Henryk Ludwik Plater

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Ludwik Plater
Biskup tytularny Mosynopolis
Data urodzenia 10 kwietnia 1817
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1868
Łowicz
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1859–1868
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 4 kwietnia 1840
Nominacja biskupia 27 września 1858
Sakra biskupia 23 stycznia 1859
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 23 stycznia 1859
Konsekrator Antoni Melchior Fijałkowski
Współkonsekratorzy Jan Michał Marszewski
Piotr Paweł Szymański

Henryk Ludwik Plater (ur. 10 kwietnia 1817, zm. 4 lipca[1][2] 1868[2][3] w Łowiczu[2]) – hrabia[2][4], polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1859–1868.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wnuk dwóch braci: po mieczu Kazimierza Konstantego, po kądzieli Augusta Jacka, syn Jana i Karoliny z Broel-Platerów[4].

Studiował w seminarium duchownym w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął 4 kwietnia 1840[5]. Pracował jako wikariusz w Nadarzynie, Mszczonowie i Wiskitkach, w Łodzi i Warszawie był proboszczem. Otrzymał kanonię łowicką.

27 września 1858[5] został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej i biskupem tytularnym Mosynopolis z rezydencją w Łowiczu. Sakrę biskupią odebrał 23 stycznia 1859 z rąk Antoniego Melchiora Fijałkowskiego[6]. Prowadził polskie nabożeństwa patriotyczne, był więziony przez Rosjan.

Został pochowany 8 lipca 1868 w Łowiczu[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b K.R. Prokop, Sukcesja święceń biskupich pasterzy kościoła warszawskiego (1798–2007), „Prawo Kanoniczne”, t. 53, Warszawa 2010, s. 344.
  2. a b c d e X. Henryk Hrabia Plater / X. Heinrich Graf Plater [nekrolog]. „Lodzer Zeitung”. Jg 4 (77), s. 3, 29 czerwca?/11 lipca 1868. J. Petersilge. Łódź: J. Petersilge (pol. • niem.). [dostęp 2019-10-28]. 
  3. Z. Skiełczyński, Henryk Ludwik Plater, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXVI, 1981, s. 657.
  4. a b M. Minakowski: Henryk Ludwik Eustachy hr. Plater z Broelu h. wł.. sejm-wielki.pl. [dostęp 2019-05-10].
  5. a b Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VIII, Patavium 1978, s. 395. (łac.)
  6. K.R. Prokop, Sukcesja święceń biskupich pasterzy kościoła warszawskiego (1798–2007), „Prawo Kanoniczne”, t. 53, Warszawa 2010, s. 356.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]