyłudzenie 270 tys. zł od rodziny Marka Dochnala[26][27]. Na początku czerwca 2016 prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego została uniewinniona od zarzutu płatnej protekcji w tej sprawie[28][29][30].

W publikacji z 2008 na łamach tygodnika Gazeta Polska, wraz z Maciej Maroszem, opierając się na dokumentach IPN poinformowali, że ówczesny prezes Federacji Rodzin Katyńskich w okresie PRL Andrzej Sariusz-Skąpski współpracował z SB zarejestrowany jako tajny współpracownik o pseudonimie „Igor”[31][32][33], za co on wytoczył im proces cywilny. Po jego śmierci w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 proces przeciwko dziennikarzom jako powódki kontynuowały córki Sariusza-Skąpskiego, w tym Izabella Sariusz-Skąpska; w 2012 Sąd Okręgowy w Warszawie w prawomocnym wyroku odrzucił pozew stwierdzając, że dziennikarze dochowali należytej staranności podczas zbierania materiałów[34][35].

W 2011 prawomocnym wyrokiem sądu Dorota Kania została skazana na karę grzywny za zniesławienie pułkownika SB, Ryszarda Bieszyńskiego, w związku z treścią artykułu pt. „Matka chrzestna”, opublikowanego w tygodniku Wprost z 2007[36][37]. W tej sprawie Wiktor Świetlik w imieniu Centrum Monitoringu Wolności Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich wystąpił do Rzecznika Praw Obywatelskich o kasację wyroku w sprawie karnej przeciwko redaktor Dorocie Kani. Po odmowie kasacji wyroku przez Sąd Najwyższy Kania złożyła skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka[38]. 19 lipca 2016 Trybunał rozstrzygnął skargę na niekorzyść Doroty Kani[39].

15 lutego 2012 została ponownie skazana z art. 212 K.K. na karę grzywny i nawiązki za zniesławienie prof. Andrzeja Ceynowy w artykule pt. „Agenci w gronostajach”, opublikowanym w tygodniku Wprost z 2007 (wraz z nią skazany został ówczesny redaktor naczelny Stanisław Janecki)[40]. Tego samego dnia Kania wygrała inny proces w sprawie publikacji materiałów Instytutu Pamięci Narodowej[41]. W związku z artykułem Doroty Kani pt. „Śpioch” opublikowanym w tygodniku Wprost w 2007[42] Janusz Kaczmarek złożył pozwy cywilne, po których pozwana dziennikarka dwukrotnie wygrywała procesy (w tym w lipcu 2012, gdy sąd nie dopatrzył się winy Doroty Kani)[43] oraz złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa pomówienia, po którym Sąd Okręgowy w Warszawie prawomocnie umorzył postępowanie[44], uchylając wyrok pierwszej instancji[45].

W połowie 2012 Dorota Kania miała otwartych osiem procesów sądowych niezakończonych prawomocnym wyrokiem. W 2012 raport amerykańskiego Departamentu Stanu o przestrzeganiu i łamaniu praw człowieka na świecie wymienił skazanie w procesie karnym Doroty Kani (oraz Jerzego Jachowicza) jako ograniczania wolności prasy i słowa w Polsce[46][47].

Działalność wydawnicza[edytuj | edytuj kod]

W maju 2013 nakładem Wydawnictwa M ukazała się książka Doroty Kani pt. Cień tajnych służb (podtytuł: Polityczne zabójstwa. Niewyjaśnione samobójstwa. Niepublikowane dokumenty. Nieznane archiwa) dotycząca kulisów zbrodni i niewyjaśnionych samobójstw ostatnich 20 lat[48][49].

17 grudnia 2013 nakładem wydawnictwa Fronda ukazała się książka pt. Resortowe dzieci. Media, której autorami są wspólnie Dorota Kania, Jerzy Targalski i Maciej Marosz[50][51]. 6 maja 2015 miała premierę druga publikacja z serii, zatytułowana Resortowe dzieci. Służby[52][53]. Rozmowa z Dorotą Kanią została zawarta w książce autorstwa Tomasza Terlikowskiego pt. Pojedynki z 2014[54]. We wrześniu 2015 nakładem Wydawnictwa M ukazała się książka Doroty Kani pt. Gry tajnych służb[55][56]. 9 listopada 2016 premierę miała kolejna pozycja z cyklu autorstwa D. Kani, J. Targalskiego i M. Marosza, pt. Resortowe Dzieci. Politycy[57][58].

