Jan Dekert (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Dekert
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1786
Warszawa
Data i miejsce śmierci 19 listopada 1861
Warszawa
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1859–1861
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 27 września 1858
Sakra biskupia 16 stycznia 1859
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 stycznia 1859
Konsekrator Antoni Melchior Fijałkowski
Współkonsekratorzy Jan Michał Marszewski
Piotr Paweł Szymański

Jan Dekert (ur. 7 grudnia 1786 w Warszawie, zm. 19 listopada 1861 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1859–1861.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem prezydenta Warszawy Jana Dekerta i jego drugiej żony Antoniny z Blikowskich. Nobilitowany w dzieciństwie w uznaniu zasług ojca. Po ukończeniu Collegium Nobilium rozpoczął studia teologiczne w Seminarium Duchownym misjonarzy św. Wincentego à Paulo, których nie ukończył. Przez 5 lat był na Litwie nauczycielem prywatnym. Studiował w Warszawie, Wiedniu i Rzymie, gdzie w 1825 przyjął święcenia kapłańskie. Asesor konsystorza warszawskiego w latach 1828–1833, kanonik kapituły warszawskiej w 1828, w 1838 jej archidiakon, a w 1857 dziekan[1].

27 września 1858 papież Pius IX mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej i biskupem tytularnym Halikarnasu. Sakrę biskupią przyjął 16 stycznia 1859.

Znany był z działalności charytatywnej. Był działaczem Towarzystwa Dobroczynności i Rady Opiekuńczej Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych. Wziął udział w pogrzebie pięciu poległych, sprzeciwiał się żądaniom władz rosyjskich mianowania nowego administratora archidiecezji warszawskiej na miejsce aresztowanego księdza Antoniego Białobrzeskiego[2]. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (aleja katakumbowa, grób 165/166)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z. Badowski. Konsystorz Generalny Archidiecezji Warszawskiej w latach 1818–1863. „Prawo Kanoniczne”. Nr 36/1–2, s. 204, 1993. ISSN 0551-911X. 
  2. Powstanie styczniowe i zesłańcy syberyjscy. Katalog fotografii ze zbiorów Muzeum Historycznego m. st. Warszawy, t. I, Warszawa 2004, s. 66.
  3. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-05-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Szenic S., Cmentarz Powązkowski 1851–1890, Warszawa 1982.