Wraz ze współautorami książki Resortowe dzieci. Służby otrzymała ex aequo Główną Nagrodę Wolności Słowa za rok 2015, przyznaną przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich[59].

Przypisy

  1. a b Zapraszam Monikę Olejnik do lustracji (pol.). niezalezna.pl, 2013-07-06. [dostęp 2013-12-11].
  2. Katalog Biblioteki Narodowej
  3. Resortowe poglądy. rp.pl, 10 stycznia 2014. [dostęp 25 stycznia 2014].
  4. Gazeta Polska (stopka) (pol.). gazetapolska.pl. [dostęp 2013-04-14].
  5. Nowe Państwo (stopka) (pol.). panstwo.net. [dostęp 2013-04-14].
  6. Redakcja gazety (pol.). gpcodziennie.pl. [dostęp 2013-04-14].
  7. Niezalezna.pl. Stopka Redakcyjna (pol.). niezalezna.pl. [dostęp 2013-05-29].
  8. Józef Cyrankiewicz kolaborował z Gestapo?. wprost.pl, 26 grudnia 2007.
  9. Fałszywy bohater. wprost.pl, 7 stycznia 2008. [dostęp 15 grudnia 2013].
  10. Agent u Rydzyka. „Wprost”. 37 (1290), 2007. Agencja Wydawniczo-Reklamowa „Wprost”. 
  11. Anna Wittenberg: Dorota Kania tropi ślady Anny Grodzkiej w PRL. Lustratorka na usługach prawicy czy napiętnowana dziennikarka? (pol.). natemat.pl, 2012-07-04. [dostęp 2013-05-29].
  12. Rodzinna historia prezydentowej w aktach IPN. „Gazeta Polska”, 2010-12-08. 
  13. Rodzinna historia prezydentowej w aktach IPN (pol.). niezalezna.pl, 2011-01-23. [dostęp 2013-05-29].
  14. Anna Grodzka. Wielka mistyfikacja (pol.). niezalezna.pl, 2013-01-31. [dostęp 2013-05-29].
  15. Komunikat zarządu Telewizji Republika. telewizjarepublika.pl, 2017-05-08. [dostęp 2017-05-08].
  16. Dziennikarze Dorota Kania i Bertold Kittel przegrali w Strasburgu (pol.). wyborcza.pl, 2011-06-21. [dostęp 2013-05-29].
  17. „Wprost” zawiesił dziennikarkę Dorotę Kanię (pol.). rp.pl, 2008-02-26. [dostęp 2013-05-29].
  18. Dorota Kania odchodzi z „Wprost"data=2008-03-28 (pol.). zw.com.pl. [dostęp 2013-05-29].
  19. Wojciech Czuchnowski: Jak Dorota Kania wyciągała pieniądze od rodziny Dochnala (pol.). wyborcza.pl, 2009-05-14. [dostęp 2013-05-29].
  20. Dochnal: w imieniu Ziobry przychodził dziennikarz TVP, Kania pożyczyła kilkaset tysięcy (pol.). wirtualnemedia.pl, 2008-02-26. [dostęp 2013-05-29].
  21. Dorota Kania skarży Dochnala (pol.). tvn24.pl, 2008-02-28. [dostęp 2013-05-29].
  22. W sprawie dziennikarki śledczej Doroty Kani (pol.). radaetykimediow.pl, 2013-05-18. [dostęp 2013-05-29].
  23. Proces Kania vs. Dochnal zawieszony (pol.). wprost.pl, 2009-04-29. [dostęp 2013-05-29].
  24. Sąd bezkarnie dyskryminuje dziennikarkę. gpcodziennie.pl, 2013-04-18. [dostęp 2013-05-27].
  25. Proces Doroty Kani (pol.). freepress.org.pl, 21 października 2013. [dostęp 11 grudnia 2013].
  26. Dorota Kania skazana za płatną protekcję wobec rodziny Marka Dochnala. wirtualnemedia.pl, 2016-02-04. [dostęp 2016-07-05].
  27. Dorota Kania skazana na dwa lata w zawieszeniu za wyłudzenie 270 tysięcy zł od rodziny Marka Dochnala. onet.pl, 2016-02-05. [dostęp 2016-07-05].
  28. Po latach walki sądowej Dorota Kania uniewinniona. Niezalezna.pll, 2016-06-03. [dostęp 2016-07-05].
  29. „To była pomoc, a nie łapówka”. Dorota Kania uniewinniona od zarzutu korupcji. dziennik.pl, 2016-06-03. [dostęp 2016-07-05].
  30. Wojciech Czuchnowski: Sąd uniewinnia Dorotę Kanię: To była pomoc, a nie łapówka od Dochnalów. wyborcza.pl, 2016-06-02. [dostęp 2016-07-05].
  31. Podwójne życie prezesa Federacji Rodzin Katyńskich. onet.pl, 20 grudnia 2013. [dostęp 24 grudnia 2013].
  32. Rozłam w Rodzinach Katyńskich?. rp.pl, 23 października 2009. [dostęp 24 grudnia 2013].
  33. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 136-137. ISBN 978-83-7510-814-9.
  34. Dziennikarze „Gazety Polskiej” wygrali proces. niezalezna.pl, 15 lutego 2012. [dostęp 24 grudnia 2013].
  35. „Gazeta Polska” wygrała proces. 30 listopada 2012. [dostęp 24 grudnia 2013].
  36. Dorota Kania skazana z 212 k.k. (pol.). sdpwarszawa.pl, 2011-06-14. [dostęp 2013-05-29].
  37. Dorota Kania także przegrała z byłym esbekiem (pol.). rp.pl, 2011-06-11. [dostęp 2013-05-29].
  38. Skarga dziennikarki na artykuł 212 w Strasburgu (pol.). rp.pl, 2011-09-20. [dostęp 2013-05-29].
  39. Dorota Kania przegrała w Strasburgu. onet.pl, 22 lipca 2016. [dostęp 2016-07-25].
  40. Dorota Kania skazana z art. 212 (pol.). niezalezna.pl, 2012-02-15. [dostęp 2013-05-29].
  41. Dorota Kania i Stanisław Janecki skazani na grzywnę za zniesławienie (pol.). press.pl, 2012-02-17. [dostęp 2013-05-29].
  42. Śpioch. wprost.pl. [dostęp 15 grudnia 2013].
  43. Dorota Kania wygrała z J. Kaczmarkiem (pol.). niezalezna.pl, 2012-07-04. [dostęp 2013-05-29].
  44. Dorota Kania wygrała proces z Januszem Kaczmarkiem. sdp.pl, 7 października 2013. [dostęp 15 grudnia 2013].
  45. CMWP SDP na rozprawie. freepress.org.pl, 13 czerwca 2013. [dostęp 15 grudnia 2013].
  46. Country Reports on Human Rights Practices for 2011. Poland. Executive summary (pol.). state.gov. [dostęp 2013-06-09].
  47. Departament Stanu USA o represjach wobec polskich dziennikarzy (pol.). fronda.pl, 2012-05-28. [dostęp 2013-12-11].
  48. „Cień tajnych służb” – nowa książka Doroty Kani (pol.). ksiazka.net.pl, 2013-05-28. [dostęp 2013-05-29].
  49. Cień tajnych służb – nowa książka Doroty Kani (pol.). blogpress.pl, 2013-05-24. [dostęp 2013-05-29].
  50. Ta książka wstrząśnie III RP. Autorzy lustrują czołowych dziennikarzy mainstreamu (pol.). niezalezna.pl, 2013-11-21. [dostęp 2013-11-21].
  51. Resortowe dzieci. Media. wydawnictwofronda.pl. [dostęp 2015-05-14].
  52. Radio założone przez tajniaków z PRL-u. Premiera „Resortowych dzieci. Służby” w listopadzie. niezalezna.pl, 14 maja 2014. [dostęp 14 maja 2014].
  53. Resortowe dzieci. Służby. wydawnictwofronda.pl. [dostęp 2017-11-06].
  54. Pojedynki. wydawnictwofronda.pl. [dostęp 14 maja 2014].
  55. Gry tajnych służb. wydawnictwom.pl. [dostęp 2015-09-30].
  56. Dziś premiera książki Doroty Kani „Gry tajnych służb”. niezalezna.pl, 2015-09-30. [dostęp 2015-09-30].
  57. „Resortowe Dzieci. Politycy” – Uroczysta premiera książki!. wydawnictwofronda.pl. [dostęp 2016-11-16].
  58. Resortowe Dzieci. Politycy. wydawnictwofronda.pl. [dostęp 2016-11-16].
  59. Nagrody SDP przyznane - lista laureatów. sdp.pl, 2016-01-28. [dostęp 2016-01-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]